…hodhi një vështrim të rreptë në çdo cep të dhomës.
— Po nusja jote ku është? — pyeti ajo, ndërsa hiqte pallton me lëvizje të matura. — Dhe nipi im?
Lavdrim Zeneli u ngatërrua për një çast.
— Ata… kanë shkuar te një shoqe, — tha me zë të ulët. — Drini nuk është mirë, pak i ftohur. Ndërsa Hana kishte kohë pa u takuar me Vesën…
Melihate Tola i mblodhi buzët në një vijë të hollë.
— Në ditën e një feste familjare? Zgjedhje e çuditshme.
Pastaj ngriti supet. — Gjithsesi, do t’ia dalim edhe pa ta. Kam sjellë byrek dhe disa sallata.
Pas saj nisën të hynin të tjerët: vëllai Besnik Nushi me bashkëshorten Xhoana Jakupi, motra Tringa Shala me Dashamir Nikollën, daja Bujar Sinani me të shoqen, tezja Rozafa Çuko dhe disa kushërinj që Lavdrimi mezi i dallonte nga njëri-tjetri.
— Sa e këndshme qenka, — zgjati fjalët Rozafa, duke e soditur ambientin me sy kritikë. — Por për një familje me fëmijë duket pak e ngushtë, apo jo?
— Për ne mjafton, — u përgjigj ai shkurt, ndërsa merrte pjatat që sillnin dhe i vendoste mbi tavolinë.
— Do t’i bënte mirë një rinovim, — shtoi Bujari, duke trokitur murin me nyje gishti. — Letër-muri është bërë i vjetër. Në vendin tënd unë do ta ndryshoja pa hezitim…
Lavdrimi pushoi së dëgjuari. Buzëqeshte mekanikisht, tundte kokën, lëvizte karriget, por brenda tij po krijohej një ndjesi e pakëndshme, si një peshë që shtohej me çdo koment.
Deri atëherë nuk i kishte përballuar kurrë të afërmit vetëm. Hana ishte gjithmonë pranë: e qetë, e sjellshme, e gatshme të devijonte bisedën kur bëhej e sikletshme.
— A ju kujtohet kur Lavi kishte frikë nga errësira? — qeshi Tringa, ndërsa mbushte pjatën me sallatë. — Mami, tregoju si e nxirrje nga poshtë krevatit!
Melihate nisi rrëfimin me kënaqësi të dukshme. Lavdrimit iu ndezën faqet. Ishte burrë i rritur, drejtonte një ekip në punë, por aty, mes të afërmve, u ndie sërish si një djalosh i trembur.
— Lavi, a mund të flasim pak? — Xhoana i preku lehtë bërrylin dhe i bëri shenjë nga kuzhina.
Ai e ndoqi. Ajo mbylli derën me kujdes pas tyre.
— Dua të të kërkoj ndjesë, — tha me zë të ulët.
— Për çfarë? — u habit ai.
— Për këtë shfaqje, — ajo bëri me kokë nga salloni. — As unë dhe Besniku nuk kishim dëshirë të vinim, por e di si është mamaja jote.
Ajo heshti një çast. — Tani e kuptoj pse Hana u largua sot.
Lavdrimi u shtang. — Si e kupton?
Xhoana e pa drejt në sy. — Jam e martuar me Besnikun prej tetë vitesh. Gjatë gjithë kësaj kohe jam ndier e huaj në këtë familje. Mamaja jote nuk më ka pranuar kurrë vërtet. Gjithmonë gjen diçka për të kritikuar: si gatuaj, si rris fëmijët, si vishem. Dhe Besniku… ai hesht, nga frika se mos e mërzit.
Ajo psherëtiu thellë. — E admiroj Hanën. Pati guximin të bëjë atë që unë nuk e bëra kurrë. Ndoshta duhet të mendosh pse arriti deri aty.
Fjalët e saj mbetën pezull. Lavdrimi qëndroi pranë dritares edhe pasi ajo u kthye në dhomën e miqve. Mendimet i vërtiteshin pa rend.
Mos vallë Hana kishte ndier për vite me radhë të njëjtën gjë? Si nuk e kishte vënë re? Si kishte mundur të ishte kaq i verbër?
Nga salloni shpërtheu e qeshura e Melihates, që po tregonte sesi dikur ai kishte thyer një vazo dhe ishte përpjekur ta ngjiste me ngjitës të fortë. Të gjithë qeshnin me zë.
Atij, përkundrazi, i hipi një ndjenjë turpi e thellë.
Mbrëmja kaloi. Kur dera e apartamentit u hap sërish, Hana Rexha dhe Drin Çelaj u kthyen në një shtëpi të heshtur, të rregulluar çuditërisht mirë. Në tryezë ishte lënë një shënim: “Do të flasim kur të kthehem. Po shoqëroj mamin. — Lavdrimi.”
Hana e vuri djalin në shtrat, ia rregulloi batanijen dhe u ul në divan. Një boshllëk i çuditshëm e mbërtheu. Çfarë e priste?
Do të shpërthente në akuza? Do ta quante tradhti largimin e saj? Apo do të sillej sikur asgjë nuk kishte ndodhur?
U dëgjua çelësi në bravë. Lavdrimi hyri ngadalë. Dukej i qetë, pothuaj i hutuar.
— Përshëndetje, — tha me pasiguri. — Si është Drini?
— Fle. I ka mbetur pak rrufë, por pa temperaturë, — u përgjigj ajo, duke u përgatitur për përballjen.
Ai u ul përballë saj dhe qëndroi gjatë në heshtje, me shikimin e humbur diku përtej.
— Kishe të drejtë, — tha më në fund.
Hana puliti sytë. — Për çfarë?
— Për gjithçka, — ai kaloi dorën nëpër flokë. — Sot, për herë të parë, e pashë familjen time… nga jashtë. Dhe ajo që pashë nuk më pëlqeu aspak.
Ai mori frymë thellë, si për të mbledhur guximin, dhe nisi t’i tregonte si kishte kaluar dita.