— Investitor? Në pleh e në patate vallë?
Një valë gazi përshkoi sallonin. Edhe Mentor Zylyftari shtrembëroi buzët me përçmim, duke më parë sikur unë isha shkaku i gjithë prishjes së humorit.
— Investitor në tokë, — vazhdova qetësisht, pa ia ndarë sytë Agim Dushkut. — Konkretisht, në truallin te Rruga Qendrore, nr. 12.
E qeshura u pre si me thikë. Skënder Sala mbeti me gotën pezull në ajër. Ngjyra e fytyrës iu ndez dalëngadalë.
— Çfarë the? Nga e di ti atë adresë?
— Dje isha te noteri. Po regjistroja trashëgiminë e atij “koprracit pa mend”, siç e quajtët.
Nxora nga çanta një kopje të ekstraktit të regjistrit dhe e vendosa me kujdes mbi tavolinë, sipër pjatës me karpaço.
— Sipas testamentit të Agim Dushkut, pronarja e vetme e parcelës ku është ngritur autosalloni juaj “Premier-Auto” jam unë, Diturie Gjoka.
Afërdita Dervishi e rrëmbeu letrën. Fletës i dëgjohej kërcitja nga duart që i dridheshin.
— Kjo është marrëzi! Skënder, thuaji diçka!
Skënder Sala ia mori dokumentin. Sytë i rrëshqitën rresht pas rreshti, dhe me çdo sekondë i shuhej vetëbesimi. Supet iu ulën, krenaria iu tret. E njohu vulën. E njohu mbiemrin e noterit.
— “Impuls” sh.p.k… themelues… Agim Dushku… — murmuriti. — Qenka ai plaku që erdhi para pesë vitesh dhe unë urdhërova rojet ta nxirrnin jashtë?
— Po, ai, — pohova me kokë. — Deshi vetëm të bisedonte. Të shqyrtonte një bashkëpunim. Ju e quajtët endacak.
— Diturie… — zëri i Mentor Zylyftarit u drodh. Më shihte sikur po më njihte për herë të parë. Në sytë e tij shkëlqeu një dritë lakmie. — Do të thotë që tani… jemi të pasur? Kjo ndryshon gjithçka!
U ktheva nga ai.
— Jo, Mentor. Nuk ndryshon asgjë. Dje qeshje me “trashëgiminë” time. Madje sugjerove ta dorëzoja në favor të shtetit.
— Po bëja shaka! E kupton… tensioni, presioni i babait… Ne jemi familje!
— Familje? — i përfshiva të gjithë me shikim. — Familje janë ata që qëndruan pranë meje në varrim. Ata që nuk i quajnë më të vegjlit “lypsarë”. Ju nuk jeni familje. Jeni një terrarium.
— Oj Diturie, — u fut menjëherë Ornela Bushati me zë të ëmbël. — Mos u nxeh kaq! E thamë për të mirën tënde. Thjesht donim të të shtynim pak përpara! Nesër shkojmë në SPA, vetëm ne të dyja? Unë paguaj… oh, mirë, tani ti s’ke nevojë…
— Mjaft! — ulëriu Skënder Sala. Ai e kuptonte më mirë se kushdo situatën. — Diturie Gjoka. Le të flasim si njerëz biznesi. Cakto qiranë dhe do ta paguaj. Çfarëdo shume. Vetëm mos e mbyll sallonin.
— Partneriteti nuk ndërtohet me ata që të poshtërojnë, — ia ktheva prerë. — Avokati im ka përgatitur njoftimin. Kontrata e qirasë ndërpritet. Keni tridhjetë ditë për të liruar truallin dhe për të hequr çdo pajisje.
— S’ke për ta bërë! — briti Afërdita Dervishi. — Do falimentojmë! Do mbetemi rrugëve! A do gjakun tonë?
— Dua vetëm drejtësi. Më quajtët e varfër. Tani unë vendos. Ju jeni borxhlinjtë.
U ngrita nga tryeza.
— Mentor, po kërkoj divorc. Mos u mundo të gjesh gjërat e tua: ia kam dërguar me korrier nënës sate.
— Diturie, prit! — ai u hodh në këmbë dhe u përpoq të më kapte dorën. — S’mund të ikësh kështu! Unë të dua!
E tërhoqa dorën.
— Ti do paratë e babait. Tani babai ka halle me para. Do ta shohim kë do “dashurosh” më pas.
Dola nga vila në ajrin e freskët të mbrëmjes. Makina ime e vjetër më priste jashtë portës; nuk pranova kurrë ta fusja brenda oborrit të tyre. U ula në timon dhe preka mbështjellësen e zbehur.
— Ja ku jemi, gjysh, — pëshpërita. — Ia dolëm.
Kaloi një muaj. Ditë të vështira, por me një shije të ëmbël. Familja Sala provoi padi, kërcënime, lot të shtirur. Mentor Zylyftari flinte te dera ime, këndonte nën dritare, betohej për dashuri. Nuk u lëkunda.
Ditën e fundit të afatit shkova te autosalloni. Mbretëronte rrëmujë. Punëtorët çmontonin tabelat, nxirrnin pajisjet. Skënder Sala qëndronte para vitrinave bosh, i mplakur e i rrëgjuar. Kur më pa, ktheu kokën.
Nuk e shemba ndërtesën. E transformova. Aty ku dikur shiteshin makina luksoze për një grusht të privilegjuarish, u hap Qendra e Kreativitetit për Fëmijë “Agim Dushku”. Hyrja është e lirë për çdo fëmijë të qytetit.
Mentor Zylyftari u përpoq gjashtë muaj të më rikthente. Pastaj mora vesh se ishte martuar me vajzën e pronarit të një rrjeti supermarketesh. Thonë se ajo e mban nën disiplinë të rreptë dhe e ka dërguar të punojë në magazinë, që të “njohë jetën reale”.
Sa për mua… unë mbeta në bibliotekë. Tani shkoj atje me një makinë të mirë dhe në mbrëmje mbikëqyr projektet e holdingut të ndërtimit. Sot i dalloj pa gabim pirunët e peshkut nga ata të sallatës, por mësimi më i madh ka qenë tjetër: të dalloj njerëzit e vërtetë nga kukullat e lustruara. Dhe jam e bindur se Skënder Sala, gjyshi im, do të ishte krenar për mua.