Ai filloi t’i rrëfente me hollësi si kishte rrjedhur dita: bisedën me Xhoana Jakupin, momentin kur për herë të parë kishte vënë re sa dominuese bëhej Melihate Tola dhe si të gjithë rreth saj i bindeshin pa kundërshtim.
— Nuk e kisha parë kurrë kaq qartë, — tha ai me zë të ulët. — Komentuan çdo gjë në shtëpinë tonë: divanin, tryezën, madje edhe ngjyrën e mureve. Sikur të ishim në provim.
Ai uli kokën me siklet.
— Dhe mami nisi të tregonte histori të turpshme nga fëmijëria ime, para kujtdo që gjendej aty. U ndjeva si një djalosh i padisiplinuar, jo si burrë e baba.
Hana e dëgjonte pa e ndërprerë. Kishte frikë se po ta ndalte, ai do të mbyllej sërish në vetvete.
— E di çfarë më tha Xhoana? — vazhdoi Lavdrimi. — Që të admiron. Që pate guximin të bësh atë që ajo vetë s’e ka bërë kurrë.
Ai mori frymë thellë.
— Dhe në atë çast kuptova sa e rëndë ka qenë për ty gjithë kjo. Sa herë kam dalë në krah të mamit, pa menduar fare për ty.
Sytë iu ndalën mbi Hanën.
— Më fal.
Diçka u drodh brenda saj. Në gjashtë vite martesë, ajo nuk mbante mend ta kishte dëgjuar ndonjëherë të kërkonte ndjesë kaq hapur, pa justifikime e pa kthesa.
— Nuk po të premtoj mrekulli brenda natës, — shtoi ai. — Por dua të ndryshoj. Dua të përpiqem me të vërtetë.
Ai i shtrëngoi duart.
— Dua që ne të jemi një familje e plotë — ti, unë dhe Drini. Dhe dua që ti të ndihesh e dashur, e respektuar… jo thjesht një njeri që mban shtëpinë në këmbë.
Hana ndjeu një nyjë në fyt.
— Çfarë i the mamit?
Lavdrimi buzëqeshi lehtë.
— Të vërtetën. Që je lodhur duke qenë e padukshme në familjen tonë. Që nëse do të shohë nipin, duhet të respektojë rregullat tona dhe dëshirat e tua.
Ai ngriti supet.
— U prek, sigurisht. Por kjo është çështja e saj. Nuk do ta lejoj më të drejtojë jetën tonë.
U zhvendos pranë saj në divan dhe i kapi dorën.
— Kam një mendim. Fundjavën tjetër të organizojmë një darkë të vogël. Vetëm njerëzit që i ndiejmë të afërt.
— Kë do ftojmë? — pyeti ajo.
— Vesën Mëhilli me bashkëshortin, vëllain tim me Xhoanën. Një nisje e re, një festë e vërtetë për shtëpinë tonë.
Hana ia shtrëngoi dorën.
— Është propozimi më i bukur që më ke bërë në gjashtë vjet.
Kaloi një muaj.
Melihate Tola telefonoi për të kërkuar leje të vinte për vizitë. Vetëm ajo, pa të afërm të tjerë. Donte të takonte nipin.
Hana përgatiti një darkë të thjeshtë, pa teprime, por me kujdes e shije. Drini e priti gjyshen me gëzim, duke i treguar lodrat e reja.
Melihatja sillej me një përmbajtje të dukshme, por ishte e sjellshme.
— Supë shumë e mirë, Hana, — tha gjatë ngrënies. — Ndoshta do t’i shtoja pak më shumë majdanoz.
Lavdrimi vendosi dorën mbi shpatullën e saj.
— Mami, është perfekte. Sonte po e lëmë mënjanë këshillat, në rregull?
Ajo e pa me habi, por nuk tha asgjë.
Më vonë, ndërsa Hana po vinte Drinin në gjumë, vjehrra ndihmoi të birin të pastronte tryezën.
— Ke ndryshuar, — murmuriti ajo duke fshirë një pjatë. — Je bërë më i ashpër.
— Jo, mami, — u përgjigj ai qetësisht. — Thjesht jam rritur. Dhe kam mësuar të mbroj familjen time.
Ai theksoi fjalët:
— Familjen time të vërtetë — Hanën dhe Drinin.
Melihatja vendosi pjatën në raft dhe u kthye nga i biri.
— Është kaq e rëndësishme për ty?
— Po, — tha ai pa lëkundje. — Nëse do të jesh pjesë e jetës sonë, duhet ta pranosh këtë.
Kur Hana u kthye nga dhoma e djalit, Melihatja po vishte pallton.
— Faleminderit për darkën, Hana, — tha ajo. — Ishte shumë e shijshme.
Ishte hera e parë në gjithë këto vite që ajo fliste pa një thumb brenda fjalëve.
Pasi dera u mbyll, Lavdrimi e përqafoi gruan.
— Faleminderit, — i pëshpëriti.
— Për çfarë? — u habit ajo.
— Që u largove atë ditë. Po të kishe qëndruar, duke luajtur rolin e nuses së përsosur, nuk do ta kuptoja kurrë çfarë po ndodhte.
Ai e shtrëngoi më fort.
— Ndonjëherë duhet të mbyllësh derën, që tjetri të pyesë veten pse e bëre.
Hana u mbështet në kraharorin e tij, duke ndier një qetësi të butë t’i përhapej në shpirt.
Historia e tyre nuk kishte marrë fund; përkundrazi, sapo kishte hyrë në një kapitull të ri. Një kapitull ku ata po ndërtonin një familje të vërtetë — jo të përsosur, me vështirësi e sfida, por një vend ku secili ndihej i çmuar dhe i dashur.
Atë natë, ndërsa binte në gjumë pranë bashkëshortit, Hana mendoi se ndonjëherë akti më i guximshëm nuk është të luftosh me zë të lartë, por thjesht të largohesh.
Jo nga mllefi, as për hakmarrje, por nga respekti për veten.
Dhe pikërisht ai vendim, që në dukje ishte i nxituar, kishte ndryshuar rrjedhën e jetës së tyre për mirë.