…shtrenjtë, — vazhdoi ajo me një theks të rënduar. — Elvana, sot ma kalo rrogën tënde. I kam bërë llogaritë, duhet të mjaftojë tamam.
U ula përballë saj me qetësi të studiuar, ndërsa brenda meje zgjohej ai instinkti i ftohtë profesional që më ka shoqëruar gjithmonë në punë. Nuk jam nga ato që zihen për të bërë zhurmë apo që ngrejnë tonin për efekt. Më pëlqen të flas me fakte.
— Çfarë ndërhyrjeje konkretisht? — e pyeta, duke mos ia hequr sytë nga shikimi i saj i lëkundur. — Cili është diagnoza e saktë? E dini shumë mirë se jam mjeke. Më jepni epikrizën, analizat, kartelën mjekësore. I shqyrtoj vetë rekomandimet. Nëse rasti është serioz, përmes kontakteve të mia mund t’ju siguroj konsultat më të mira në qytet pa asnjë pagesë.
Hyrie Beqiri filloi të vërtiste sytë mbi dollapët e kuzhinës, mbi filxhanët, mbi perdet, kudo përveç meje. Ishte e qartë që nuk e kishte parashikuar një qasje kaq të drejtpërdrejtë dhe pa dramë.
— Lëri këto spitalet e tua! — shpërtheu ajo. — Ato kuotat falas? Aty të lënë në korridor e s’të pyesin as për emrin! Mua më duhet zgjidhje menjëherë! Është… është një çekuilibër energjetik në organizëm. Specialisti më tha se për të forcuar imunitetin dhe për të stabilizuar tensionin duhet patjetër të mbaj metale të çmuara dhe gurë të rrallë pranë kokës. Është mjekësi e lashtë, e provuar shkencërisht nga profesorë!
Ledion Jakupi, i cili deri atë çast kishte qëndruar në heshtje, mbylli ngadalë kapakun e laptopit. Shikimi i tij u bë i rëndë, thuajse therës.
Unë buzëqesha lehtë, duke e shijuar në heshtje këtë shfaqje të lirë provinciale.
— Gurë të vendosur në nivelin e kokës? Hyrie Beqiri, po ju flas si mjeke: në llapat e veshëve nuk ekzistojnë pika magjike jetëgjatësie. Ka vetëm kërc, yndyrë dhe kapilarë. Dhe i vetmi presion që mund të rrisin diamantet është tensioni i komshijeve ziliqare. Këtë e lexuat në ndonjë gazetë falas te posta, apo jua tregoi me krenari mikja juaj e ngushtë, Pranvera Nano?
Fytyra e saj u ndez si kashtë e thatë që prek flakën. Plani i menduar me net pa gjumë po çahej para syve të saj.
Në lagje, Pranvera Nano njihej si mjeshtre marifetesh. Një grua që ndërtonte intriga nga hiçi dhe dinte të jetonte rehat mbi shpatullat e budallenjve të besueshëm. Vetëm pak ditë më parë ajo i kishte treguar Hyries një palë vathë luksozë, duke u mburrur hapur se i kishte nxjerrë nga nusja përmes disa “lëvizjeve strategjike”.
— Ç’lidhje ka Pranvera këtu?! — briti vjehrra, duke kaluar në një ton të mprehtë që e tradhtoi. — Po, fëmijët e saj kujdesen për të, i blenë vathë me diamante! Dhe asaj iu zhdukën sëmundjet si me dorë! Ndërsa djali im paguan vetëm për muret e betonit dhe harron nënën që e rriti! Ju kam rritur, kam sakrifikuar gjithçka, e tani më kurseni ca lekë?!
Kur pa se karta e mëshirës nuk po funksiononte, Hyrie Beqiri ndryshoi menjëherë strategji. Zemërimi iu tret dhe në vend të tij u shfaq një ëmbëlsi e sforcuar, e trashë si shurup.
— Elvanë moj zemër, — nisi ajo me zë të ëmbël që të linte shije të hidhur. — Nuk po i kërkoj këto para për qejf. Dje isha te noteri. Vendosa ta kaloj në emrin tënd shtëpinë tonë të pushimit në Malinovë. Ledioni është djalë, s’i duhen bahçet e serrat. Ti je e zonja, di të mbash shtëpi. Ma jep sot rrogën për kurimin dhe javën tjetër shkojmë të mbarojmë dokumentet. Do të bëhesh pronare e plotë e gjithë asaj prone!
Për pak sa nuk qesha me zë. Ja ku doli në pah skema klasike që me siguri ia kishte mësuar Pranvera Nano: premto parajsën, nxirr lekët nga xhepi i tjetrit, e më pas gjej një justifikim të hollë — “u humbën letrat”, “më hipi tensioni”, “noteri iku jashtë shtetit”.
Tahir Xhafa lëshoi një nënqeshje të thellë, piu një gllënjkë çaji të fortë dhe, pa i hequr sytë nga errësira përtej dritares, foli me një ton të menduar.
— E dini, Hyrie Beqiri, ndonjëherë njeriu duhet të masë mirë fjalët para se të bëjë premtime që nuk i mban dot.