— Si njeri që u përpoqët ta nxirrnit në rrugë, — vazhdoi Drita Zylyftari, duke mbajtur shikimin drejt. — Kur ai u largua, unë nuk mbeta thjesht vetëm. Mbeta me borxhet e tij mbi supe, me një vajzë që papritur vendosi se “babi ka gjithmonë të drejtë”. Punova në bibliotekë, mora çdo punë shtesë që munda, piqja petulla mbrëmjeve vetëm që të mbijetoja. Dhe sot ai paraqitet për të kërkuar diçka që nuk i takon. E bën përmes duarve të të tjerëve. Madje edhe përmes duarve të fëmijës tim.
Gresa Prifti u ngrit vrullshëm.
— Mjaft, mami! Po sillesh si viktimë, por në të vërtetë s’ke dashur kurrë të ndash asgjë! Asnjëherë!
Drita iu afrua disa hapa, pa ngritur zërin.
— Vërtet? Do që të ndaj edhe copën e fundit, vetëm sepse “babi është i mirë”? Në rregull. Po ndaj me ty netët pa gjumë. Lotët e fshehur. Ankthin kur nuk dija nëse do të kisha para për ilaçet e tua. Hajde, ndajmë këto bashkë, Gresa. A e bën dot?
Ra një heshtje e rëndë, sikur dikush të kishte shkëputur energjinë e sallës. Gjyqtarja pastroi fytin.
— Trupi gjykues tërhiqet për vendim.
Njëzet minuta që u dukën të pafundme. Drita shtrëngonte rripin e çantës derisa gishtat i ishin zbardhur. Hana Jakupi mbante shënime me qetësi të sigurt. Oltian Marashi rrëshqiste gishtin në telefon, duke shmangur çdo vështrim. Gresa sodiste murin, e ngrirë.
Kur gjykata u rikthye, vendimi u lexua qartë:
— Apartamenti nuk ndahet, pasi është përfituar me akt dhurimi para lidhjes së martesës. Padia e Oltian Marashit rrëzohet. Sa i përket kundërpadisë: kredia e marrë në emër të Drita Zylyftarit dhe e përdorur nga Oltian Marashi do të shlyhet plotësisht nga pala e paditur.
Ngjyra iu zbeh Oltianit. Hana i hodhi një vështrim triumfues. Gresa nuk tha asnjë fjalë.
Jashtë sallës, Drita iu afrua vajzës, jo me zemërim, por me një trishtim të lodhur.
— Nuk erdhe tek unë. Zgjodhe atë. Pse?
— Ti ke qenë gjithmonë… shumë e fortë. Mendova se do t’ia dilje. Ai… ai lutej. Qante.
— Gresa, të jesh e fortë s’do të thotë të jesh prej hekuri. Unë nuk jam shtëpi ku hyn sa herë të leverdis dhe del kur mërzitesh.
Lotët i rrëshqitën vajzës për herë të parë pas muajsh të tërë.
Tre muaj më vonë, Drita e shiti atë apartament. Bleu një tjetër, më të vogël, por të ngrohtë, më pranë qendrës, më pranë një jete ku nuk kishte më vend për njerëz që duan vetëm veten.
U largua nga biblioteka dhe nisi punë në një studio ligjore, pranë Hanës, në sektorin e marrëdhënieve me klientët. Po, në të pesëdhjetat e saj. Sepse gjithçka është e mundur. Sidomos të fillosh nga e para.
— Mendoja se pas të pesëdhjetave jeta nis të zbresë, — i tha një ditë Hanës.
— Jo, — buzëqeshi ajo. — Pas të pesëdhjetave mbaron “duhet” dhe fillon “dua”. Dhe ti, Dritë, e ke merituar prej kohësh.