Fjalët e gjyshit më kumbonin në mendje edhe pasi u ndamë. Atëherë i mora si tekat e një plaku kokëfortë që nuk donte të vishte kostum e të përzihej me “botën e madhe”. Sot e kuptoj sa e verbër kisha qenë.
Mbrëmja e dasmës u shndërrua në një torturë të zgjatur. Më tërhiqnin mënjanë, më jepnin këshilla me zë të ulët, por me thumbim të hapur. Si duhej pastruar parketi, si fërkoheshin enët “siç duhet”, sepse, sipas tyre, shërbëtore nuk do të kishim — babai i Mentor Zylyftarit ia kishte ndërprerë “rubinetin” e parave. Më shpjegonin si të kurseja në ushqime, si të bëja llogaritë me kujdes.
— Ti je mësuar me rrogë qesharake, apo jo? — më tha me buzëqeshje helmuese Ornela Bushati. — Do ta mësosh djalin tonë të jetojë me pak. Librarët ushqehen me libra, jo me mish, apo s’është kështu?
Kur më në fund mbërritëm në apartamentin me qira — një dy dhoma e vogël në periferi, të cilën Mentori e kishte marrë me fytyrë të ngrysur — rashë mbi krevat pa energji.
— Çfarë dite, — murmuriti ai, duke hequr kravatën. — Mami e teproi, dakord, por as ti s’u tregove e lehtë. Rrije si statujë. Mund të ishe pak më e shkathët, të bëje sikur.
— Të bëja sikur? Mentori, ata më poshtëruan!
— Jo, thjesht të testuan. Në biznes duhet të dish të përballosh presionin. Nëse do të jesh pjesë e familjes Kalemi, duhet të kesh lëkurë të trashë.
Në atë çast ra telefoni. Në ekran u shfaq emri i fqinjës sonë, Shqipe Curri.
— Diturie… — zëri i saj dridhej. — E keqja na gjeti, moj bijë. Agim Dushku… zemra. Ambulanca s’arriti në kohë.
Telefoni më rrëshqiti nga dora. Bota që lëkundej prej ditësh u shemb krejt. Mentori, pasi dëgjoi lajmin, vetëm u vrenjt.
— Ngushëllime, — tha thatë. — Por unë s’mund të vij. Nesër kam takim të rëndësishëm me babanë në autosallon. S’ka si shtyhet. Merr një taksi, ose autobusin.
E pashë gjatë. Burri me të cilin sapo isha martuar më dukej i huaj.
Varrimi kaloi si nën mjegull. Varrezat e fshatit, thupërat e vjetra, dheu i lagësht, aroma e temjanit. Nga familja Kalemi nuk erdhi as një kurorë. “Nuk na pëlqen energjia negative”, më shkroi vjehrra në mesazh.
I gjithë fshati ishte aty. Burra e gra me xhaketa të vjetra, sy të skuqur, duar të ashpra. Sillnin lule nga kopshtet e tyre, flisnin me respekt.
— Njeri i rrallë ishte, — pëshpëriti bariu i moshuar, xha Pëllumb Sala. — Sa vetave u dha dorë… Njërit i rregulloi çatinë, tjetrit i pagoi operacionin. Gjithmonë në heshtje.
— I pagoi? — e pyeta e hutuar. — Gjyshi kishte para?
— Kishte, moj bijë. Ai s’ishte vetëm marangoz. Mendja i punonte si e ministri.
S’e lidha dot asgjë. Gjyshi jetonte si asket: mobilje të vjetra, ushqim i thjeshtë, pension i vogël. Nga dilnin këto fjalë?
Pas drekës mortore, postierja m’u afrua me një zarf të trashë.
— Agimi ma la amanet ta jap ty. Tha: “Pasi të më përcjellësh, shko në qytet te kjo adresë. Aty të pret dikush. Dhe mos fol, derisa të mësosh gjithçka.”
Brenda ishte një fletë me adresën e një zyre noteriale në qendër dhe një emër: Rexhep Rrota. E kisha dëgjuar — ndër juristët më të njohur e më të shtrenjtë në vend.
U ktheva në qytet pas tri ditësh. Mentori më priti me bezdi.
— Më në fund! Frigoriferi bosh, këmishët pa hekurosur. Diturie, jeta vazhdon. Mjaft me zi të tepruar: gjyshi s’e ndien më, ndërsa mua më duhet një grua. Dhe babai ma uli rrogën. Tha se tani jam i martuar, të dal vetë në krye. Rroga jote në bibliotekë na hyn shumë në punë. S’besoj se po mendon për pushim lindjeje këto vite, apo jo?
Nuk iu përgjigja. Hyra në banjë, lava fytyrën, ndërrova rrobat.
— Po dal, kam punë.
— Çfarë pune? Në bibliotekë?
— Te noteri. Për trashëgiminë.
Mentori shpërtheu në të qeshura.
— Çfarë trashëgimie? Shtëpia gjysmë e rrënuar dhe makina jote e vjetër? Karburanti deri atje kushton më shumë se ajo pasuri. Bëj heqje dorë në favor të shtetit dhe mos u bëj qesharake.
E mora çantën dhe dola pa thënë asnjë fjalë.
Zyra e Rexhep Rrotës dukej si skenë filmi të vjetër: panele druri të errët, aromë lëkure të shtrenjtë dhe libra të trashë ligjorë. Vetë noteri, një burrë me flokë të thinjur e qëndrim ushtarak, më priti me seriozitet të ngrohtë.
— Zonja Diturie Gjoka, — më shtrëngoi dorën fort. — Ngushëllimet e mia të sinqerta. Humbja e Agim Dushkut është e madhe. Ishte njeri i pazakontë.
— E njihnit mirë?
— Ishim ortakë. Më shumë se tridhjetë vjet.
Më ftoi të ulesha dhe vendosi mbi tavolinë një dosje të trashë.
— Të kalojmë në thelb. Gjyshi juaj jetoi me dy fytyra. Për fshatin ishte pensionist i heshtur. Në rrethin e biznesit njihej si “Agimi Monolit”. Në vitet e tranzicionit bleu kupona nga gjithë zona, por ndryshe nga shumë të tjerë, nuk i shpërdoroi. I investoi në ndërtim, më pas në bursë, e më vonë në toka.
Hapi dosjen.
— Si trashëgimtarja e vetme, ju përfitoni:
Paketën kontrolluese të aksioneve të holdingut të ndërtimit “Polis-Ndërtim”.
Llogari në tre banka të ndryshme, me një total… le ta quajmë shumëshifror në valutë të huaj.
Pasuri të paluajtshme në kryeqytet, K…