Tahir Xhafa lëvizi lehtë në karrige dhe, pa e humbur tonin e qetë, vijoi:
— Më kujtohet një djalë që punonte me ne në parkun e makinave, Besnik Nushi. E kishte qejf të bënte zhurmë me emrin e vet, të dukej sikur ishte njeri me peshë. Një ditë vendosi se “pozita” e tij kërkonte makinë luksoze dhe mori një fuoristradë të shtrenjtë me kredi marramendëse. Por pasi pagoi këstin e parë, kuptoi se xhepi i kishte mbetur bosh për gjëra elementare — as karburant siç duhet, as goma dimri. Gjithë sezonin e ftohtë e kaloi me goma vere të konsumuara, duke rrëshqitur nëpër rrugë si viç mbi akull. Derisa, në borën e parë serioze, e përplasi makinën mbrapsht në një kazan metalik para bashkisë. Dhe aty mbeti, me gjithë “autoritetin” e tij, mes lëvoreve të patateve dhe qeseve të grisura. Ja çfarë janë këto dukjet, Hyrie. Si këpucë të lira tregu: nga jashtë shkëlqejnë, brenda të çajnë këmbën. Më mirë të jetosh sipas mundësive të tua sesa të shtirësh madhështi me paratë e tjetrit.
Hyrie Beqiri e shikoi shtrembër, buzët i dridheshin nga mllefi.
— Askush nuk po ju pyet, Tahir! — shpërtheu ajo. — Rrini aty e pini çaj! Këto janë punë të familjes sonë!
Në atë çast Ledion Jakupi u ngrit në këmbë. Lëvizjet i kishte të sakta, pa teprime, dhe zëri iu bë i ftohtë si teh çeliku. Asnjë përpjekje për t’u justifikuar, asnjë dëshirë për të zbutur situatën.
— Mjaft, mami, — tha prerë, duke e parë drejt në sy. — Kjo bisedë mbyllet këtu. Vjen pa lajmëruar në shtëpinë time. Përpiqesh të futesh në portofolin e gruas sime. Kërkon paratë tona për stoli floriri, duke u fshehur pas sëmundjeve të sajuara. Dhe, mbi të gjitha, tenton të na shesësh historinë e vilës, për të cilën kemi folur një vit më parë — ajo pronë është planifikuar të prishet për zgjerimin e rrugës. Dalja është në fund të korridorit.
— Ledion! — bërtiti Hyrie, duke kaluar menjëherë në rolin e nënës së fyer. — Po dëbon nënën tënde të sëmurë për shkak të kësaj gruaje të pangopur?!
— Po mbroj familjen time nga grabitja e hapur dhe nga paturpësia, — u përgjigj ai qetësisht, por me një vendosmëri që nuk linte vend për diskutim. — Çelësat e shtëpisë sonë lëri mbi komodinën pranë pasqyrës. Tani. Dhe mos guxo më të kërkosh paratë që nuk të takojnë.
Hyrie e kuptoi se plani i saj u shemb me zhurmë. U ngrit vrullshëm, përplasi tufën e çelësave mbi tavolinë dhe u drejtua nga dera, duke murmuritur mallkime nën zë.
— Do të pendoheni! — hodhi fjalët nga pragu, teksa vishte çizmet me inat. — Do t’u shkruaj menjëherë të gjithëve në grupin e familjes! Le ta marrin vesh çfarë zemrash të zeza jeni dhe si e trajtoni nënën tuaj!
Dera e rëndë u mbyll me përplasje, duke e prerë ajrin si me thikë dhe duke marrë me vete zhurmën e saj helmuese.
U afrova te soba për të vënë sërish çajnikun. Çuditërisht, brenda meje nuk kishte as zemërim, as lëndim. Vetëm një lodhje e lehtë nga marrëzia e pafund njerëzore dhe një ndjenjë qartësie të pastër.
— E dini, xha Tahir, — thashë duke u kthyer nga ai, — respekti nuk blihet në dyqan bizhuterish dhe nuk transferohet me bankë. As statusi. Status është kur nuk ke nevojë të fusësh duart në xhepin e tjetrit për t’u ndier i rëndësishëm. Njeriu i mençur e ndërton vlerën mbi ndershmërinë dhe dinjitetin. I marri e var shpresën te stolitë me kredi, duke menduar se nëse fqinja e ka zili, atëherë jeta qenka e suksesshme.
— Fjalë floriri, mbesë, — buzëqeshi Tahiri nën mustaqe. — Po me atë grupin familjar ç’do bëni? Të afërmit janë të shpejtë për të gjykuar.
Ngrita supet lehtë, me një buzëqeshje të zbehtë. E dija se e vërteta ishte në anën tonë dhe faktet, sado të bezdisshme, mbeten kokëforta.
Pas rreth pesëmbëdhjetë minutash, telefoni im cingëroi me ngulm. Në grupin e madh “Të afërmit”, ku ishin mbledhur rreth tridhjetë veta — halla, dajallarë, kushërinj të parë e të tretë — ishte shfaqur një mesazh i gjatë, i mbushur me tragjizëm shekspirian.