Majlinda Vrioni… jetonte. Dhe jo thjesht jetonte, por dukej sikur po rilindte.
Madje ishte zbukuruar. Kolegët në punë e vinin re ndryshimin, e ndalonin në korridor me buzëqeshje kureshtare.
– Majlinda, çfarë ke kështu? – e pyeti një ditë Nora Kovaçi, duke e parë me habi.
– Si kështu? – ia ktheu ajo qetësisht.
– Nuk e di… sikur je bërë më e re. Sikur ndriçon.
Majlinda ngriti supet lehtë.
– Ndoshta thjesht jam me humor të mirë.
Askush nuk e dinte se burri ishte larguar. Ajo nuk kishte hapur zemrën para askujt, nuk kishte qarë në supe kolegesh, nuk kishte kërkuar mëshirë. Thjesht vazhdonte përpara.
Dhe për herë të parë pas shumë vitesh, e shijonte jetën. Në heshtje, pa bujë. Kishte zbuluar një lloj qetësie të re. Nuk i duhej më të vriste mendjen çdo mbrëmje se çfarë do të gatuante, si ta kënaqte, çfarë të blinte. Me vajzën hanin thjesht, lehtë, pa ceremoni. Dhe kjo mjaftonte.
Por vajza…
Vajza e saj u përmbys krejt. Filloi me mllefin: “Babai është tradhtar!”, “Ti je fajtore!”, “Nuk munde ta mbaje një burrë, sa turp!” Fjalë që digjnin.
Pastaj ndryshimet. Një vrimë tjetër në vesh. Flokë të lyer rozë, më pas vjollcë. Përgjigje të prera, sarkazëm, përbuzje.
Një mbrëmje hyri në shtëpi me erë duhani.
– Po, kam pirë. E çfarë pastaj? – ia ktheu me sfidë.
Herën tjetër vinte era alkool.
Mësuesit nisën të telefononin: mungesa, sjellje e pahijshme, kundërshtime në klasë. Majlinda u përpoq të fliste me të, me qetësi, me durim. Fjalët binin në tokë të thatë.
Telefonoi ish-burrin, i shpjegoi situatën. Ai shpërtheu menjëherë: sipas tij, ajo ishte e paaftë, nuk dinte të mbante as shtëpi, as fëmijë. Majlinda e mbylli telefonin pa e lënë të përfundonte.
Tentoi sërish me vajzën. Vajza ulërinte, gati sa nuk e shtynte me duar.
Mjaft, – i tha vetes një ditë. Mjaft.
I dërgoi një mesazh të atit të vajzës: “Do të vijë të jetojë me ty. Meqë unë jam nënë e keqe, ti provoje.”
Ai telefonoi menjëherë, por jo për zgjidhje – nisi t’i bërtiste vajzës. Vajza u tërbua ndaj së ëmës, përplasi derën e dhomës dhe e kyçi.
Majlinda mori frymë thellë. Kur ai e telefonoi sërish për të shkarkuar nervat, ajo foli prerë:
– Mos guxo të më ulërasësh. Nuk jam askushi për ty.
– Je gruaja ime! Sipas dokumenteve je ende gruaja ime! – bërtiti ai.
– Faleminderit që ma kujtove. Nesër dorëzoj kërkesën për divorc.
Shkoi drejt dhomës së vajzës, hapi derën me vendosmëri. Rrëmuje kudo. Ajo shtrihej mbi krevat me atlete në këmbë, me kufje në vesh. Majlinda ia hoqi kufjet, shkëputi kabujt nga prizat.
– Më dëgjo me kujdes.
Babai yt, siç duket, nuk po nxiton të të marrë me vete. Nesër do të kërkoj ndihmë për ta ndarë apartamentin. Unë do të marr një shtëpi të vogël për vete. Ti do të kesh një dhomë më vete diku tjetër. Do të jetosh si të duash.
Shko në shkollë ose mos shko. Pi, tymos, bëj çfarë të të vijë për mbarë. Mendon se je e rritur? Në rregull, e respektoj zgjedhjen tënde.
Nëse përfundon në institucion, gjasat janë të mëdha që ashtu të ndodhë, do të thotë se kështu e ke zgjedhur rrugën.
E di sa të dua. Por ti nuk e vlerëson as dashurinë time, as sakrificat tona. Edhe babai yt, në mënyrën e vet, ka bërë diçka për ty.
Nëse pranë teje është dikush që nuk e respekton, nuk e do, nuk e çmon – pse duhet të rrijë?
Derisa të mbushësh tetëmbëdhjetë vjeç, do të të jap para për ushqim. Për rroba do të mjaftojnë ato që ke. Pastaj do të jesh krejt në dorën tënde.
Nuk e di si do të ndërtohet jeta jote, por unë nuk dua ta shoh vajzën time të shndërrohet në diçka që nuk e njoh.