— …biseda jonë. Jeta jonë.
— Ajo do të mërzitet, — tha ai me një ngurrim të çuditshëm.
— Po ti? — e pyeta qetë. — Ti je i mërzitur?
Arlindi mbeti i palëvizur, me telefonin në ajër. Hapi gojën për të folur, pastaj e mbylli sërish. Në sytë e tij pashë diçka që e kisha ndier prej kohësh: hutim. Jo dhimbje nga humbja ime, por pasiguri për reagimin e duhur. Sikur po kërkonte tekstin e saktë që duhej të thoshte.
— Unë… nuk e kuptoj nga doli kjo, — nxori me vështirësi.
— Sepse nuk ke dashur të shohësh. As të dëgjosh.
Në atë çast telefoni i tij filloi të dridhej. Emri i Bukurie Kovaçit u shfaq në ekran. Arlindi më hodhi një vështrim të shkurtër dhe pastaj pranoi thirrjen.
— Mami, po… e di… jo, ajo… po flasim tani… po, e kuptoj…
Nuk munda ta dëgjoja më tej. Dola nga kuzhina dhe shkova në dhomën e gjumit. Hapa dollapin, nxora valixhen dhe fillova të sistemoja rrobat. Jo gjithçka. Vetëm ato që më duheshin për ditët e para. Të tjerat mund t’i merrja më vonë.
Pas rreth dhjetë minutash ai u shfaq te pragu i derës.
— Mami thotë se je thjesht e lodhur. Që të duhet pushim. Ajo ofroi të na paguajë një kurë në një resort, në Karlovy Vary. E mban mend sa doje të shkoje atje?
Vazhdoja të palosja pulovrat, xhinset, çantën e kozmetikës.
— Gresa, po më dëgjon? Dy javë vetëm ne të dy. Pa punë, pa stres…
— Arlind, mjaft.
Ai heshti. Më vështronte teksa mbyllja zinxhirin e valixhes.
— Ti… vërtet po ikën? Tani?
— Po.
— Ku do të shkosh?
— Do të marr një apartament me qira. Përkohësisht.
— Por ti s’ke para, — tha ai dhe për herë të parë zëri iu drodh lehtë. — Në kartë ke vetëm tridhjetë mijë lekë. E kontrollova dje.
E ngrita valixhen dhe u drejtova në këmbë.
— Kam para, Arlind.
— Çfarë parash? Nga dolën?
— E shita pjesën time në kompani. Dje. Për dymbëdhjetë milionë.
Heshtje. E gjatë, e trashë. Në fytyrën e tij kaluan njëra pas tjetrës mosbesimi, çudi, tronditje… dhe më pas një shkëlqim që nuk kishte lidhje me mua.
— Dymbëdhjetë milionë? — përsëriti ngadalë. — Lekë?
— Po, lekë.
— Dhe kur kishe ndër mend të ma thoje?
Mora valixhen.
— Asnjëherë. Janë paratë e mia. Kompania ime. Puna ime.
— Por ne jemi familje! — ngriti zërin. — Pasuri e përbashkët!
— Kompaninë e themelova para martesës. Me kursimet e mia. Avokatët i verifikuan të gjitha. Ligjërisht, ti nuk ke asnjë lidhje me ato para.
Kalova pranë tij dhe dola në korridor. Veshta pallton, mbatha këpucët. Ai doli pas meje me nxitim.
— Prit, të lutem, ta flasim si njerëz të arsyeshëm! Gresa, mos merr vendime të nxituara!
Vendosa dorën mbi dorezën e derës.
— Tetë vite kam pritur që të flisnim si njerëz të arsyeshëm. Nuk pres më.
E mbylla derën pas vetes pa zhurmë.
Para pallatit thirra një taksi. Shoferi më ndihmoi me valixhen dhe e futi në bagazh. Sapo po hapja derën e makinës, dëgjova një britmë nga lart.
— Gresa! Gresë, ndalo!
Ngrita kokën. Në ballkonin e katit të katërt qëndronte Bukurie Kovaçi, e mbështjellë me shallin tim të leshtë — tashmë jo më i imi. Bënte me duar me një dëshpërim teatral.
— Prit, po zbres! Mos u largo!
U ula në sediljen e pasme.
— Ndoshta të presim dy minuta? — tha shoferi me mirësi. — Mbase është diçka e rëndësishme.
— Jo, ju lutem, nisuni, — u përgjigja.
Por makina ende s’kishte lëvizur, kur ajo arriti pranë nesh. Fytyra i ishte skuqur, shalli i rrëshqiste nga koka, dhe trokiste me forcë në xham.
— Gresa! Hape! Të lutem, hape!
E ula xhamin vetëm pak.
— Zonja Bukurie, ju lutem largohuni nga makina.
— Bijë, — zëri iu bë papritur i butë, pothuajse i përvajshëm, një ton që s’ia kisha dëgjuar kurrë. — Mos e bëj kështu. Hajde të hyjmë brenda, ta bisedojmë qetë. Vë çajin në zjarr, flasim si njerëz.
— S’kemi çfarë të flasim.
— Si s’kemi? — lotët i rridhnin duke i shpërndarë rimelin. Pamja e saj ishte e mjerë. — Je nusja ime. Tetë vite bashkë! Unë… e di që kam gabuar. Le ta nisim nga e para!
Shoferi më pa në pasqyrë, duke pritur një vendim. Unë tundja kokën lehtë.
— Për tetë vite, — thashë me qetësi, — më keni përsëritur se nuk jam mjaftueshëm e denjë për djalin tuaj. Se nuk gatuaj si duhet, nuk vishem si duhet, nuk jetoj si duhet. Dhe e dini diçka? Kishit të drejtë. Nuk kam qenë mjaftueshëm e mirë. Por jo për Arlindin. Për veten time.
— Gresë, e dashur… — zëri i saj u drodh ndërsa mbahej pas derës së makinës, sikur të kishte frikë se do ta humbiste përgjithmonë.