— Ku po nisesh kështu? — zëri i Arlind Dervishit tingëlloi aq i zakonshëm, sikur po më pyeste çfarë buke të merrte në dyqan.
U ndala te pragu me çantën në dorë. Ai ishte shtrirë rehatisht në divan, me tabletin përpara, duke rrëshqitur gishtin mbi ekran. As që mori mundimin të më shihte.
— Kam takim me avokatin, — thashë qetësisht. — Ta përmenda mbrëmë.
— Po, e drejtë. — Arlindi ngriti më në fund sytë. Në vështrimin e tij kaloi një shprehje që më bëri të dua të largohem sa më parë. — Vetëm mos u vono. Mami vjen për drekë, duhet gatuar diçka.
“Mami.” Bukurie Kovaçi. Vjehrra ime, e cila në tetë vite martesë nuk e mori kurrë mundimin të më përshëndeste e para. Por për të vënë në dukje çdo “gabim” timin — nga prerja e flokëve deri te mënyra si palos peshqirët — ishte gjithmonë e gatshme.
— Arlind, do kthehem në mbrëmje. Kam takimin, pastaj duhet të kaloj nga zyra për të firmosur disa dokumente.
Ai la tabletin mënjanë. Ngadalë. Me një lloj demonstrimi të heshtur.
— Çfarë dokumentesh?
— Për shitjen e pjesës sime në kompani. Ta kam shpjeguar.
Heshtja u zgjat. Më shikonte sikur po flisja një gjuhë të panjohur.
— Gresa Prifti, këto lojërat e tua si “zonjë biznesi” janë simpatike, — buzëqeshi me ironi, dhe ajo buzëqeshje më shtrëngoi më fort gishtat rreth dorezës së çantës. — Por familja vjen e para. Mami ka gjetur kohë posaçërisht për të ardhur. Nuk i shtyn dot punët e tua?
Nuk iu përgjigja. U ktheva dhe dola. Dera u përplas pas meje më fort seç e kisha menduar.
Në ashensor nxora telefonin. Mesazh nga Saimir Imeri, partneri im në biznes: “Blerësit janë gati ta mbyllin sot. Dymbëdhjetë milionë lekë transferohen menjëherë pas firmës. Konfirmo orën.”
Dymbëdhjetë milionë. Për pjesën time në kompaninë IT që kisha ngritur me Saimirin gjashtë vite më parë. Atëherë investova kursimet e mia të fundit — treqind mijë lekë të mbledhura para martesës. Arlindi pati qeshur: “Po mirë, provoje. Gjithsesi do dështosh.”
Nuk dështuam. Përkundrazi. Tre vite më parë nisëm të nxirrnim fitim të qëndrueshëm. Unë punoja natën, kur ai flinte, ndërtoja strategji, kërkoja klientë, organizoja ekipin. Për të, mbeti gjithmonë një hobi kalimtar.
Takimi me avokatin zgjati më pak nga sa prisja. Çdo gjë ishte në rregull, kontrata e pastër. Saimiri kishte gjetur një investitor të ri, të gatshëm të blinte pjesën time. Shuma ishte e drejtë. Mund të negocioja për më shumë — ndoshta pas një viti vlera do të dyfishohej — por unë doja ta mbyllja këtë kapitull tani.
— Je e sigurt? — më pyeti Saimiri seriozisht. — Kompania po rritet. Vitin tjetër mund të vlejë njëzet milionë.
— Jam e bindur, — buzëqesha. — Më duhen para të gatshme tani. Para reale.
Ai nuk këmbënguli. Pas kaq vitesh pune së bashku, e dinte se kur merrja një vendim, kisha arsyet e mia.
Në bankë firmosa dokumentin e fundit rreth orës tre pasdite. Konsulentja më dha një buzëqeshje profesionale.
— Shuma do të kalojë në llogarinë tuaj brenda një ore. Dëshironi ta vendosni në depozitë? Kushtet janë mjaft të favorshme.
— Jo, faleminderit. Le të qëndrojnë për momentin në llogari.
Kur dola jashtë, më pushtoi një ndjesi e çuditshme, sikur kisha hequr nga shpatullat një barrë të rëndë që e mbaja prej vitesh. Kompania ishte krenaria ime, krijesa ime. Por njëkohësisht ishte bërë spiranca që më mbante të lidhur pas një jete që prej kohësh nuk më përkiste.
Telefoni vibroi. Mesazh nga banka: “Kreditim: 12 000 000 lekë.”
Dymbëdhjetë milionë në llogarinë time personale. Një llogari për të cilën Arlindi nuk kishte dijeni. Kur e hapa, tre vite më parë, ai pati thënë: “Pse të duhet kartë më vete? Kemi buxhet të përbashkët.” Buxhet që e menaxhonte ai. Që Bukurie Kovaçi e kontrollonte çdo muaj, sepse sipas saj “një çift i ri duhet të mësojë të kursejë”.
U ula në një kafene përballë bankës. Porosita një kapuçino dhe një kroasant. Qëndrova aty, duke vështruar qytetin dimëror përtej xhamit, njerëzit që nxitonin drejt halleve të tyre. Për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeva se po merrja frymë thellë, pa peshë në kraharor.
Në shtëpi u ktheva rreth orës tetë të mbrëmjes. Që në korridor dëgjova zërat nga salloni — Arlindi dhe Bukurie Kovaçi.
— …ta kam thënë që nuk është ndeshja e duhur për ty, — fliste vjehrra pa u përmbajtur. — Nuk ka as edukatë, as kuptim,