Për një kohë të gjatë e mbajta telefonin përpara syve pa e prekur. Gjergj Pano po telefononte për herë të tretë atë mbrëmje, por unë e lashë të binte. Ora në ekran tregonte dhjetë e gjysmë. Dikur, në atë orë, do të isha duke shpëlarë pjatat, duke fshirë tryezën e kuzhinës apo duke varur rrobat e lara. Tani rrija e mbledhur në cep të divanit, me një filxhan çaji të ftohur në dorë, dhe mendoja sa shumë ishte përmbysur jeta ime brenda vetëm tri javësh.
Gjithçka kishte nisur atë mbrëmje të zakonshme. U ktheva nga puna rreth orës tetë, hodha çantën mbi karrige dhe nxora nga frigoriferi qoftet që kisha përgatitur në mëngjes para se të ikja. Sapo vendosa tiganin në sobë, Gjergji hyri në kuzhinë.
— Po darka ku është, Flutura? — tha ai me një qetësi të sforcuar, por unë e dallova menjëherë nervozizmin pas fjalëve.
— Po i ngroh, edhe pesë minuta dhe mbaron, — iu përgjigja pa e parë në sy.
Ai u afrua te tavolina dhe kaloi gishtin mbi sipërfaqe.
— Pluhur. Sërish pluhur kudo. A merresh fare me shtëpinë?
Nuk fola. Vazhdova të ktheja qoftet në tigan. Duart më dridheshin — ndoshta nga lodhja, ndoshta nga fyerja.
— Jam e rraskapitur, Gjergj. Tani punoj edhe unë.
— S’është detyra jote të punosh! — ngriti zërin, dhe unë u drodha. — Pse të duhet puna, kur shtëpia është rrëmujë, darka s’është gati dhe unë pres kot?
Sa herë duhej ta përsërisja? Paratë nuk dilnin. Apo ai mendonte se të shkoja te parukierja një herë në tre muaj ishte luks?
— Na duhen të ardhura shtesë, — thashë me zë të ulët. — Rroga jote mezi mbulon ushqimet.
— Duhet të dimë të kursejmë! Gratë e tjera ia dalin, ndërsa ti…
Fjala i mbeti pezull. U kthye nga dritarja. Unë fika sobën, i vendosa pjatën përpara dhe u ula përballë tij, me një nyjë të fortë që më shtrëngonte kraharorin.
— Dëgjo, — tha pas pak, duke më parë drejt. — Mendoj se duhet të rrimë ca kohë veç. Më duhet hapësirë për të menduar.
— Si? — mezi e kuptova.
— Të pushojmë nga njëri-tjetri. Një mik më tha se edhe ai kishte bërë kështu dhe më pas gjërat u rregulluan. Do të shkoj te nëna për ca kohë. Edhe ti mendo si do ta vazhdosh jetën.
U ngrit pa e prekur fare ushqimin dhe doli nga kuzhina. Unë mbeta duke parë pjatën e paprekur. Fyti më ishte tharë, ajri më dukej i rëndë.
Ai po largohej. Thjesht po ikte.
Pas një ore kishte mbledhur rrobat në një çantë. Banesa ishte e imja, trashëgim nga gjyshja, ndaj ishte ai që duhej të dilte. E shoqërova deri te dera. Doja të thosha diçka, por ai vetëm bëri një gjest të shkujdesur me dorë.
— Do flasim, — tha.
Dera u mbyll me një zhurmë të thatë. Qëndrova në korridor dhe dëgjova heshtjen. Një heshtje e panjohur për atë shtëpi: pa gërhitje nga dhoma e gjumit, pa ankesa, pa komente thumbuese.
Dy ditët e para qava pa pushim. Në tualetin e zyrës, mbi lavamanin e kuzhinës, para se të flija — lotët nuk ndaleshin. Si do t’ia dilja vetëm? Çfarë më priste tani? I telefonova mamit; ajo erdhi menjëherë, më përqafoi dhe më ledhatoi flokët si kur isha fëmijë.
— Ndoshta është për të mirën tënde, bijë, — më tha me butësi, duke më fshirë faqet. — Shiko sa je lodhur. Ke harruar veten.
Nga çanta nxori disa kartëmonedha dhe m’i futi në pëllëmbë.
— Shko rregullo flokët. Mos kurse për veten, Flutura.
I shikoja paratë në dorë dhe ndjeva diçka të lëvizte thellë brenda meje, një ndjenjë që ende nuk dija si ta quaja, por që po më detyronte të mendoja ndryshe për gjithçka.