Iliriana doli nga vorbulla e mendimeve dhe e pa të shoqin drejt në sy, e mbushur me zemërim.
— Sa bukur e keni sistemuar jetën, vërtet. Motra jote do të rrijë me fëmijët si dado, ndërsa unë duhet të shkoj në punë, sepse nëna jote dhe Zhaneta paskan “halle të mëdha”?
Lavdrim Çela lëvizi kokën lehtë, pa shumë bindje, sikur të thoshte se gjërat kishin rrjedhur vetvetiu.
Ai ishte rritur në një shtëpi ku fjala e së ëmës ishte ligj. Atij i takonte të dëgjonte dhe të mos kundërshtonte. Tani po bënte të njëjtën gjë: po përcillte vendime që nuk i kishte marrë vetë. Nga Iliriana pritej e njëjta bindje e heshtur, pa pyetje, pa kundërshti.
— E di çfarë më çmend më shumë? — vazhdoi ajo, duke mbledhur frymën me zor. — Që as nuk ma kërkoni mendimin. Thjesht më vini përpara faktit të kryer. Sikur të jem një send që e zhvendosni sipas qejfit.
Mori frymë thellë për të mos shpërthyer.
— Meqë i paskeni vendosur të gjitha — urime. Tani dëgjo vendimin tim.
Lavdrimi ngriti sytë, i befasuar nga vendosmëria në zërin e saj.
— Nuk do të dal në punë. As tani, as pas një muaji. Dhe aq më pak sipas planit të nënës sate. Jam me leje lindjeje dhe është e drejta ime. Nëse dikujt nuk i dalin llogaritë, le të gjejë punë shtesë. Siç bëjnë të gjithë.
Ai hapi gojën për të folur, por fjalët nuk i dolën. Mbeti vetëm një psherëtimë e rëndë dhe një shikim bosh. Iliriana mori vajzën në krahë dhe u mbyll në dhomën e gjumit, duke e lënë atë vetëm në kuzhinë.
Sigurisht, biseda nuk u mbyll aty. Më vonë, pak para se të shtriheshin, ai mërmëriti:
— Nesër të flasim qetë me mamanë. Pa tension. Ajo thjesht do të shpjegojë.
Dhe folën.
— Ilirianë, përpiqu të kuptosh: Zhaneta e ka të vështirë. Ti e ke burrin pranë, ajo është vetëm. A është kaq e pamundur ta ndihmosh pak? — e luste me një ëmbëlsi të shtirur vjehrra.
Të katërt ishin ulur në sallon. Lavdrimi kishte zgjedhur një karrige më në cep, sikur çështja të mos kishte lidhje me të. Zhaneta rrinte e vrenjtur, duke rrotulluar lugën në një filxhan bosh. Dukej si dikush që ndihej i lënduar, por që ishte gati të falte me madhështi.
Iliriana dëgjonte në heshtje. I vinte të çohej e të ikte, por mirësjellja e mbante të gozhduar në vend.
— E di që edhe për ty s’është e lehtë, — vijoi vjehrra me një psherëtimë teatrale. — Por ti nuk je vetëm. Jeni dy dhe ia dilni. Ndërsa Zhaneta… gjithçka bie mbi të. Fëmijë i vogël, asnjë mbështetje.
Zhaneta uli kokën me trishtim të ekzagjeruar.
— Sikur ish-i të paktën të paguante detyrimet për vajzën… — tha ajo me zë të thyer. — Është zhdukur sikur e ka përpirë dheu.
Iliriana heshti. Mund t’u kujtonte se një vit më parë Zhaneta kishte deklaruar me krenari se “më mirë nënë beqare sesa me një burrë të pavlerë”. Mund t’u kujtonte edhe qeset me rroba fëmijësh që ajo vetë i kishte çuar, për të dëgjuar më pas ankesën:
— Si ta nxjerr vajzën me kominoshe blu? Nuk përputhet fare me ngjyrat!
Por nuk tha asgjë. Sytë i mbajti te Lavdrimi, ndërsa ai shmangte vështrimin.
— Nuk po kërkojmë ndonjë mrekulli, — ndërhyri sërish vjehrra. — Vetëm përkohësisht. Ti del në punë, Zhaneta kujdeset për fëmijët, dhe Lavdrimi merr përsipër një pjesë të barrës që të mos rëndojë gjithçka mbi një person të vetëm.