Nuk dija ta emërtoja atë që po më lëvizte në kraharor. Ishte zemërim? Apo lëndim i grumbulluar? Ndoshta të dyja bashkë. Por për herë të parë më shkoi ndër mend një pyetje e thjeshtë: kur ishte hera e fundit që isha kujdesur për veten?
Ditën e tretë më mori në telefon Bora Sala, shoqja ime e bankës që nga gjimnazi. Zëri i saj ishte plot energji, pothuajse festiv.
— Flutur, boll u mbylle në shtëpi! Vishu shpejt, pas një ore të dua gati. Po shkojmë për të kërcyer!
— Për të kërcyer? Borë, nuk jam për gjëra të tilla tani…
— Pikërisht tani je! Nuk të lë të shndërrohesh në hije. Vishu dhe dil!
U përpoqa të gjeja ndonjë justifikim, por fjalët më dukeshin të zbehta edhe mua vetë. Bora as që pranonte diskutim.
— U vendos. Po të pres!
U ndala para pasqyrës. Flokë të shpupuritur, një bluzë e vjetër shtëpie, sytë e fryrë nga lotët. “Ç’pamje kam marrë”, mërmërita me vete.
Vesha xhinset, nxora nga dollapi një bluzë të çelët që s’e kisha veshur prej kohësh. U përpoqa të grimohesha; duart më dridheshin dhe bojë për qerpikët u përhap nën sy. E fshiva, mora frymë thellë dhe e nisa nga e para. Doli si doli, por mjaftonte.
Salla e kërcimit ishte në lagjen ngjitur, në bodrumin e një pallati të vjetër. Bora më tërhiqte për krahu, ndërsa unë bëja rezistencë si fëmijë.
— S’di të kërcej, — i thashë me zë të ulët.
— Do mësosh aty, mos u tremb!
Hapësira ishte e vogël, me pasqyra të mëdha në mure. Ajri mbante erë djerse të përzier me aromatizues të lirë. Dërrasat e dyshemesë kërcisnin nën këmbë. Rreth pesëmbëdhjetë gra, të moshave të ndryshme, flisnin e qeshnin mes tyre si të njiheshin prej vitesh.
Kur nisi muzika, instruktorja tregoi hapat dhe të tjerat e ndoqën. Unë mbeta në cep, e ngurtë. Trupi nuk më bindej, këmbët më ngatërroheshin. “Ç’po bëj këtu? Përse erdha?” mendova.
Pastaj ngrita sytë nga pasqyra — dhe pashë diçka tjetër. Jo amvisën e lodhur, jo gruan e shtypur nga rutina. Pashë një grua që përpiqej të lëvizte me ritmin. Në buzët e mia ishte një buzëqeshje e lehtë, e turpshme, por e vërtetë.
— Ja pra! — Bora m’u afrua e ngazëllyer. — Shihe sa e bukur je!
Qesha. Një e qeshur e sinqertë, që s’e kisha ndier prej ditësh. Brenda meje u zgjidh diçka, sikur një litar i tendosur prej vitesh të ishte liruar pak.
Ndihesha mirë. Thjesht mirë. Dhe kjo më dukej mrekulli.
Të nesërmen më telefonoi Gjergj Pano. Isha në punë dhe iu përgjigja.
— Si je? — zëri i tij ishte i thatë, formal.
— Në rregull.
— Ka ardhur fatura e dritave dhe ujit. Më dërgo gjysmën e shumës.
— Në rregull.
Heshtje. Dëgjoja frymëmarrjen e tij në receptor.
— Ke pastruar të paktën?
Ja ku filloi sërish.
— Gjergj, ç’rëndësi ka për ty?
— Si s’ka? Është shtëpia jonë.
— Është shtëpia ime, — e thashë më prerë nga sa kisha menduar.
Ai psherëtiu me bezdi.
— Këtu qëndron problemi, Flutura. Ke dalë fare nga kontrolli.
E mbylla telefonin. Thjesht shtypa butonin dhe e vendosa aparatin mbi tavolinë. Duart nuk më dridheshin. Ndihesha e qetë.
Nuk do të justifikohem më. Mjaft.
Në mbrëmje shtëpia ishte e heshtur. Përgatita një kafe dhe u ula pranë dritares. Në tavolinë qëndronte një zymbyl i tharë; prej ditësh e shtyja ta hidhja. U ngrita, e çova në kosh dhe mbusha vazon me ujë të freskët. Nesër do të blej lule të reja, mendova.
Bora më merrte çdo ditë. Më ftonte për shëtitje, në kinema, në kërcim. Fillova të dilja — në fillim me zor, pastaj me më pak hezitim, dhe dalëngadalë me dëshirë të vërtetë.