Në takimin e ish-maturantëve u shfaq një grua që askush nuk e njohu menjëherë, dhe vetëm pas disa çastesh të pranishmit e kuptuan me tronditje se përballë tyre qëndronte pikërisht ajo vajzë e dikurshme, ndaj së cilës kishin qeshur e që e kishin trajtuar si të padukshme. Asnjë nuk arrinte ta merrte me mend arsyen e ardhjes së saj.
Hakmarrje në nuanca gri
Në sallën e gjerë të restorantit “Flladi i Argjendtë” mbretëronte një atmosferë feste e kuruar me kujdes. Jashtë, shiu i tetorit përplasej me forcë mbi xhamat, ndërsa brenda drita e ngrohtë, me ngjyrë qelibari, krijonte ndjesinë e një bote të mbrojtur nga gjithçka. Dyshemeja e lëmuar pasqyronte shkëlqimin e llambadarëve kristalë, dhe flakët e qirinjve mbi tavolina shtonin një qetësi të rreme, pothuaj mashtruese.
Kishin kaluar pesëmbëdhjetë vjet nga mbrëmja e maturës. Mjaftueshëm kohë për të harruar formula e data, por jo aq sa për të shuar plagët e lëna nga talljet dhe poshtërimet.
Nën dritën e një llambadari madhështor qëndronte Arben Tola, ish-ylli i klasës, njeri i mësuar të dominojë. Pamja e tij kishte ndryshuar pak: i njëjti vetëbesim i theksuar, kostum i shtrenjtë, ai shikim i lehtë përçmues që dikur i bënte të tjerët të ndiheshin më të vegjël. Në krah kishte Sara Gjinin, tashmë bashkëshorten e tij, me bukurinë e ftohtë dhe vështrimin që vite më parë vendoste kush do të bëhej shënjestër e shakave mizore.
— Propozoj një dolli, — tha Arbeni me zë të lartë, dhe tingulli i gotave që u përplasën u përhap në sallë. — Për ne. Për ata që arritën të qëndrojnë në majë. Jeta është garë: ka fitues… dhe ka nga ata që thjesht nuk ia dolën.
Fjalët iu prenë nga një zhurmë e papritur pranë hyrjes. Dyert u hapën me vrull, duke lëshuar brenda një rrymë ajri të lagësht e të ftohtë. Të gjitha kokat u kthyen në të njëjtin drejtim.
Në prag qëndronte një grua.
Ajri i ftohtë hyri bashkë me të, si një kujtesë se jashtë asaj drite të ngrohtë ekzistonte një tjetër realitet. Ajo nuk nxitoi të hidhte hapin e parë; lejoi që dera të mbyllej pas saj dhe vetëm atëherë nisi të ecte ngadalë drejt brendësisë. Takat e saj mezi dëgjoheshin, por prania e saj ndihej qartë nga të gjithë.
Veshja ishte e thjeshtë, pa teprime luksi, megjithatë çdo detaj fliste për siguri dhe vetëkontroll. Palltoja e çelët i rrinte hijshëm pas trupit, flokët e errët i kishte mbledhur me kujdes, ndërsa sytë i kishte të qetë, vëzhgues, pa asnjë gjurmë pasigurie. Nuk kishte sfidë në shikimin e saj, por as drojë. Vetëm dinjitet të heshtur të një njeriu që e di pse ka ardhur.
Heshtja zgjati disa sekonda që u dukën të pafundme. Dikush kolliti në siklet, një tjetër uli sytë, ndërsa disa nisën ta vështronin me kujdes, duke kërkuar në tiparet e saj gjurmë të së kaluarës.
— Më falni… — tha me hezitim një grua nga një tavolinë në fund të sallës. — Ju… kë kërkoni?
E panjohura u ndal. Buzët i lëvizën lehtë, por zëri i saj doli i qëndrueshëm.
— Juve. Të gjithëve.
Fjalët u thanë pa mllef, pa theks të rënduar, dhe pikërisht kjo qetësi krijoi një tension të padukshëm. Arbeni rrudhi vetullat, vendosi gotën mbi tavolinë dhe e vështroi me atë superioritet të zakonshëm.
— Sa di unë, kjo është një mbledhje private, — tha ai. — Vetëm për maturantët e atij viti.
Gruaja ia ktheu shikimin. Në atë çast, dikujt në sallë i shpëtoi një britmë e lehtë habie — njohja ishte e menjëhershme dhe tronditëse. Sara u zbeh; gishtat iu shtrënguan fort rreth pecetës.
— Edhe unë jam maturante e asaj klase, — u përgjigj ajo qetësisht. — Thjesht, në ato vite ju zgjodhët të silleshit sikur unë të mos ekzistoja.
Një murmurimë përshkoi sallën si erë mbi gjethe të thata. Shikime të trazuara u kryqëzuan. Kujtime të shtypura prej kohësh nisën të dalin në sipërfaqe, të qarta e të pakëndshme.
— Nuk është e mundur… — pëshpëriti dikush.
— Është ajo? Vërtet ajo?
— Po ajo atëherë ishte…
Arben bëri një hap përpara,