Klik.
Gjëja e parë që bëra ishte të telefonoja një bravandreqës. Brenda një ore dera ime kishte brava të reja. Zhurma e thatë e hekurit që përplasej më qetësoi më shumë se çdo qetësues farmacie. Ishte si një vulë sigurie mbi jetën time.
Më pas u ula në kuzhinë. Qetësi. Edhe fqinjët e katit sipër, që prej ditësh shponin muret, kishin pushuar. Nga dritarja hynte një dritë e zbehtë hëne. Shtëpia dukej e huaj dhe njëkohësisht më në fund e imja.
Mora kalkulatorin. Shtatëdhjetë mijë lekë rrogë. Tridhjetë e pesë mijë kredi. Mbeten tridhjetë e pesë. Alimentet… Luan Qosja është i punësuar zyrtarisht, kështu që përmes gjykatës mund t’i nxjerr pesëmbëdhjetë, ndoshta njëzet mijë lekë në muaj. Pra, rreth pesëdhjetë e pesë mijë për ne të dy.
E çuditshme, por kjo shumë ishte më e madhe se ajo që më mbetej kur ushqeja atë dembelin. S’do më duhet të blej pesë kilogramë mish çdo javë. As të paguaj faturat e tij të telefonit e internetit. As të dëgjoj ankesat për “jetën e padrejtë” që i paskësh rënë për pjesë.
– Mami… – Klajdi Osmani doli nga dhoma, me sytë ende të përgjumur. – U largua babi?
– Po, zemër. Shkoi te gjyshja. Përfundimisht.
Ai hezitoi pak.
– Do të jemi… të varfër tani?
E tërhoqa pranë vetes.
– Do të jemi të lirë, shpirt. Dhe kjo vlen më shumë se çdo gjë. Madje për pica nesër na dalin lekët, të premtoj.
Trupi i tij ishte i hollë, i brishtë. Në atë çast një zemërim i ftohtë më përshkoi. Si munda ta lejoja kaq gjatë që Luan Qosja të na zbrazte frigoriferin e të ardhmen? Si nuk e pashë që po i merrte djalit tim?
Nesër do të shkoj te një avokat. Divorci dhe kërkesa për alimentet do të dorëzohen menjëherë. Pastaj në bankë – do të kërkoj ristrukturim të kredisë, ndoshta zgjatet afati që kësti të ulet. Do të jetë e vështirë? Sigurisht. As nuk e di si do ta paguaj kursin e anglishtes së Klajdit muajin tjetër.
Por do t’ia dal. Gratë janë krijesa kokëforta; na shkelin dhe prapë gjejmë forcë të dalim mbi asfalt si bar i egër.
Hyra në dhomën e gjumit. Ana e tij e shtratit mbante ende aromën e parfumit. I hoqa çarçafët me një lëvizje, i futa në lavatriçe në programin më të gjatë. Le të shpëlahet gjithçka – era, kujtimet, hidhërimi që më ngjitej si rrëshirë.
Dollapi papritur kishte hapësirë. Fustanet e mia, që më parë shtypeshin në një cep, tani varen lirshëm. Me ngjyra, të bukur. Njërin prej tyre do ta vesh nesër. Thjesht sepse dua.
Telefoni dridhej pa pushim – Luan Qosja kishte telefonuar mbi njëzet herë. Zhaneta Hysa më dërgoi mesazh: “Hana Nushi, po bën gabim të madh. Burri është shtylla e shtëpisë. Mendo për djalin!”
Mendova, Zhaneta Hysa. Pikërisht për të mendova. Djali juaj nuk do të hajë më nga pjata e tim biri.
Fika dritën dhe u shtriva. Për herë të parë pas shumë kohësh, fyti nuk më ishte mbërthyer nga ai nyjë i zakonshëm. Apartamenti mbante erë pastërtie dhe livandoje, aromën time të preferuar.
Nesër nis një kapitull i ri. Do të ketë llogari, kursime, sakrifica. Por do të jetë jeta ime. Pa “para personale” të një burri të huaj në shtratin tim.
Mbylla sytë. Diku në largësi ra një sirenë, kaloi një makinë. Qyteti po futej në gjumë. Edhe unë u dorëzova qetësisht, me bindjen se në mëngjes do të zgjohem zonjë e fatit tim. Dhe e frigoriferit tim.
Po ju, a do ta mbanit një burrë me pagën tuaj?