Lavdrimi doli nga banja me fytyrën ende të lagur dhe, sapo pa karrocën te pragu, iu zbeh ngjyra.
— Ku po shkon?!
— Atje ku fjala ime ka peshë, — u përgjigj Iliriana pa ngritur zërin.
Atij iu deshën disa sekonda për ta kuptuar se kjo nuk ishte një skenë nervash apo një përpjekje për ta trembur. Ishte fundi. Një vijë e prerë.
Ajo nuk përplasi derën, nuk bërtiti, nuk kërkoi shpjegime të fundit. Thjesht porositi një taksi dhe u nis drejt shtëpisë së së ëmës. Rruga pranverore ishte e lagësht nga shiu i pasdites, dritat pasqyroheshin në asfalt, ndërsa vajza flinte e qetë në karrocë, me frymëmarrje të lehtë. Diku mes kthesave të qytetit, Iliriana ndjeu sikur diçka iu shkëput nga kraharori. Pesha e kërkesave të huaja, e tekave dhe e urdhrave, sikur u drodh dhe ra.
E ëma i hapi derën me robdeshambër, me një hije shqetësimi në sy. Por ai shqetësim u kthye shpejt në vendosmëri. Gjatë darkës, Iliriana rrëfeu gjithçka. Nëna dëgjoi pa e ndërprerë, vetëm tundte kokën herë pas here.
— Ai paska vendosur që paratë qenkan vetëm të tijat? — tha më në fund, duke vënë çajnikun në zjarr. — Le të provojë vetë të lindë e të rrisë një fëmijë. Leja e lindjes është punë më vete. Pa pagesë, pa pushime, me turne nate e pa falënderim.
Iliriana e kuptoi sa shumë e kishin shtypur ato pritshmëri absurde. Sa fort i kishin përkulur shpinën.
— Mami… unë nuk u martova për t’u bërë shërbyese e një fisi të tërë, — tha me zë të ulët.
— Bëre mirë që ike, — ia preku e ëma supin me butësi. — Mos duro kurrë padrejtësinë. Durimi i tepërt të çon veç në humbje.
Po atë mbrëmje, Iliriana hapi bisedat e vjetra me një koleg. Në punë e mbanin mend, madje po kërkonin dikë për pozicion me orar të lëvizshëm, nga shtëpia. Kushtet nuk ishin të përsosura, por ishin të ndershme. Mbi të gjitha, do të kishte sërish të ardhurat e veta.
Ndërkohë, në profilin e Zhaneta Marashit u shfaq një foto e re: thonj të lyer me shkëlqim. “Më në fund pak kohë për veten”, shkruante ajo. Iliriana as u habit. Disa zakone nuk ndryshojnë kaq shpejt. Thjesht, këtë herë pa kontributin e saj.
Kaluan dy javë. Në dhomën e Ilirianës tashmë qëndronte krevati i vogël që kishte kërkuar me ngulm. E kishte marrë pas shumë debatesh. Vogëlushja flinte e qetë aty, zgjohej në mëngjes me buzëqeshje, pa qarje e pa shqetësime. Iliriana ia dilte me gjithçka, madje punonte edhe në mbrëmje. Pa presionin e vazhdueshëm mbi shpatulla, energjia sikur i ishte shtuar.
Lajmet qarkullonin shpejt: Zhaneta kishte nisur punë si shitëse në një qendër tregtare. Ankohej se orari ishte i lodhshëm, klientët të shumtë dhe pushimi i shkurtër. Edhe vjehrra kishte gjetur angazhim si kujdestare për të moshuar.
Një mbrëmje, telefoni i Ilirianës ndriçoi. Mesazhi ishte nga Lavdrimi: “Më fal. Gabova.”
Përgjigjja që mori ishte një foto e kërkesës për pension ushqimor.
— Nuk kam vëlla sponsor, — i shkroi ajo. — Për purenë e vajzës punoj vetë. Shpresoj të mos zhdukesh si ish-i i së çmuarës dhe delikates Zhaneta.
Nuk pati përgjigje.
Iliriana vuri ujin për çaj, pastaj shkoi te krevati i së bijës dhe i rregulloi batanijen. Po, lodhej. Po, e shqetësonte e ardhmja. Por tani ajo e ardhme varej nga duart e saj, jo nga tekat e grave që do ta ndanin një nënë nga fëmija vetëm për rehati personale. Dhe kjo mjaftonte.