Ishte fillim tetori; ajri sillte aromë dheu të lagur dhe gjethe të zverdhura që përdridheshin në degë. Pemët po merrnin ngjyrë ari, dhe brenda meje po lindte e njëjta ndjesi ndryshimi.
Jam e lirë. Pas kaq shumë vitesh, për herë të parë mund të zgjedh vetë, pa u justifikuar para askujt.
Telefoni më dridhi lehtë në dorë. Mesazh nga Bora Sala: “Si shkoi?”
I shkrova pa hezitim: “Po ndahem. Dhe ndihem mrekullisht.”
Përgjigjja erdhi menjëherë: “Atëherë kjo festohet! Nesër në mbrëmje, pa diskutim!”
Më shpëtoi një buzëqeshje. Mbarova çajin, lava filxhanin dhe hodha sytë rreth e rrotull shtëpisë. Banesa ime. Sendet e mia. Jeta ime. Askush nuk do të ankohej më për pluhurin mbi raft. Askush s’do të kërkonte darkën në minutën e caktuar. Askush s’do të më thoshte se vendi im është vetëm brenda këtyre mureve.
Tani do të jetoj për veten. Më në fund.
Të nesërmen më zgjoi drita e diellit që hynte pa pengesë nga dritarja. U shtriva gjatë, pastaj u ngrita me ngadalë. Përgatita kafe dhe mora një kos nga frigoriferi. Vura muzikë — me zë të lartë, siç s’mund ta bëja më parë, sepse Gjergj Pano e quante zhurmë bezdisëse.
Ra zilja e telefonit. Ai.
— Do të vij sonte të marr gjërat e mia.
— Në rregull. Valixhja është te korridori.
— Flutura, je e sigurt? Ndoshta duhet ta mendosh edhe një herë.
— Jo, Gjergj. Vendimi është marrë.
Në anën tjetër u bë heshtje.
— Si të duash, — tha më në fund dhe e mbylli.
Hapa dushin. U zhvesha dhe u ndala para pasqyrës. Një grua dyzetedy vjeçe më shikonte përballë. As e re, as e plakur. Pak e mbushur, disa fije të bardha mes flokëve. Por në sy — dritë. Një shkëlqim i gjallë, i sinqertë.
Më pëlqeu ajo që pashë.
Pasi dola, vesha xhinset dhe bluzën e re blu që kisha blerë javën e kaluar. Ngjyrë e fortë, e thellë. Gjergji gjithmonë thoshte se bluja s’më shkonte. Mua më pëlqen. Dhe kaq mjafton.
U bëra gati për në punë. Pranë derës qëndronte ende valixhja me rrobat e tij. Së shpejti do të zhdukej, dhe bashkë me të edhe ky kapitull.
Dita ishte e butë, tipike vjeshte. Gjethet kërcisnin nën këpucët e mia teksa ecja drejt stacionit të autobusit. Mendja më rrinte te mbrëmja me Borën. Të shtunën do të shkoja sërish në kërcim. Muajin tjetër dua të regjistrohem në një kurs online për të fituar diçka shtesë — një dëshirë e kahershme që e kisha lënë pezull.
Kam aq shumë plane. Dhe të gjitha më përkasin mua.
Në zyrë, shefi më përgëzoi për projektin e fundit. Koleget më ftuan për drekë dhe pranova pa u menduar. Dikur refuzoja gjithmonë, me nxitim për t’u kthyer në shtëpi e për të gatuar.
Tani nuk kam pse të vrapoj pas orës.
Kur u ktheva në mbrëmje, korridori ishte bosh. Valixhja nuk ishte më. Gjergji i kishte marrë sendet ndërsa unë mungoja. Ndoshta e kishte zgjedhur qëllimisht atë orar, për të shmangur përballjen.
Ndoshta kështu ishte më mirë.
Hoqa këpucët dhe shkova në kuzhinë. Vendosa çajnikun në sobë. Krizantemat në vazo qëndronin të freskëta, me petale të ndritshme. Jashtë, errësira po binte ngadalë dhe dritat në pallatet përballë ndizeshin njëra pas tjetrës.
Telefoni më lajmëroi sërish. Bora: “Dil shpejt, po të pres poshtë!”
Rrëmbeva xhaketën dhe çantën. Para pasqyrës në hyrje rregullova flokët, kalova pak buzëkuq. Në rregull. Më mjafton.
Zbrita me hap të shpejtë. Bora po qëndronte pranë makinës, duke tundur dorën.
— Më në fund! Hajde, të festojmë lirinë tënde!
U ula në sedilje dhe mbylla derën.
— Le të shkojmë.
Ajo ngriti volumin e muzikës dhe makina u nis. Nga xhami shihja shtëpitë, pemët dhe kalimtarët që kalonin si pamje filmi. Brenda meje kishte qetësi dhe një ngrohtësi të re.
Do t’ia dal. Në fakt, tashmë po ia dal. Dhe ndihem mirë — më mirë se sa kam qenë prej shumë kohësh.