Qëndroja përballë pasqyrës në tualetin luksoz të restorantit “Monark” dhe përpiqesha me zor të ndaloja dridhjen e gishtave. Nga xhami më shikonte një vajzë e zbehtë, me sy të mëdhenj e të trembur. Fustani im i nusërisë, që në mëngjes më ishte dukur kulmi i finesës, në këtë ambient me korniza të arta e llambadarë kristali dukej si një copë e lirë pa vlerë. Atlasi sintetik shkëlqente rëndë nën dritat e forta dhe prerja e thjeshtë, e menduar për të fshehur trupin tim të hollë, vetëm sa e theksonte pasigurinë.
Nga salla e banketit shpërthente muzika. Atje, të afërmit e bashkëshortit tim, Mentor Zylyftari, nuk po festonin bashkimin tonë. Jo. Ata po kremtonin bujarinë e tyre, sepse kishin “denjuar” t’i lejonin trashëgimtarit të tyre të artë të sillte në familje “këtë vajzë”.
Kur dola në sallë, Mentori po qeshte pranë banakut me miqtë e tij. Me smokingun e prerë në Itali, dukej i përsosur. Unë e dashuroja. E dashuroja buzëqeshjen e lehtë që më kishte dhuruar gjashtë muaj më parë në sallën e leximit të bibliotekës ku punoja, kur kërkonte një album të rrallë arkitekture. Atëherë më ishte shfaqur ndryshe: i përqendruar, i thjeshtë, i zhytur në libra dhe jo në botën e parasë. Por sapo kisha kaluar pragun e vilës së familjes Kalemi, iluzioni kishte nisur të çahej.
— Ja ku doli Hirushja jonë, — fishkëlliu një zë me tallje.
Pranë tryezës me meze rrinin motrat e Mentorit, Ornela Bushati dhe Bukurie Qafoku. Të zbukuruara me tepri, me buzëqeshje therëse, dukeshin si zogj grabitqarë që prisnin prenë. Ornela, më e madhja, mbante gotën e shampanjës sikur të ishte një skeptër.
— E pe me çfarë erdhi te Gjendja Civile? — tha Bukuria me zë që ta dëgjonte gjithë salla. — Me atë makinën jeshile që mezi mbahej në këmbë. Mendova se ato lloj makinash kishin zhdukur me kohë.
— Është relike e gjyshit të saj, — shtoi Ornela me përbuzje. — Thesari i familjes, me sa duket. E vetmja pasuri që kanë. Madje kishte ëndërruar që ajo gërmadhë të printe kortezhin! Babit për pak i ra të fikët. U detyruam të dërgonim rojet që ta largonin pas godinës.
Të ftuarit qeshën me edukatë. Fytyra m’u ndez flakë. Ajo makinë e vjetër ishte krenaria e gjyshit tim, Agim Dushku. Ai e pastronte me kujdes, i lëmonte llamarinën, i fliste si të ishte njeri. Për mua mbante aromën e fëmijërisë, të udhëtimeve drejt lumit dhe të atyre çasteve kur ishim vetëm ne të dy kundër botës.
Mentori m’u afrua dhe më kapi për krahu. Dora i ishte e lagësht.
— Diturie, ku humbe? Mami do të ngrejë dolli. Hajde dhe, të lutem, rregulloje fytyrën. Duket sikur po të çojnë në pushkatim.
— Po tallen me makinën e gjyshit, Mentor, — pëshpërita.
Ai rrotulloi sytë.
— Mos e nis prapë. Janë shaka. Familja ime kështu bën humor. Duhet të mësohesh me nivelin, Diturie. Këtu nuk je në provincë, por në shoqëri të lartë.
U ulëm në tryezën kryesore. Vjehrra ime, Afërdita Dervishi, me flokë të krehur në perfeksion dhe shikim të akullt, u ngrit me gotën në dorë. Zhurma pushoi menjëherë.
— Miq të dashur, — zëri i saj rrëshqiste i ëmbël, por me një therje të fshehur. — Sot është një ditë e veçantë për familjen tonë. Djali ynë, shtylla jonë, ka marrë… vendimin e tij. Ne, Kalemët, gjithmonë respektojmë zgjedhjet e fëmijëve, sado… të çuditshme të duken.
Ajo ndaloi një çast dhe më nguli sytë.
— Diturie, e dashur, mirë se erdhe në rrethin tonë. E di që nuk do ta kesh të lehtë. Ne kemi ritëm tjetër, zakone të tjera, standarde të tjera. Shpresojmë të përpiqesh. Të paktën të mësosh dallimin mes pirunit të peshkut dhe atij të sallatës. Dhe sigurisht, besojmë se do të arrish të bëhesh bashkëshorte e denjë për Mentorin, edhe pse pas teje nuk vjen asnjë lek pajë.
Salla shpërtheu në duartrokitje dhe të qeshura. Dikush thirri me ironi: “Për nusen pa asgjë!”. Vjehrri, Skënder Sala, një burrë trupmadh me fytyrë të skuqur, i ra djalit në shpatull.
— S’ka gjë, Mentor. Thonë se vajzat e varfra janë të thjeshta. Do ta dijë vendin e vet.
Shikoja pjatën me ushqime të shtrenjta pa ndier asnjë shije. Brenda meje gjithçka ishte mbledhur në një nyjë të dhimbshme. Doja të ngrihesha, të përmbysja tryezën, t’u bërtisja se nuk isha send, se punoja, se kisha diplomë me rezultate të shkëlqyera. Por heshta. U kapa pas Mentorit si pas një litari shpëtimi. Më dukej se kjo ishte çmimi i dashurisë.
I vetmi që mungonte në këtë shfaqje hipokrizie ishte gjyshi im, Agim Dushku. Ai kishte refuzuar prerazi të vinte.
— S’kam punë atje, moj mbesë, — më tha një ditë më parë, ulur në verandën e shtëpisë së tij të vjetër në fshat. Tymoste llullën dhe shikonte perëndimin me sy të ngushtuar. — Ata janë brumë tjetër. As më të mirë, as më të këqij, thjesht ndryshe. Të kalbur nga brenda, por të lyer me ar. Unë me xhaketën time të vjetër do të dukesha si kukull kashte mes tyre.
— Po është dasma ime, gjysh…
— Unë do ta festoj këtu, Diturie. Do të ngre një gotë raki për fatin tënd dhe për pjesën tënde të lumturisë, duke shpresuar që ajo të jetë më e fortë se çdo përbuzje që mund të të dalë përpara.