— Unë… — mori frymë thellë Bukurie Beqiri, sikur po hidhej në ujë të ftohtë. — Po mendoja këto ditë… ndoshta u nxitova me idenë e shpërnguljes. Mbase nuk është koha e duhur ta shes apartamentin.
Oltiani ngriti vetullat, i habitur.
— Mami? Po ti vetë the që doje të ishe më pranë nesh, pranë nipit…
— Jam vetëm pesëmbëdhjetë minuta larg me makinë, — ia ktheu ajo me qetësi. — S’po iki në fund të botës. Pastaj… Skënder Marashi… domethënë, kam angazhime atje.
Iliriana e pa me butësi.
— Zonjë Bukurie, nëse kështu ndiheni më mirë, ne ju mbështesim. E rëndësishme është të jeni rehat.
— Pikërisht! — u gjallërua vjehrra. — Atje ndihem në vendin tim. I njoh lagjen, kam komshinj të mirë… Nuk dua ta ndryshoj jetën me zor.
Oltiani vështroi herë nënën, herë bashkëshorten, i pavendosur.
— Po me blerësit ç’do bëhet?
— Do të tërhiqemi, — tha prerazi Bukurie Beqiri. — Kemi firmosur vetëm një marrëveshje paraprake. Paratë e kaparit do t’i kthejmë. S’është fundi i botës. Lumturia nuk matet me lekë. Ju do të vini për vizitë, unë do të vij tek ju… herë pas here.
Gjashtë muaj më vonë, Iliriana dhe Oltiani ishin ulur në tryezën e shtruar me kujdes në apartamentin e Skënder Marashit. Bukurie Beqiri, e veshur me një fustan elegant ngjyrë smeraldi, lëvizte lehtë mes kuzhinës dhe sallonit, ndërsa i zoti i shtëpisë mbushte gotat me verë. Për atë mbrëmje të veçantë, edhe ajo pranoi të lagte buzët me pak.
— Për shtëpinë e re! — shpalli Skënderi me gotën lart. — Ose më saktë, për faktin që Bukurija pranoi ta zbukurojë jetën time me praninë e saj!
Gotat u përplasën me tingull të lehtë. Bukurie — tashmë “Bukurija” për të zotin e shtëpisë — buzëqeshi me ndrojtje.
— Gjithçka ndodhi kaq papritur, — tha ajo. — Në këtë moshë nuk e mendoja… por Skënderi di të jetë këmbëngulës.
— Dhe shumë mirë bën! — ndërhyri Iliriana me ngrohtësi. — Lumturia nuk pyet sa vjeç je.
Më vonë, ndërsa çifti i moshuar diskutonte me entuziazëm zgjerimin e kopshtit me trëndafila në ballkon, Oltiani u afrua nga gruaja.
— Liri, në fund doli për mbarë, apo jo?
— Më mirë s’kishte si, — pohoi ajo.
— Mami është e lumtur. Edhe ne po ashtu… Të them të drejtën, tani jam i kënaqur që nuk u transferua tek ne. Jemi natyra të ndryshme.
— Vërtet? — bëri ajo sikur u çudit. — Mendova se do ta merrje më rëndë.
— Në fillim po. Më dukej zgjidhje praktike. Por pastaj kuptova se secili ka nevojë për hapësirën e vet.
Iliriana ia shtrëngoi dorën nën tavolinë.
— Vendim i mençur, zemër.
Kur po përshëndeteshin te dera, Bukurie Beqiri e përqafoi papritur nusen.
— Faleminderit, Ilirianë, — i pëshpëriti. — Për gjithçka.
Ajo u step për një çast. Mos vallë kishte kuptuar gjë? Por vjehrra u largua menjëherë, duke u marrë me detaje praktike.
— Ejani të dielën! Do të bëj byrek sipas një recete të re. Skënderi solli një libër gatimi nga Franca!
Gjatë rrugës për në Fier, Oltiani i binte timonit me ritëm, duke fishkëllyer një melodi të hareshme. Iliriana vështronte dritat e mbrëmjes që rrëshqisnin përtej xhamit dhe buzëqeshte.
— Çfarë po mendon? — e pyeti ai.
— Që gjërat u rregulluan bukur.
— Ashtu është. Mami kishte të drejtë: secili meriton formën e vet të lumturisë. Ajo me Skënderin dhe trëndafilat, ne me njëri-tjetrin.
— Dhe me të drejtën për të pirë birrë të premteve në darkë, — shtoi ajo me shaka.
— E për të dëgjuar muzikë rok sa të duam!
— E për të mos u ndier në siklet në dhomën tonë!
Të dy shpërthyen në të qeshura. Në semafor, Oltiani u kthye nga ajo.
— Të dua.
— Edhe unë ty, — iu afrua ajo dhe i pëshpëriti në vesh: — Katër me zero, i dashur. Por mbetet mes nesh.
— Çfarë the? — u hutua ai.
— Asgjë. Thjesht që të dua.
Makina u nis sërish, duke i çuar drejt shtëpisë së tyre — një vend ku askush nuk ua cenonte qetësinë.
Iliriana mendoi se ndonjëherë fitorja më e bukur është ajo ku askush nuk humbet. Mençuria e një gruaje nuk qëndron te lufta, por te aftësia për të krijuar rrethana ku lufta bëhet e panevojshme.
Katër me zero. Fitore e pastër.