Ditën që më kalon paga, telefoni im zakonisht bie si me komandë. Edhe atë mëngjes nuk bëri përjashtim: ekrani u ndez me emrin e Hyrie Beqirit dhe zileja tingëlloi aq këmbëngulëse, sa të linte të kuptoje se kundërshtimi nuk pranohej. E hapa pa nxitim. Në vend të një përshëndetjeje të zakonshme, dëgjova një ton urdhërues, të prerë:
— Elvana Gjoka, më dërgo menjëherë foto nga banka. Dua të shoh sa të kanë kaluar.
Shpërtheva në të qeshur, ashtu, drejt në altoparlant. Duket se Hyrie Beqiri kishte vendosur të linte pensionin e qetë dhe të merrte rolin e kontrollores sime personale të financave.
— Mirëdita, Hyrie Beqiri. Po ma përgatisni ndonjë rimbursim tatimor apo po hapni agjenci mbledhjeje borxhesh? — e pyeta, ndërsa u ula rehat në kolltuk.
— Ç’lidhje ka tatimi këtu! — shpërtheu ajo, qartazi e habitur që nuk u ngrita në këmbë për të zbatuar “urdhrin”. — Duhet të di buxhetin e familjes! Ma dërgo atë që të thashë. Kam një bisedë serioze me ty!
E mbylla telefonin pa e zgjatur as me një “mirupafshim” formal. Jam tridhjetë e tetë vjeçe, okuliste në një klinikë të madhe të qytetit, fitoj vetë për dëshirat e mia dhe e kam kaluar prej kohësh moshën kur zërat e ngritur më bëjnë të dridhem.
Jashtë frynte stuhi bore; era përplaste grimca akulli pas xhamave. Brenda, në kuzhinën tonë të ngrohtë, ndihej aroma e çajit me trumzë dhe qetësia e shtëpisë. Burri im, Ledion Jakupi, ishte përkulur mbi laptop, duke kontrolluar email-et e punës. Përballë tij, i shtrirë pothuajse sa gjysma e hapësirës së tryezës, rrinte Tahir Xhafa — xhaxhai im, burrë me shtat si ari mali, me zë të thellë që tundte gotat dhe me një humor therës. Kishte ndaluar te ne në kthim nga një shërbim në veri dhe prania e tij zakonisht garantonte mbrëmje plot të qeshura.
Nuk kaluan as dyzet minuta, kur në korridor kërciti dryni me vendosmëri. Hyrie Beqiri, që ruante me fanatizëm kopjen e çelësave tanë, hyri pa trokitur. E mbështjellë me pallton e trashë, ajo përhapte atë energjinë e vrullshme të njerëzve që vijnë “për të bërë të mira” dhe lënë rrëmujë pas. Me sa duket, fakti që i mbylla telefonin e kishte shtyrë të vepronte personalisht.
— Tungjatjeta, rini! — shpalli me zë të lartë, ndërsa shkundte borën mbi qilimin e pastër. — Elvana Gjoka, pse ma mbylle telefonin? Ta thashë qartë, kemi çështje financiare për të diskutuar!
Dola në korridor pa nxitim, me krahët e kryqëzuar.
— Hyrie Beqiri, më duket se keni ngatërruar adresë. Banka merret me llogaritë. Kjo është shtëpia jonë. Dhe këtu zakonisht troket para se të hysh.
Ajo tundi supet me nervozizëm, hoqi çizmet dhe, me hap të sigurt si zonjë shtëpie, u drejtua për në kuzhinë.
— Jemi një familje! Mes nesh s’duhet të ketë fshehtësi! — deklaroi, duke hequr kapelën dhe duke u ulur në krye të tryezës. — Paga e Ledionit shkon e gjitha për kredinë e shtëpisë dhe ushqimet, këtë e di shumë mirë. Ndërsa paga jote do të jetë fondi ynë rezervë. Kam menduar që menaxhimin e parave ta marr unë në dorë, thjesht nga përkujdesja familjare. Ju jeni të rinj, do t’i shpërdoroni për gjëra të kota! Ndërsa mua më duhet të investoj urgjentisht për shëndetin!
Fjala iu pre në mes, sapo vuri re Tahir Xhafën. Ai ngriti filxhanin e madh me një buzëqeshje të hollë dhe sytë që i qeshnin nën vetulla.
— Të fala, Hyrie. Ç’të sjell në këtë mot të çmendur? — tha me atë basin që bëri lugët të dridhen në pjatanca.
— Përshëndetje, Tahir, — mblodhi buzët ajo, dukshëm e pakënaqur nga prania e një dëshmitari të panevojshëm. Por plani i saj nuk dukej se do të ndryshonte.
U sistemua më mirë në karrige, bashkoi duart mbi gjoks dhe psherëtiu me dramatizëm.
— Në fakt, kam ardhur për një hall. Më duhen para për kurim. Mosha bën të vetën, e dini vetë. Mjeku më tha se duhet një ndërhyrje shumë e shtren…