Daljet me Borën u kthyen në zakon. Në punë nisën ta vinin re ndryshimin tim; isha më e pranishme, merrja iniciativa, flisja pa drojë në mbledhje. Një pasdite më thirrën në zyrën e drejtorit.
— Flutura, — tha ai duke bashkuar duart mbi tavolinë, — po mendojmë t’ju japim një pozicion më të lartë. Rroga do të rritet, por bashkë me të edhe përgjegjësitë. A jeni gati ta merrni përsipër?
E pashë për disa çaste, sikur të mos e kisha dëgjuar saktë.
— Po, pranoj, — u përgjigja më në fund.
Do ta përballoj, i thashë vetes. Jam në gjendje.
Dy javë më pas, unë dhe Bora Sala prenotuam disa ditë pushimi buzë detit. Asgjë luksoze, një paketë e thjeshtë për shtatë ditë. U mendova gjatë para se të paguaja — a e meritoja t’i shpenzoja lekët për veten? Pastaj buzëqesha: pse jo?
Deti ishte i ngrohtë, era mbante kripë në lëkurë. Rrinim shtrirë në rërë, hanim akullore dhe bisedonim deri vonë, derisa qielli nxihej plot yje. Bora më fotografonte vazhdimisht.
— Shiko si dukesh! Po rrezaton! — qeshte ajo.
Mora telefonin dhe vështrova ekranin. Fytyra ime e nxirë nga dielli, flokët e shpupuritur nga era, buzëqeshja e hapur. A isha vërtet unë ajo grua në foto?
— Ngjan me protagonisten e një seriali pas divorcit, — vazhdoi Bora me humor. — E ka gjetur veten!
— Mbase e kam gjetur vërtet, — thashë me zë të ulët.
Kur u ktheva në shtëpi, Gjergj Pano më telefonoi sërish. Këtë herë nuk humbi kohë me hyrje.
— Duhet të takohemi. Të flasim.
— Për çfarë?
— Për ne. Duhet të vendosim si do vazhdojmë.
Pranova. U lamë në një kafene ku dikur shkonim shpesh, “Petulla dhe Kafe”. Shkova e para, porosita një ekspres dhe zura vend pranë dritares. Zilja mbi derë tingëlloi — ai hyri. Dukej i lodhur, i rënë në peshë. U ul përballë meje dhe i bëri shenjë kamerieres.
— Një pjatë petulla, ju lutem.
Heshtje. Unë pija kafen me gllënjka të vogla, sytë i mbaja jashtë. Ai rrotullonte telefonin nëpër duar.
— Flutura, te mamaja është bërë e padurueshme. Fut hundët kudo, më qorton nga mëngjesi në darkë. Jam rraskapitur.
Po unë? A nuk u lodha kur ti më qortoje për çdo gjë?
— Më vjen keq, — thashë qetësisht.
— Atëherë? A e ndryshove mendjen? Do ta lësh atë punë? Kthehemi në jetën normale?
E vështrova. Qëndrimi i tij i sigurt, duart e kryqëzuara në kraharor. As që e vinte në dyshim se do të pranoja.
— Gjergj, unë nuk dua të kthehem.
Ai u rrudh në fytyrë.
— Ç’do të thotë kjo?
— Kam kuptuar se më mirë të ndahemi. Nuk jemi për njëri-tjetrin.
— Je serioze? — u drejtua në karrige.
— Plotësisht.
Faqet iu skuqën.
— Ke ndryshuar, Flutura. S’të njoh më.
— Për herë të parë po njoh veten, — iu përgjigja pa ngritur zërin.
U ngrit vrullshëm, gati sa nuk përmbysi karrigen.
— Bëj si të duash! Do pendohesh!
Doli me hapa të shpejtë. Zilja mbi derë ushtoi sërish. Kamerierja m’u afrua.
— Pesëqind e tridhjetë lekë.
Nxora paratë pa folur. As porosinë e tij nuk e pagoi. Si gjithmonë.
Në shtëpi hapa dollapin dhe nxora valixhen e vjetër. Mblodha rrobat e Gjergjit — këmisha, xhinse, briskun, disa libra — i sistemova me kujdes dhe e mbylla. E lashë në korridor.
Le t’i marrë kur të dojë.
Në kuzhinë vendosa në vazo krizantemat që kisha blerë një ditë më parë, të verdha e të bardha. Ujin e mbusha të freskët. Çajniku fishkëllente mbi sobë; përgatita çajin tim të preferuar, atë që Gjergji nuk e duronte, sepse thoshte se kishte erë bari.
U ula pranë dritares me filxhanin në dorë. Hapa kanatin dhe brenda hyri një frymë e freskët që mbante aromë vjeshte.