— Vërtet? — Eriola Rexha pothuajse u mbyt me një kafshatë sallate. — Bukurie Beqiri do të vijë të jetojë me ju?
Ato ndodheshin në një lokal pranë zyrës së Iliriana Luftës. Motra më e vogël e shikonte me sy të zgurdulluar, ende e tronditur nga lajmi.
— Për momentin, po, — tha Iliriana duke trazuar me qetësi sheqerin në filxhanin e kapuçinos. — Por nuk kam ndërmend ta lë situatën kështu. Jam duke menduar lëvizjen e radhës.
— Ç’do të thuash me këtë?
— Dua të them që një përplasje e drejtpërdrejtë s’do të sillte gjë. Oltiani tani është i mbushur me ndjenjën e detyrimit ndaj nënës, me historinë e saj si nënë e vetme, me sakrificat e dikurshme. Po ta kundërshtoj hapur, do të jetë e kotë.
— Atëherë, cili është plani yt?
Iliriana buzëqeshi me një qetësi që s’premtonte gjë të thjeshtë.
— Të kujtohet si na mësonte babai shah? Gjithmonë na thoshte të mendonim disa lëvizje përpara. Nganjëherë nuk fiton duke sulmuar, por duke krijuar rrethana që e detyrojnë tjetrin të tërhiqet vetë.
— Iliriana, kjo është jetë reale, jo tabelë shahu.
— Pikërisht. Në jetë loja është edhe më interesante.
Lëvizja e parë
Të premten në mbrëmje, Iliriana e priti Oltian Shalën në korridor me një buzëqeshje enigmatike.
— Kam diçka për ty, — i tha ndërsa e ndihmonte të hiqte pallton.
— Çfarë kësaj radhe? — ai u bë vigjilent. “Surprizat” e së shoqes zakonisht përktheheshin ose në diçka shumë të këndshme, ose në diçka që kushtonte shtrenjtë.
— Të kujtohen mbrëmjet tona me birra? Kam blerë atë belgën që të pëlqen, kam porositur karkaleca nga restoranti te qendra dhe kam marrë edhe peshk të tharë…
— Po ç’është kjo? — Oltiani qeshi i hutuar. — S’është as ditëlindja ime.
— Thjesht mendova ta shijojmë sa kemi mundësi. Kur të vijë mamaja jote, gjëra të tilla s’do të bëhen më. Ajo nuk e prek fare alkoolin. As një gotë shampanjë në Vit të Ri. Të kujtohet si e qortoi Saimir Nikollën vitin e kaluar për dëmet e birrës, vetëm pse të pa ty me një gotë në dorë?
Fytyra e Oltianit u zymtua.
— Kjo s’do të thotë që do ta lë krejtësisht…
— Sigurisht që jo, — ia priti ajo lehtë. — Thjesht në shtëpi do të jetë e vështirë. Do të të duhet të dalësh nëpër bare. Ose të rrish në garazh si Besnik Lika i katit të tretë.
Iliriana kaloi në kuzhinë, ku tavolina ishte shtruar me meze dhe në kovën me akull shkëlqenin shishet e ftohta.
— Ah, dhe kam ftuar Nard Vrionin me Fjolla Priftin, — shtoi ajo me ton të pafajshëm. — Ndoshta për herë të fundit. E di që mamaja jote nuk i pëlqen fort.
— Nuk ka thënë hapur që s’i do.
— Oltian, ajo e quajti Nardin “ai shoku juaj i shthurur me humor të dyshimtë”. Kurse për Fjollën tha se fundet e saj janë tepër të shkurtra për një nënë me dy fëmijë.
Ai mbushi gotën me birrë dhe e piu me një frymë.
— Ndoshta ke të drejtë… mbase është hera e fundit, — murmuriti.
Mbrëmja kaloi me të qeshura dhe zhurmë. Nardi rrëfente histori nga udhëtimet e punës, Fjolla qeshte me zë të lartë duke u hedhur verë të gjithëve. Afër mesnatës, pasi miqtë u larguan dhe Oltiani po dremiste në divan, Iliriana pastronte në heshtje tryezën me një buzëqeshje të lehtë në buzë.
Një pikë për të.
Lëvizja e dytë
Të shtunën në mëngjes, Saimiri shkoi në festën e ditëlindjes së një shoku klase, me ftesë për të fjetur atje. Iliriana e kishte organizuar vetë me prindërit e djalit.
— Njëzet e katër orë vetëm ne të dy, — pëshpëriti ajo, duke iu afruar Oltianit në shtrat. — Kur ka ndodhur për herë të fundit?
— Mmm… muajin e kaluar? — belbëzoi ai ende gjysmë në gjumë.
— Ishin vetëm dy orë, kur Saimiri ishte në kinema. Tani kemi gjithë natën dhe mëngjesin. Pa nxitim, pa orare…
Dora e saj rrëshqiti nën batanije dhe Oltiani u zgjua plotësisht.
— Më vjen keq që së shpejti këto çaste do të jenë të rralla, — psherëtiu ajo, duke e puthur në qafë. — Me mamanë tënde në dhomën ngjitur…
— Pse thua kështu? — ai përpiqej të përqendrohej në bisedë, ndonëse e kishte të vështirë.
— Sepse, së pari, Saimirin nuk do ta dërgojmë dot për të fjetur tek ajo. Dhe së dyti… Oltian, ti e di sa e mprehtë është dëgjimi i saj, apo jo? Herën e fundit madje pyeti pse krevati kërciti gjatë natës…