…sepse ajo i ka veshët pipëz? Herën e kaluar, në mëngjes, pyeti seriozisht nëse krevati kishte kërcitur natën dhe mos ishte thyer ndonjë dërrasë.
Oltiani lëshoi një rënkim të përzier – gjysmë nga kujtimi i sikletshëm, gjysmë nga përkëdheljet e Ilirianës.
— Dhe për më tepër, — vijoi ajo me zë të ulët, — ti e di vetë si bëhem unë ndonjëherë… paksa e zhurmshme. Do të më duhet të përmbahem. Ose ndoshta të heqim dorë krejt kur ajo të jetë në shtëpi.
— Iliriana, mos e tepro…
— Çfarë po teproj? Thjesht po mendoj për çfarë na pret. Ah, dhe a të kujtohet ai “skenari” yt me maskime? Ai që donim ta provonim prej kohësh? Harroje. Me mamanë tënde pas murit, as që bëhet fjalë.
Ora që pasoi kaloi pa asnjë fjalë. Pastaj edhe një tjetër. Nga dreka, Oltiani rrinte shtrirë me sytë në tavan, me një shprehje të thellë mendimi.
— Çfarë të mundojnë mendimet? — e pyeti ajo, duke i kaluar dorën lehtë mbi kraharor.
— Po mendoja… ndoshta u nxituam me këtë shpërngulje. Mbase do të ishte më mirë të qëndronte edhe ca kohë në apartamentin e saj…
— Mos u bëj i marrë, — i tha ajo duke e puthur në sup. — E ke marrë vendimin. Madje ke rënë dakord edhe me blerësit.
Dy me zero.
Lëvizja e tretë.
— Hajde të përgatisim sa më shumë gjëra paraprakisht, — propozoi Iliriana me entuziazëm. — Të bëjmë një tenxhere të madhe me supë, të skuqim qofte, të përgatisim petulla të mbushura për frigorifer.
— Përse gjithë kjo sasi? — u habit Oltiani.
— Sepse kur të vijë mamaja jote, do të dojë të gatuajë vetë. Dhe ajo ka idetë e saj për ushqimin. A i mban mend qoftet e saj me avull dhe tërshërën e zier në ujë pa pikë kripe?
Atij iu shtrembërua fytyra. Eksperimentet kulinare të Bukurie Beqirit kishin qenë një kapitull më vete i fëmijërisë së tij.
— Prandaj le të shijojmë ushqim normal sa të mundemi, — shtoi ajo me gaz, ndërsa nxirrte mishin e grirë nga frigoriferi. — Kam blerë edhe brinjë për t’i pjekur, me marinadë pikante, siç i do ti. Mamaja jote nuk i pëlqen erëzat, thotë se prishin stomakun.
— Nuk do të na ndalojë të hamë çfarë të duam, — tha ai, por pa shumë bindje.
— Sigurisht që jo. Thjesht do të gatuajë versionin e saj dhe do të mërzitet nëse nuk e prekim. Si vitin e kaluar në Vitin e Ri: “U lodha gjithë ditën në kuzhinë, dhe ju as nuk e provuat peshkun me xhelatinë!”
Oltiani psherëtiu. Ai peshk i ftohtë i shfaqej ende në ëndrra të këqija.
Gjithë ditën e kaluan mes sobës dhe tavolinës së punës. Iliriana vendosi muzikën e saj të preferuar — nga këngë rok të vjetra te balada moderne — dhe Oltiani këndonte nën zë ndërsa formonin petullat njëra pas tjetrës. Tenxheret zienin, furra përhapte aromën joshëse të brinjëve të pjekura.
— Mamaja nuk e duron dot këtë lloj muzike, — tha ai papritur, ndërsa ritmi mbushte kuzhinën. — Ajo dëgjon vetëm këngë të vjetra festivalore.
— Atëherë do t’i vendosim kufjet, — u përgjigj ajo me një ngritje supesh. — Ose ndoshta do të mësohet… pas pesë vitesh.
Në mbrëmje, ngrirësi ishte plot me kuti plastike, ndërsa Oltiani rrinte i menduar në tryezë.
— Ndoshta është ende herët që ajo të zhvendoset, — murmuriti. — Ndoshta pas një viti a dy…
— Oltian, — Iliriana iu afrua dhe i kapi dorën, — mamaja jote është grua e rritur. Nëse ka vendosur të vijë këtu, ne duhet ta pranojmë. Thjesht duhet të përgatitemi për ndryshime.
Tre me zero.
Dy javë më vonë, Bukurie Beqiri mbërriti me valixhet e para. Iliriana e priti në derë me buzëqeshje dhe me një byrek të sapodalë nga furra.
— Zonja Bukurie, sa mirë që erdhët! Oltiani mezi po ju priste.
Vjehrra e mati me një vështrim të mprehtë, sikur kërkonte një arsye për t’u ankuar, por nuk gjeti asgjë.
— Çudi sa e gëzuar dukesh, — tha ajo duke hyrë brenda. — Oltiani më tha se nuk ishe fort dakord…
— Po si mund të mendoni kështu? — u habit Iliriana me një sinqeritet të shtirur mjeshtërisht. — Thjesht shqetësohesha nëse do të ndiheshit rehat. Keni jetuar vetëm kaq vite, ndërsa këtu ka fëmijë, zhurmë…
— S’ka gjë, do të mësohem, — e preu shkurt Bukurie Beqiri, me një ton që nuk linte vend për kundërshtim.