Pa pritur ndonjë përgjigje tjetër, Bukurie Beqiri mori valixhen dhe u drejtua për në dhomën që i kishin përgatitur. Sapo hyri, hodhi një sy rreth e rrotull me atë vështrimin e saj gjykues, sikur po bënte inspektim.
— Më duket pak errësirë këtu, — tha me një psherëtimë të lehtë. — Dhe këto tapetet në mur… shumë të çlirëta për shijen time.
— Mund t’i ndërrojmë pa problem. Zgjidhni modelin që ju pëlqen dhe i rregullojmë, — u ofrua menjëherë Iliriana, me një buzëqeshje të qetë.
— Do ta shohim, — u përgjigj vjehrra, ndërsa hapi dritaren. — Po ajo përballë, çfarë po ndërtohet?
— Një qendër e re tregtare. Thonë se do të hapet para Vitit të Ri. Tani për tani ka pak zhurmë, sepse punojnë që në tetë të mëngjesit, madje edhe të shtunave. Por me kohën mësohesh.
Bukurie Beqiri rrudhi hundën, qartësisht e pakënaqur.
Në darkë, Iliriana u tregua mikpritëse si rrallëherë. Tryeza ishte e mbushur plot, por pothuajse çdo gjë ishte ose e skuqur mirë, ose pikante, ose larg standardeve “të shëndetshme” që predikonte vjehrra.
— Për ju kam zier veçmas pak pulë, — njoftoi Iliriana me kujdes. — Edhe një sallatë me lakër, pa majonezë.
— Faleminderit, — tha thatë Bukurie Beqiri, duke hedhur sytë nga Oltiani dhe Saimiri që po shijonin me kënaqësi patatet e skuqura me qofte. — Oltian, duhet të kesh kujdes me yndyrnat. Babai yt e tepronte me të skuqurat dhe pastaj…
— Mami, — e ndërpreu butë Oltiani, — jo tani, të lutem. Jo në tavolinë.
Pas darke, Iliriana ndezi televizorin. Po transmetohej një serial për adoleshentë, me muzikë të lartë dhe dialogë plot dramë.
— Saimiri çmendet pas këtij, — shpjegoi ajo. — Është pak zhurmshëm, por ja që kështu i kanë qejfet fëmijët sot.
Bukurie Beqiri rrinte në divan me një fytyrë të tendosur, sikur çdo tingull ta lodhte. Rreth orës dhjetë u ngrit.
— Po shkoj të pushoj. Këtu është… pak rrëmujë për mua.
— Patjetër, shkoni çlodhuni, — tha Iliriana me zell. — Vetëm mos harroni se nesër punimet nisin në tetë. Nëse doni, kam tapa për veshët.
Vjehrra nuk u përgjigj; u mjaftua me një shikim të ftohtë dhe u largua.
Të nesërmen, Iliriana vuri re Bukurie Beqirin pranë portës, thellë në bisedë me fqinjin, Skënder Marashin. Ai jetonte dy shtëpi më tej, kishte mbetur i ve prej disa vitesh dhe njihej si njeri i kulturuar — ish-pedagog letërsie, tashmë në pension.
“Interesante,” mendoi Iliriana, dhe vendosi të mos e linte rastin t’i shpëtonte.
— Bukurie Beqiri, — e thirri ajo, duke dalë në oborr me Saimirin, — a ju pihet një çaj?
— Faleminderit, thjesht po bisedonim pak…
— Zoti Skënder, — iu drejtua ajo fqinjit me një buzëqeshje të ëmbël, — pse të mos na bashkoheni? Na ka mbetur pak byrek nga dje.
Ai hezitoi një çast dhe pa nga Bukurie Beqiri.
— Nëse nuk ju prish punë…
Biseda rreth çajit mori shpejt një rrjedhë të ngrohtë. Skënderi tregonte me pasion për kopshtin e tij, veçanërisht për trëndafilat që kultivonte me përkushtim. Papritur, Bukurie Beqiri u gjallërua; sytë i ndriçuan.
— Edhe unë i dua shumë lulet, — pranoi ajo. — Por në apartament nuk kisha hapësirë të merresha seriozisht me to.
— Në kopshtin tim kam një kënd të lirë, — tha ai. — Nëse dëshironi, mund ta përdorni. Do të ishte kënaqësi ta ndanim punën.
Faqet e Bukurie Beqirit morën ngjyrë si të një vajze të re.
— Nuk dua t’ju bezdis…
— Aspak! Vetëm nuk ia dal dot i vetëm. Me shoqëri bëhet më bukur.
Iliriana i vëzhgonte me një buzëqeshje të fshehur. Ideja që i kishte lindur aty për aty po merrte formë më elegante nga sa e kishte imagjinuar.
Ditët në vijim, Skënder Marashi u bë mysafir i shpeshtë. Në praninë e tij, Bukurie Beqiri ndryshonte krejtësisht: tonet e ashpra zbuteshin, buzëqeshja i rikthehej dhe madje qeshte me zë. Flisnin gjatë për varietete trëndafilash, polemizonin për libra, kujtonin kohët e rinisë.
— Mami, dukesh sikur je rinovuar, — i tha një mbrëmje Oltiani me shaka.
— Budallallëqe, — ia ktheu ajo, por kënaqësia i lexohej qartë në sy.
Pas dy javësh, Skënderi e ftoi në një ekspozitë lulesh në Kopshtin Botanik. Bukurie Beqiri u përgatit me kujdes të veçantë, thuajse si për takim të parë. Iliriana madje i dha një karficë të sajën për ta zbukuruar veshjen.
Një javë më pas, gjatë darkës, vjehrra uli pirunin, pa nga të gjithë dhe tha papritur:
— Unë…