— Gresë, e dashur… — zëri i Bukurie Kovaçit u drodh. Ajo ishte kapur fort pas derës së makinës, si të kishte frikë se po i rrëshqiste diçka nga duart. — Unë vetëm doja që ju të ishit mirë. Jam shqetësuar gjithmonë!
— Jeni shqetësuar për djalin tuaj, — ia ktheva me ton të qëndrueshëm. — Jo për ne. Vetëm për të.
Në atë çast, nga hyrja e pallatit doli me vrap Arlindi. Pa xhaketë, me pantofla shtëpie, i zverdhur në fytyrë. Kur pa të ëmën pranë makinës, u turr drejt nesh.
— Gresë, prit! — e shtyu lehtë Bukurien mënjanë dhe u kap pas dorezës së derës. — Mos u largoni. Të lutem.
E vështrova përmes xhamit. Sytë i kishte të mbushur me ankth, buzët i dridheshin.
— Arlind, lëshoje derën.
— Jo! Nuk mund të të lë të ikësh kështu! Duhet të flasim!
— Folëm mjaftueshëm.
— Për paratë? — lëpiu buzët me nervozizëm. — E di që i ke fituar vetë. Të lumtë, vërtet jam krenar për ty. Mund t’i investojmë… të marrim një apartament më të madh. Ose një shtëpi. Ti gjithmonë ke dashur një shtëpi me oborr, apo jo?
Në atë sekondë, diçka brenda meje u këput përfundimisht. Edhe tani, në këtë moment kur gjithçka po shembej, ai fliste për lekët. Jo për ne. Jo për dashurinë që po humbte. Për pasurinë.
— Arlind, — thashë qetë, pothuaj ftohtë. — Largoju makinës. Është hera e fundit që po ta kërkoj me të mirë.
— Të dua, Gresë! — shpërtheu ai papritur.
Fjalët ranë bosh. Aq të rreme, sa më erdhi të qeshja. Kur m’i kishte thënë për herë të fundit me ndjenjë? Ndoshta vite më parë. Apo vetëm si zakon, para gjumit, pa hequr sytë nga telefoni?
— Lëshoje.
Ai nuk lëvizi. Mbante dorezën me dëshpërim në sy. Por ajo nuk ishte dëshpërim i një burri që po humb gruan e zemrës. Ishte paniku i dikujt që po i rrëshqiste nga duart një pronë e çmuar.
— Arlind! — ndërhyri Bukuria, duke e kapur nga krahu. — Ulu në gjunjë! Kërkoji falje!
Ai më pa mua, pastaj të ëmën. Dhe, për habinë time, u gjunjëzua vërtet mbi asfaltin e lagur, me pantofla shtëpie, duke bashkuar duart si në lutje.
— Gresë, të përgjërohem. Mos ik. Do të ndryshoj. Do ta rregullojmë gjithçka. Do të bëhem ndryshe, ta premtoj!
Disa banorë të pallatit ishin ndalur për të parë skenën. Dikush nxori telefonin për të filmuar. Shoferi i taksisë u kollit lehtë.
— Zonjushë, ndoshta flisni edhe pak? Se ky djalë po e humb toruan…
E ngrita xhamin deri në fund.
— Nisuni, ju lutem.
— Gresë! — Arlindi u ngrit me vrull dhe goditi me pëllëmbë xhamin. — Mos e bëj këtë! Të lutem!
Bukurie Kovaçi u var në krahun e tij, duke qarë e murmuritur fjalë pa kuptim. Makina u vu në lëvizje. Arlindi vrapoi disa hapa pas nesh, por shpejt mbeti pas.
Nga pasqyra e brendshme e pashë teksa qëndronte në mes të oborrit, ndërsa e ëma i fliste me gjeste të mëdha. Pastaj u zhdukën pas kthesës.
— E keni të vështirë, apo jo? — tha shoferi me mirëkuptim.
U mbështeta pas sediljes dhe ndjeva lotët të më rrëshqisnin në faqe. Por nuk ishin lot hidhërimi.
— E dini? — pëshpërita. — Për herë të parë pas tetë vitesh, ndihem e lehtësuar.
Ai nuk shtoi asgjë. Ishte mjaftueshëm i kujdesshëm për të respektuar heshtjen.
Sapo dolëm në bulevard, telefoni nisi të dridhej pa pushim. Arlind. Bukurie Kovaçi. Përsëri Arlind. E vendosa në heshtje.
Një mesazh ishte nga Saimir Imeri: “Si shkoi? U mbyll pa probleme?”
I shkrova: “Po. Gjithçka përfundoi mirë. Faleminderit për çdo gjë.”
Përgjigjja erdhi menjëherë: “Rëndësi ka të qëndrosh e fortë. Nëse të duhet diçka, jam këtu.”
Buzëqesha lehtë. Saimiri kishte qenë gjithmonë në anën time.
Hoteli ku kërkova të më çonin ishte i vogël, por i ngrohtë, pranë parkut në qendër. Mora një dhomë për një javë — kohë e mjaftueshme për të gjetur një apartament dhe për të nisur procedurat.
Kur dera u mbyll pas meje, u ula në shtrat dhe hodha sytë përreth. Pastërti. Qetësi. Askush që të më thoshte se çfarë bëja gabim. Askush që të më kritikonte për çdo fjalë.
Telefoni u drodh sërish. Arlindi. Telefonata e tridhjetë e shtatë. E bllokova numrin e tij. Pastaj edhe të Bukurie Kovaçit.
Nesër do të kontaktoj avokatin për të filluar divorcin. Pasnesër do të takohem me një agjent imobiliar. Jeta nuk ndalet.
U afrova te dritarja. Poshtë, qyteti vezullonte nga dritat, njerëzit lëviznin me nxitim drejt halleve të tyre. Diku aty ishte Arlindi, që më në fund po kuptonte çfarë kishte humbur. Diku ishte edhe Bukurija, që sapo kishte kuptuar se nusja e saj nuk kishte qenë kurrë aq e dobët sa e kishte menduar.
Unë qëndrova pranë xhamit, me shpinën drejt dhe kokën lart. Për herë të parë në tetë vite, isha plotësisht e sigurt për një gjë:
Isha e lirë.