— …në dy, — përfundoi Hana me qetësi, ndërsa u drejtua për nga dhoma e gjumit dhe hapi dollapin. Nxori një çantë të vogël udhëtimi. — Prandaj po nxitoj.
Me lëvizje të shpejta futi disa rroba për vete dhe për Drinin, një palë atlete, pizhamet e djalit dhe karikuesin e telefonit. Nuk po merrte shumë; vetëm aq sa i duhej për disa orë larg.
Lavdrimi la pjatën gjysmë të paprekur dhe u shfaq në prag të derës.
— Po tallesh, apo jo? — zëri i tij dridhej nga nervozizmi. — Vërtet po ikën? Ku mendon të shkosh?
— Te Vesa Mëhilli, — u përgjigj ajo pa e parë në sy. — Është për pak ditë në qytet. S’jemi parë prej kohësh.
— Sot? Pikërisht sot? — ai i zuri rrugën. — A je në vete?
— Po unë, a jam në këtë shtëpi? — e pyeti ajo me zë të ulët, por therës. — Gjashtë vjet, Lavdrim. Gjashtë vjet dhe asnjëherë nuk kam qenë e ftuar në mbledhjet tuaja familjare. Asnjëherë.
Ai u hutua, sikur s’e priste një shpërthim të tillë.
— Po e tepron. Thjesht mblidhemi në rreth të ngushtë, kështu e kemi zakon…
— Në rreth të ngushtë, pa mua, — ia preu ajo. — Por kur duhet shtruar tavolina, gatuar për dhjetë veta dhe pastruar pas tyre, atëherë jam pjesë e familjes, apo jo?
Ajri në dhomë u rëndua.
— Më fal, por unë nuk do të luaj më këtë rol. Nëse doni festë për shtëpinë e re, gjithçka është gati. Unë e bëra pjesën time. Tani po iki me djalin.
Ajo u përpoq të kalonte, por ai e kapi për kyçi.
— Ç’po bën kështu? Mami dhe të ftuarit do të jenë këtu çdo çast. Do të më turpërosh para të gjithëve?
Hana e liroi dorën me një lëvizje të qetë, por të vendosur.
— Nuk po kërkoj të të turpëroj. Po kërkoj respekt. Drin, zemra, bëhu gati, po shkojmë për vizitë!
Djali doli me vrap nga dhoma e tij.
— Te gjyshja Rozafa? — pyeti me sy që i shkëlqenin.
— Jo, i dashur. Te teze Vesa. Do të të tregojë koleksionin e makinave që ka ruajtur nga nipi i saj.
Ndërkohë, Lavdrimi rrëmbeu telefonin.
— Mami, përshëndetje… Po, kemi një situatë… — u kthye me shpinë, por zëri i tij sërish dëgjohej. — Po, problem. Hana po ikën… thotë se po shkon te një shoqe… Jo, u përpoqa ta ndaloj… Mirë, po presim.
Ai mbylli telefonin dhe u kthye me një lloj triumfi të sforcuar.
— Janë nisur tashmë. Të gjithë. S’ke për ta bërë këtë, apo jo? S’do më lësh përpara familjes në këtë gjendje?
— Familjes? — përsëriti ajo. — Atëherë unë çfarë jam?
Pa pritur përgjigje, kapi dorën e Drinit dhe doli. Dera u mbyll butë, por tingulli i saj dukej si një vijë e prerë mes dy botëve.
Vesa jetonte në një lagje të vjetër të qytetit, në një apartament të vogël, por të ngrohtë, me ballkon nga parku. U habit kur pa Hanën në derë, por fytyra iu ndriçua menjëherë.
— Çfarë surprize! S’e prisja sot, por sa më gëzon! — e përqafoi fort. — Po ky trim i vogël? Sa është rritur!
Drini u fsheh fillimisht pas këmbës së së ëmës, por akulli u thye sapo Vesa nxori një kuti me lodra. Brenda kishte makina plastike, pista dhe disa robotë të vegjël. Djali u ul menjëherë në qilim.
— Tani më trego, — tha Vesa, duke e ulur Hanën në divan dhe duke mbushur filxhanët me çaj. — Çfarë ndodhi?
Hana mori frymë thellë. Për herë të parë atë mëngjes ndjeu se shpatullat po i liroheshin.
— U arratisa nga festa ime e shtëpisë së re. E beson?
Ajo rrëfeu gjithçka: telefonatën e papritur të Melihate Tolës, përgatitjet e nxituara, heshtjet e vjetra dhe ndjesinë e përhershme se ishte e padukshme.
— Ndoshta bëra budallallëk, — tha duke rrotulluar filxhanin mes duarve. — Por nuk duroja më të bëja sikur çdo gjë ishte në rregull.
Vesa tundi kokën me mendim.
— E mbaj mend para dasmës. Më the se Lavdrimi të prezantoi me të ëmën shumë vonë. As në fejesë nuk erdhi, duke u justifikuar me dhimbje koke.
— Po, — psherëtiu Hana. — Dhe në dasmë mori gjithë vëmendjen, duke treguar sa djalë i mrekullueshëm kishte rritur. Unë rrija mënjanë si figurante.
— Atëherë the se do të jetonit më vete dhe gjërat do të qetësoheshin, — e kujtoi Vesa. — Por nuk u qetësuan, apo jo?
Hana lëkundi kokën.
— E çuditshmja është se mblidhen vazhdimisht. Ditëlindja e saj, e tij, festa, fundjava pa arsye… dhe unë s’jam kurrë e ftuar. “Traditë familjare”, thotë Lavdrimi. Vetëm për të afërmit. E sot duhet t’i pres të gjithë në shtëpinë time dhe të buzëqesh.
Vesa i shtrëngoi dorën.
— Bëre mirë që u largove. Ndonjëherë duhet t’u kujtosh të tjerëve se ke dinjitet.
— Po më pas? — pëshpëriti Hana, duke hedhur sytë nga Drini që po ndërtonte një kullë me kuba. — Ndoshta do të kthehemi në mbrëmje, kur të kenë ikur. Pastaj do të vendosim ç’do bëjmë.
Në të njëjtën kohë, në apartamentin e Lavdrimit filluan të dëgjoheshin trokitjet dhe zërat e parë. E para që hyri ishte Melihate Tola, e cila, sapo kaloi pragun, hodhi një vështrim të rreptë përreth…