Në ato çaste nuk kisha më hapësirë për ndjeshmëri apo mirëkuptim.
Ngjarjet morën tatëpjetën. Luan Qosja nisi të sillte në shtëpi qese me logo restorantesh, qëllimisht, si për demonstrim force. Ulej në tryezë vetëm, hapte paketimet me ngadalë dhe hante me shije, ndërsa unë dhe Klajdi Osmani rrininim në kuzhinë me një sallatë të thjeshtë përpara. Aroma e krahëve të skuqur apo e picës së sapopjekur përhapej në çdo cep të apartamentit. Klajdi e vështronte të atin me sy të pangopur, por Luanit nuk i shkonte ndër mend ta ftonte as për një copë të vetme.
– Mami, pse babi nuk më jep edhe mua pak picë? – më pyeti ai me zë të ulët, ditën e tretë.
– Sepse babi ka “paratë e tij personale”, zemër, – i kalova dorën mbi flokë. – Ndërsa ne kemi ato që janë për të gjithë. Hajde, të bëj disa petulla. Kam blerë miell sot.
Diçka brenda meje u shua përfundimisht në atë moment. Një burrë që ha ushqime të shtrenjta vetëm, ndërsa fëmija i tij mjaftohet me petulla pa asgjë sipër, nuk është as bashkëshort, as prind. Është barrë. Një njeri që jeton në kurriz të të tjerëve.
Shpërthimi erdhi të premten. U ktheva nga puna dhe në kutinë postare gjeta një faturë. Dërgesë nga një dyqan i shtrenjtë elektronik. Në emër të Luan Qosjes. Shuma: dyzet mijë lekë. Për një monitor të ri lojërash.
Hyra brenda. Në dhomën e ndenjjes ai po çmontonte një kuti gjigante, me fytyrë që i ndriçonte nga entuziazmi.
– Shiko çfarë kam marrë! – tha, sikur s’kishte ndodhur asgjë mes nesh. – Katër K, frekuencë e çmendur. Tani do luaj si profesionist.
– Dyzet mijë lekë, Luan? – e vendosa faturën mbi tavolinë. – Kemi tre mijë lekë mangët nga kësti i kredisë së muajit të kaluar, sepse ti “nuk plotësove pjesën”. Stomatologu tha që Klajdit i duhen aparate për dhëmbët. Dhe ti blen monitor?
– Mos fillo prapë! – u ngrys menjëherë. – Kam tre muaj që kursej. Nga rroga ime! Kam të drejtë!
– Ke të drejtë, – pohova me qetësi. – Ashtu siç kam unë të drejtë të mos jetoj me një njeri që i heq të birit të ardhmen nga duart.
– Çfarë po flet? Çfarë të ardhmeje?
Nuk iu përgjigja. Shkova në korridor, mora çantën e tij sportive – atë me të cilën shkonte në palestër – dhe nisa të mbledh rrobat nga varëset. Këmisha, bluza, çorape. I fusja njëra pas tjetrës, pa nxitim.
– Çfarë po bën?! – erdhi pas meje, i tronditur. – Lëri aty! A je në vete?
– Jam më në fund esëll, Luan. Ke pesëmbëdhjetë minuta të marrësh gjithçka tjetër. Do shkosh te mamaja jote. Ajo të mirëpret, të ushqen, do admirojë edhe monitorin tënd të ri.
– Nuk më nxjerr dot nga shtëpia! Jam i regjistruar këtu! – tentoi të më shtynte, por mjaftoi mënyra si e pashë që të ndalej.
– Apartamenti është i imi para martesës, Luan. Ligjërisht s’ke asgjë këtu. Regjistrimin ta çregjistroj me gjykatë po deshe. Tani dil. Përndryshe telefonoj policinë dhe raportoj një person që refuzon të largohet nga prona ime.
– Do pendohesh! – shfryu ai, duke rrëmbyer çantën. Monitorin e futi të parin brenda. – Kur të mos kesh para për uniformën e Klajdit, do më lutesh!
E dëgjova derën teksa u përplas pas tij. E mbylla me qetësi. E rrotullova çelësin një herë. Pastaj edhe një herë. Edhe të tretën. Klik. Klik. Klik.