– Hana, e mendova mirë dhe mora një vendim: rroga ime është vetëm e imja. E kam fituar vetë dhe do ta shpenzoj si të dua. Për qejfet e mia, për makinën, për t’i dhënë ndihmë mamit. Ndërsa për jetesën e përditshme do të përdorim pagën tënde. Ti je e zonja për kursime, i nuhat ofertat në supermarket pa gabuar. Kështu që merre ti në dorë buxhetin.
Unë vazhdoja të fërkoja me sfungjer njollën e vjetër të yndyrës mbi pllakat e murit, sipër sobës. E gërryja me aq forcë sa thonjtë, nën dorezat e gomës, më pulsonin nga dhembja, ndërsa nga pllakat dilte një kërcitje e mprehtë, e bezdisshme. Era e detergjentit më mbushte hundët, e përzier me aromën e salcës së djegur – Luan Qosja, si zakonisht, kishte harruar të fikte zjarrin kur po hiqte gjellën nga tenxherja.
– Para personale, pra? – nxora frymën ngadalë, pa e ndalur dorën. – Luan, po fakti që kemi kredi për njëzet vjet dhe Klajdi Osmani këtë shtator nis shkollën, s’ka peshë? Regjistrimi, uniforma, librat… E di sa kushton sot ushqimi, nëse nuk do të ushqehemi vetëm me makarona?
– Aman, mos fillo prapë, – kaloi pranë me hapa të rëndë mbi parket. – Ti gjithmonë e ekzagjeron. S’thashë që s’do jap fare para. Nëse shtrëngohet puna, më kërkon dhe e mendoj. Por në thelb, financat i menaxhon ti. Je gjithë kohës për drejtësi e rregull. Ja ku e ke rastin të tregosh talentin tënd si llogaritare.
U ul në tavolinë dhe ndezi televizorin me zë të lartë. Në ekran njerëzit ulërinin mbi njëri‑tjetrin në një emision pa kuptim, dhe ajo zhurmë më përplasej në tëmtha si çekiç. Edhe fqinjët sipër nuk pushonin – punimet e tyre zvarriteshin prej dy vitesh dhe gumëzhima e trapanit ishte bërë sfondi i zakonshëm i martesës sonë që po çahej dalëngadalë.
Fshiva duart në përparëse dhe u ktheva nga ai. Luan Qosja rrinte me kanotieren e vjetër të shtrirë, duke kruar dhëmbët me kruajtëse, me atë pamje që thoshte: çështja u mbyll. Ai që dikur më premtonte se do të lëvizte malet për mua, tani sillej si “kryefamiljar” që vendos se nevojat e tij janë prioritet, ndërsa të miat… do të presin.
– Luan, a po flet seriozisht? – u mbështeta te lavamani, duke ndier të ftohtin e metalit përmes bluzës. – Unë marr shtatëdhjetë mijë lekë. Tridhjetë e pesë shkojnë për kredinë. Mbeten po aq. Për tre veta. Do të thotë rreth dhjetë mijë lekë në muaj për secilin. Sipas teje, duhet të ushqehemi me treqind lekë në ditë, përfshirë edhe Klajdin?
– Ka familje që ja dalin me më pak, – u përgjigj pa ma hedhur sytë. – Bli drithëra, perime të stinës. Mishi s’është i shëndetshëm në ato sasi, kam lexuar. Mos më lodh me llogari tani. Nesër do shkoj të shoh disa disqe të reja për makinën, më duhen para.
Në atë çast e kuptova se në kokën e tij gjithçka ishte sistemuar prej kohësh. Skema ishte gati. Dhe unë, në atë skemë, nuk isha partnere – por një shtojcë falas që duhet të siguronte rehati për “furnizuesin” e vetëshpallur, pa pretenduar asgjë për veten.