— po mendoja t’i bëjmë pak qejfin vetes! — shpalli ai me një gjallëri të tepruar, ndërsa nxirrte një nga një ushqimet mbi tavolinën e kuzhinës. — Të hamë si familje, të ulemi bashkë, të flasim si dikur.
Majlinda Qafoku ngriti sytë ngadalë mbi kapakun e librit. E kuptoi menjëherë lojën. Kjo s’ishte darkë pajtimi; ishte parapërgatitje për një “seancë”, ku ajo do të ulej në bankën e të akuzuarës dhe do të zbutjej me verë të mirë e mish të shtrenjtë para se të shpallej vendimi. Ndërsa Bleona Gjini, përkundrazi, u ndez nga entuziazmi. Për të, kjo ishte skena ideale.
— O Flamur, sa i ëmbël je! Sa kohë ka kaluar që s’jemi mbledhur kështu! — cicëroi ajo, duke i hedhur Majlindës një vështrim të shpejtë, triumfues.
Darka kaloi nën një heshtje të trashë, që rëndonte mbi tryezë si një mbulesë plumbi. Flamur Kastrati lëvizte sa andej këndej, mbushte gotat me verë, priste biftekët në feta të rregullta, përpiqej të hidhte ndonjë shaka. Fjalët e tij binin në boshllëk dhe shuheshin mbi fytyrat e ngrira të dy grave. Më në fund, i lodhur nga tensioni që i shtrëngonte kraharorin, pastroi fytin dhe foli.
— Pse po sillemi kështu? Jemi njerëz të një shtëpie. Duhet të gjejmë një zgjidhje. Majlindë, Bleona… le të bëjmë një kompromis.
Bleona vendosi pirunin me një lëvizje teatrale. Tiparet iu mbushën me një dramë të studiuar. Momenti i saj kishte ardhur.
— Nuk e kuptoj fare çfarë kompromisi kërkohet, Flamur! Unë ta kam thënë që në fillim — jam pengesë për të! Jam ferrë në syrin e saj! Ajo do që ti të jesh vetëm i saji, të mos kesh askënd tjetër! Unë jam gjaku yt, motra jote! Ajo… ajo thjesht do të më flakë jashtë!
Fliste me zë të lartë, me theksime të ekzagjeruara, duke iu drejtuar të vetmit publik që i interesonte — vëllait të saj. Majlinda as që e denjoi me shikim. Fshiu buzët me pecetë me lëvizje të qeta, pastaj e ktheu kokën nga i shoqi. Zëri i saj ishte i ulët, por në qetësinë e ngrirë të kuzhinës tingëlloi më fort se çdo britmë.
— Flamur, unë nuk kam çfarë të diskutoj me të. Kjo është çështje mes nesh të dyve. Ti më kërkove kohë. Gjashtë muaj. Gjashtë muaj gjatë të cilëve ajo shkoi në katër intervista pune dhe në dy prej tyre u paraqit me vonesë. Përtej dhomës së vet, s’ka pastruar asgjë. S’ka sjellë në shtëpi as edhe një bukë. Muajin e kaluar, nga karta jote e kreditit që e quajte “për shpenzime të vogla”, janë harxhuar pesëmbëdhjetë mijë lekë për taksi dhe kafene. Të mos përmend tharësen e flokëve të prishur dhe qilimin e banjës të mbushur me parfume. Këto janë fakte. Të tjerat janë fjalë.
Çdo fjali e saj ishte si një gozhdë e ngulur me kujdes në arkivolin e përpjekjes së tij për paqe. Ajo nuk bërtiti, nuk ofendoi. Vetëm renditi të vërteta të ftohta. Dhe pikërisht kjo qetësi e pamëshirshme e trembi më shumë Flamurin se çdo skenë histerie. Ai hodhi sytë nga motra — fytyra e saj ishte shtrembëruar nga indinjata. Pastaj nga gruaja — e palëvizshme, e padepërtueshme. Ndjeu se toka i rrëshqiste nën këmbë.
Dhe zgjodhi. Zgjodhi siç zgjedh zakonisht njeriu i dobët — rrugën më të lehtë. Ishte më e thjeshtë t’i dorëzohej manipulimit të motrës sesa të përballej me realitetin.
— Pse je kaq… kaq e ashpër? — nxori me vështirësi, me një ton qortues. — Nuk mund të tregoheshe pak më… njerëzore? Ta ndihmoje, ta kuptoje? E sheh sa e vështirë e ka! Pse nuk bën asnjë hap prapa? E ktheve shtëpinë tonë në një fushë beteje…
Kjo ishte fjalia që Majlinda kishte pritur. Ai jo vetëm që e mbrojti motrën, por fajësoi atë. Në atë çast, ajo e kuptoi se java që kishte pranuar të priste kishte qenë e kotë. Vendimi ishte marrë pa të.
E diela erdhi me një qetësi mashtruese. Dita e shtatë. E fundit. Bleona, e bindur në triumfin e saj të plotë, u mbyll gjatë në banjë, duke spërkatur ujë e duke kënduar nën zë ritme klubesh. Kur doli në kuzhinë, lëvizte me sigurinë e dikujt që sapo ka marrë zyrtarisht pushtetin në një territor të ri. Flamur Kastrati rrinte ulur pranë tryezës, me telefonin në dorë, duke bërë sikur lexonte lajmet, ndërsa në të vërtetë fshihej pas ekranit nga ankthi që nuk dinte si ta përballonte.