Për “furnizuesin” e vetëshpallur, pa pasur të drejtë të prekja atë që ai e quante “fitimi i tij”.
Përplasja nuk lindi brenda natës. Prej gati gjashtë muajsh Luan Qosja e kishte kthyer në zakon të “harronte” pjesën e tij për ushqimet. Herë justifikohej me siguracionin e makinës, herë me një borxh që duhej t’ia kthente një shoku, herë tjetër me ndonjë nevojë të papritur të nënës së tij, Zhaneta Hysa, së cilës papritur i duhej televizor i ri. Unë mbaja barrën. Fillimisht në heshtje. Pastaj me ndonjë thumbim të lehtë. Më vonë me kërkesa të drejtpërdrejta. Kurse atë ditë ai ma tha hapur, pa dorashka – një ultimatum i pastër.
– Ina, – i pëshpërita në telefon mbrëmjen vonë, e mbyllur në banjë që të mos më dëgjonte njeri, – ai e ka seriozisht. Më sheh si një pus pa fund. Unë lodhem në dy punë që t’i paguaj Klajdi Osmanit mësuesin privat, ndërsa ai shpenzon për disqe makinash.
– Hana Nushi, a je në terezi? – Ina Marku nuk e zbutte kurrë fjalën. – Ai po të përdor dhe ti po e lejon. Mos i gatuaj më. Pikë. Ushqe veten dhe djalin. Atë lëre në heshtje. Le të hajë nëpër restorante me paratë e tij “personale”, meqë paska aq shumë.
Unë vetëm psherëtiva. Të mos gatuash për burrin… tingëllon e thjeshtë kur e thua. Ai ishte njeriu im. Të paktën dikur kishte qenë.
Megjithatë, të nesërmen u zgjova me një kthjelltësi të çuditshme. Luan ishte shtrirë çapraz në krevat, duke gërhitur me zë të lartë. E pashë gjatë dhe brenda meje nuk lëvizi asgjë, përveç një bezdie të rëndë. Asnjë ndjenjë përkujdesjeje, asnjë dëshirë për t’i përgatitur mëngjes.
U ngrita, i bëra Klajdit qull dhe vetes një kafe. Ai u shfaq në kuzhinë pas një ore, i përgjumur.
– Po tostët e mi? – hodhi sytë nga tigani bosh.
– Në dyqan, Luan, – i thashë qetë, duke lëvizur ekranin e telefonit. – Bukë, vezë e qumësht kushtojnë. Këtë muaj, në buxhetin tim nuk parashikohen për tostët e tu. Prioritet kam kredinë e shtëpisë dhe atletet e Klajdit.
– Po tallesh? – u vrenjt ai. – Kam uri.
– Ha, – i tregova raftin me drithëra. – Ka elb. Bën mirë për stomakun.
Murmuriti diçka për “kapriço grash” dhe doli pa ngrënë. Mendova se do ta vinte në mendime. Gabim i madh. Në mbrëmje, sapo hyri, shkoi drejt frigoriferit. Brenda – boshllëk. Pothuajse. Vetëm një kos për mua dhe tava e vogël me sufllaqe që kisha bërë fiks për një racion të Klajdit.
– Hana, kjo s’ka pikë humori! Ku është darka? – përplasi tenxheret aq fort sa djali u tremb në dhomën e tij.
– Nuk ka darkë, Luan. Paratë mbaruan. Sot pagova dritat dhe i bleva Klajdit xhupin e vjeshtës. Na kanë mbetur tre mijë lekë deri në fundjavë. Do t’i ndajmë për gjëra të thjeshta. Për biftekët e tu nuk del llogaria.
– Ti… po më përqesh! – bërtiti, fytyra iu mbush me njolla të kuqe. – Unë punoj! Lodhem! Kam të drejtë të kthehem në shtëpi dhe të ha si duhet!
– Patjetër që ke të drejtë, – iu përgjigja pa e ngritur zërin. – Me paratë e tua personale. Porosit diçka. Ose shko në lokal. I fiton vetë, vetë vendos.
Për afro dy orë shtëpia u mbush me britmat e tij. Më quajti grua të paaftë, më akuzoi se po shkatërroja familjen, madje kërcënoi se do të gjente një tjetër që “do ta vlerësonte”. Unë rrija në kolltuk me një libër në dorë. Klajdi, me kufje në vesh, luante në konsolë – prej kohësh kishte mësuar të shkëputej nga zhurma jonë. Ishte e dhimbshme ta shihje sa natyrshëm e bënte këtë, dhe kjo ishte vetëm fillimi i asaj që do të vinte.