— Unë me mamin e kam biseduar dhe e kemi ndarë mendjen. Ti do të kthehesh në punë. Zhaneta Marashi do të marrë lejen e lindjes në vendin tënd, — tha Lavdrim Çela me një buzëqeshje të lehtë, sikur po i shpallte Iliriana Luftës një lajm të bukur e të papritur.
Lugina i rrëshqiti nga dora dhe ra me një trokitje të mbytur në tasin me qull që vajza nuk e kishte mbaruar. E vogla reagoi menjëherë: fytyra iu rrudh, vetullat iu bashkuan dhe nga gryka i doli një rënkim i zemëruar. Pa ia ndarë sytë të shoqit, Iliriana mori pecetën dhe i fshiu mjekrën së bijës me lëvizje të kujdesshme.
— Çfarë… çfarë keni vendosur ju? — pyeti ajo ngadalë, duke u përpjekur të kuptonte nëse kishte dëgjuar saktë.
— Po ti vetë the që je lodhur, — u përgjigj Lavdrimi, duke ngritur supet, si të mos bëhej fjalë për asgjë të jashtëzakonshme. — Puna do të të bëjë mirë, ndërron ambient dhe sjell të ardhura. Zhaneta rri me të dyja fëmijët, edhe me tonën, edhe me të sajin. Mami do ta ndihmojë. Çdo gjë zgjidhet.
Iliriana heshti gjatë. As nuk puliti. E shikonte burrin sikur po zbulonte tek ai një anë që nuk e kishte parë kurrë më parë.
Duhej të ishte mësuar me “surprizat” e tij. Megjithatë, çdo herë mbetej e shtangur nga lehtësia me të cilën të tjerët merrnin vendime për jetën e saj.
— A të shkoi ndër mend që, para se ta vendosnit, ta diskutonit me mua? — tha më në fund, me një qetësi të tendosur.
— Çfarë ka për t’u diskutuar? — hapi krahët ai. — Ka një vit që je në shtëpi. Zhaneta gjithsesi është me leje lindjeje. Ti mund të dalësh qoftë edhe me gjysmë orari. Të gjithë do ta kenë më të lehtë.
“Të gjithë”, në këtë rast, nënkuptonte motrën dhe nënën e tij. Me një natyrshmëri të admirueshme, Lavdrimi dinte t’ia zhvendoste barrën e problemeve të tyre mbi supet e gruas.
— Po, “më të lehtë”, — mërmëriti Iliriana pa e parë në sy. — Sidomos për mua.
Ai nuk foli. Vetëm ngriti supet, si për t’i thënë të mos bënte dramë.
…Disa javë më parë, një mbrëmje, Iliriana kishte hapur me kujdes llogarinë e përbashkët bankare. Shifrat i lëviznin para syve: pesëqind lekë këtu, një mijë atje. Mes transfertave përsëritej i njëjti emër — Zhaneta.
Shumë herë. Tepër shumë.
— I ke dhënë sërish para? — e kishte pyetur ajo atëherë, duke u përpjekur të ruante tonin.
Për hir të vajzës. Vetëm për të. E vogla flinte thellë pranë tyre, me arushin prej pelushi shtrënguar në gjoks.
— Po. I duheshin për pelena. Deri të hënën, — ishte përgjigjur Lavdrimi pa ia hedhur sytë, i zhytur në telefon.
— Është hera e tretë “deri të hënën”. Ne vetë mezi po ia dalim, e di?
— Iliriana, janë paratë që fitoj unë. I përdor si të dua, — ia ktheu ai me nervozizëm.
Ajo ngriti vetullat, e habitur.
— Për sa kohë jam me leje lindjeje, të ardhurat e tua janë të familjes. Unë linda fëmijën, rrezikova shëndetin, rri ditë e natë me të, ndërsa mund të isha edhe unë në punë. Ramë dakord që ti do të mbaje financiarisht shtëpinë. Apo tani je bërë bamirës me fondacion personal?
— Mos fillo prapë. Kur të fitosh vetë para, atëherë flasim, — preu shkurt ai.
Në atë çast, brenda saj diçka u ça. Si një gotë e goditur lehtë me çekan, ku një vijë e hollë krisjeje përshkoi të gjithë sipërfaqen dhe kërcënoi ta thërrmonte krejt. Dhe pikërisht nga ajo çarje nisi të rridhte gjithçka që ajo kishte mbajtur brenda.