— S’do ta besosh kurrë!
Melihate Tola po i mbledh sërish të gjithë.
Këtë herë tek ne, për “ngrohjen e shtëpisë”, — tha Hana Rexha, duke e mbajtur celularin të shtrënguar mes shpatullës dhe veshit, ndërsa përpiqej t’i mbyllte xhupin Drin Çelajt që s’i rrinte vendit.
— Të ndiej, më vjen keq për ty, — u dëgjua zëri i Vesës Mëhilli me sinqeritet. — Sa veta pritet të vijnë?
— As idenë më të vogël s’kam.
Thjesht më njoftoi si fakt të kryer.
Tha që nesër, në orën dy, do jenë këtu.
Dhe unë të përgatis diçka festive.
Drini iu shkëput duarve të së ëmës dhe vrapoi drejt dhomës së tij duke bërtitur me hare.
Hana lëshoi një psherëtimë të thellë dhe u ul në stol në korridor.
— Gjashtë vjet, Vesa. Plot gjashtë vjet jam e martuar me Lavdrim Zenelin.
Dhe asnjëherë, as edhe një herë të vetme, nuk më kanë ftuar në mbledhjet e tyre familjare.
Ndërsa tani më takon mua të shtroj tryezë për një turmë, gjysmën e së cilës e kam parë vetëm në dasmën time.
— Po Lavdrimi çfarë thotë?
— Çfarë do të thotë… — Hana uli zërin. — “Mami ka të drejtë, kështu bëhet. Ngrohja e shtëpisë është ngjarje e rëndësishme.”
Kur ne kemi një muaj që jemi shpërngulur.
Kutitë ende të pahapura, kuzhina pa dy sirtarë sepse erdhën me defekt.
Çfarë feste është kjo?
Në atë çast dera hyrëse u përplas — Lavdrimi ishte kthyer.
Hana e mbylli bisedën me nxitim dhe doli ta përshëndeste.
Ai qëndronte mbështetur te muri, duke hequr këpucët.
— Përshëndetje, — tha i lodhur. — Drini ka ngrënë?
— Po, e ushqeva para një ore.
Lavdrim, duhet të flasim seriozisht për nesër.
Ai u drejtua dhe fytyra iu mbush me atë shprehjen e njohur — një përzierje kokëfortësie dhe bezdie.
— Ç’ka për të diskutuar? Është vendosur. Mami vjen me të afërmit, ne i presim. Ka kaq.
— Ka kaq? — Hana ndjeu zemërimin t’i ngjitej në kraharor. — Në një shtëpi të papërfunduar, me fëmijë të sëmurë, pasi kam punuar gjashtë ditë rresht? As nuk e di sa veta do jenë!
Lavdrimi hyri në kuzhinë, hapi frigoriferin dhe mori një shishe ujë.
— Do jetë mami, xhaxhai Bujar Sinani, tezja Rozafa Çuko me burrin, Gresa Shala me Dashamir Nikollën, Besnik Nushi me Xhoana Jakupin… — numëronte me gishta.
— Vetëm kaq? — pyeti Hana me shpresë.
— Jo, edhe kushëriri i babait me gruan, sapo janë zhvendosur nga Peqini. Ndoshta vjen dhe vajza e tyre. Dhe mbase edhe Shpresa Molla, por s’është e sigurt.
Hana u ul në karrige dhe mbuloi fytyrën me duar.
— Pra, minimumi dhjetë veta, Lavdrim. Dhjetë! As karrige s’kemi aq.
— Marrim disa nga fqinjët, pse e dramatizon? — ngriti supet ai. — Bëj gjëra të thjeshta. Sallata, patate. Mami tha se do sjellë byrek.
— Po ti? Do më ndihmosh?
Ai po largohej nga kuzhina, por u kthye për një çast.
— Hanë, e di që s’ia kam haberin këtyre punëve. Gatimi dhe shtrimi janë punë grash. Nesër paradite shkoj në market dhe blejmë ç’të duhet.
U zhduk në dhomën e ndenjjes; pak më pas u dëgjua zëri i televizorit.
Hana mbeti ulur, duke vështruar boshin përpara. Në dhomën e fëmijës, Drini ndërtonte me kuba, duke komentuar me gjuhën e tij prej trevjeçari.
Diçka brenda saj u ça.
Për gjashtë vjet ishte përpjekur të ishte bashkëshorte e mirë, nuse shembullore.
Gatishmëri sa herë vinte vjehrra, durim për çdo kritikë mbi rritjen e Drinit, heshtje kur Lavdrimi shkonte në takime familjare pa të. “Mami mendon se janë vetëm për të vetët.”
Po ajo çfarë ishte?
E huaj?
Vendimi erdhi papritur, si guri i fundit që rrëzon një mur të brishtë.
Mëngjesi i së shtunës nisi me të qarat e Drinit.
Temperatura i kishte rënë, por hundët i rridhnin më shumë dhe ai ishte i bezdisur.
Hana i dha ilaçin dhe i vuri një film vizatimor — mënyra më e sigurt për ta qetësuar.
Në kuzhinë përgatiti një mëngjes të thjeshtë dhe vendosi tri pjata në tavolinë.
Lavdrimi hyri kur ajo po mbaronte së ngrëni.
— Pse kaq herët? — u shtriq ai duke u ulur. — Është pushim sot.
— Kam punë, — u përgjigj shkurt ajo.
Ai e pa me dyshim.
— Çfarë pune? Harron që sot presim njerëz?
— Nuk kam harruar, — tha Hana, duke çuar pjatën në lavaman. — Sallatat janë në frigorifer, torta në ngrirje, ndërsa në furrë kam një tavë që duhet vetëm të ngrohet.
Lavdrimi ngeli me pirunin në ajër.
— Prit pak… po ku do të shkosh?
Mami vjen në dy…