— …çfarë do të thotë të jesh bashkëshorte. Vetëm interesat e saj ka në mendje.
— Mami, mjafton tani, — zëri i Arlind Dervishit tingëllonte i lodhur, i shteruar.
Hoqa pallton ngadalë, e vendosa në varëse dhe hyra në sallon. Bukurie Kovaçi ishte ulur rehat në kolltukun tim të preferuar, duke pirë çaj nga servisi që ma kishin dhuruar prindërit. Arlindi rrinte pranë saj, sytë i kishte ngulur në televizor, si të ishte i huaj në atë shtëpi.
— Mirëmbrëma, — thashë qetë.
Vjehrra më mati nga koka te këmbët me një vështrim të ftohtë, ku nuk kishte asnjë grimë përzemërsie.
— Më në fund. Arlindi tha se do të ktheheshe për drekë.
— Kam thënë se do të vij në mbrëmje.
— Po darkën, të paktën, e përgatite?
E pashë Arlindin drejt e në sy. Ai uli kokën dhe bëri sikur po ndiqte lajmet.
— Jo, — u përgjigja pa ngritur zërin. — Kisha punë.
— Ja pra, Arlind, — psherëtiu Bukurie Kovaçi me një teatralitet të lodhshëm. — S’e ka mendjen te familja. Vetëm te vetja.
Dikur do të isha nxituar të justifikoja veten. Do të shpjegoja çdo minutë të ditës, do të kërkoja falje, madje do të futesha në kuzhinë për të gatuar diçka me nxitim, vetëm që të qetësoja situatën. Por atë mbrëmje brenda meje kishte ndryshuar diçka.
— Zonja Bukurie, — thashë me një ton të prerë, — Arlindi është burrë i rritur. Mund ta bëjë vetë darkën. Ose të porosisë.
Heshtja që pasoi ishte aq e rëndë sa dëgjohej tik-taku i orës në mur.
— Si the?! — ajo përplasi filxhanin mbi pjatëz me zhurmë.
— Jam e rraskapitur, — shtova thjesht. — Po shkoj të pushoj.
U drejtova për nga dhoma e gjumit pa pritur reagim.
Sapo mbylla derën, zërat nisën të përplaseshin pas murit. Tani vjehrra fliste me nota të mprehta, pastaj zbriste në një pëshpëritje therëse. Arlindi murmuriste diçka, por fjalët e tij humbisnin në zhurmë. U shtriva në krevat dhe mbylla sytë. Çuditërisht, nuk ndjeva ankth, as nevojën për të dalë e për të rregulluar gjithçka. Vetëm një lodhje e thellë, si pas një nate pa gjumë që zgjat me ditë.
Pas rreth gjysmë ore, dera u hap me vrull. Arlindi hyri me fytyrë të skuqur dhe nofull të shtrënguar.
— Çfarë po ndodh me ty? — tha ai, duke kryqëzuar krahët. — Mami është në lot për shkakun tënd.
U ngrita mbi bërryl.
— Arlind, nëna jote është gjashtëdhjetë e dy vjeçe. Është e rritur. Nëse e kam lënduar, le të ma thotë vetë.
— Si flet kështu? Ajo është nëna jonë!
— Është nëna jote, — e korrigjova. — Dhe unë nuk jam e detyruar t’i jap llogari për çdo hap që bëj.
Ai më vështroi si të mos më kishte parë kurrë më parë.
— Nuk po të njoh. Dikur nuk ishe kështu.
— Dikur, — u çova në këmbë, — mendoja se duhej të përshtatesha me pritshmëritë tuaja. Të gatuaja, të pastroja, të buzëqeshja dhe të isha mirënjohëse që më pranuat në familjen tuaj.
— Gresa…
— Jam lodhur, Arlind. Lodhur duke qenë gjithmonë e përshtatshme.
Ai hapi gojën, pastaj e mbylli. U kthye dhe doli, duke e përplasur derën.
Qëndrova në mes të dhomës me duart që më dridheshin dhe zemrën që më rrihte fort. Megjithatë, brenda ndjeja një kthjelltësi të çuditshme, sikur një mjegull shumëvjeçare po shpërndahej më në fund.
Të nesërmen u zgjova nga zhurma e hapave në kuzhinë. Arlindi po përgatiste kafe, me lëvizje të ashpra që përplaseshin në enë. Veshi rrobën e shtëpisë dhe dola. Ai qëndronte me shpinë nga unë, duke mbushur dy filxhanë.
— Dëgjo, — tha pa u kthyer. — Le ta lëmë pas mbrëmjen e djeshme. Mami iku. U mërzit, por e qetësova. I thashë që kishe kaluar një ditë të vështirë.
— Arlind, kthehu nga unë.
U kthye dhe ma zgjati filxhanin. Nuk e mora.
— Dua të ndahemi.
Kafeja u derdh mbi dysheme. Filxhani i rrëshqiti nga dora dhe u rrokullis deri pranë sobës pa u thyer.
— Çfarë the?
— Dua divorc, — e përsërita me një qetësi që më habiti edhe mua. — Duhet të flasim seriozisht.
Ai u ul ngadalë në karrige, si i goditur.
— Po tallesh?
— Jo.
— Për shkak të djeshmes? Për shkak të mamit? Gresa, ajo ndonjëherë është e ashpër, por…
— Nuk është vetëm dje, — u ula përballë tij. — Janë tetë vite në të cilat kam pushuar së qeni vetja. Tetë vite ku askush nuk më pyeti çfarë dua unë. Në këtë shtëpi, mendimi im nuk ka pasur kurrë peshë.
Ai heshti, duke më studiuar sikur kërkonte një arsye të fshehur.
— Ka dikush tjetër? — pyeti papritur.
Qesha lehtë, me një lodhje të sinqertë.
— Jo, Arlind. Nuk ka askënd. Jam vetëm unë. Dhe më në fund e kuptova se mjafton.
Ai kapi telefonin.
— Duhet ta marr mamin. Duhet ta dijë…
— Pse? — e ndërpreva. — Kjo është biseda jonë.