— Më lodhe me këto skena të pafundme! Zbrit dhe qetësohu pak!
Gentian Frashëri frenoi papritur makinën në anë të rrugës dhe i hodhi një vështrim thumbues vajzës pranë tij. Në sytë e tij lexohej qartë: “Çfarë pret? Hape derën dhe ik.” Klea Sinani e pa e shtangur të fejuarin, pa e kuptuar nëse po fliste seriozisht apo thjesht po bënte një shaka të shëmtuar.
— Po flas krejt seriozisht. Dil nga makina. Nuk të çoj më asnjë metër. Gjete arsye për sherr, vetëm pse po shkruaja me ish-gruan!
— Është ora dhjetë e natës, jemi në mes të një rruge të shkretë dhe qyteti është të paktën pesëdhjetë kilometra larg. Ti po më thua të zbres këtu? A e ke seriozisht?
— Plotësisht. Duhet të ta vë pak kufirin. Që kur të dhashë unazën, je bërë tepër e sigurt. Kujton se tani më ke në dorë dhe mund të më sillesh si të duash? Jo, e dashur, gabohesh! — Duke parë që ajo nuk lëvizi, Gentiani doli vetë, rrotulloi makinën dhe hapi derën e pasagjeres. — Zbrit! Apo të të ndihmoj? Herën tjetër do ta mendosh dy herë para se të bësh drama për gjëra pa vlerë.
Me lëvizje të ngadalta, Klea doli jashtë, ende me shpresën se ai do të qeshte e do të pranonte se ishte një shaka pa vend. Por asgjë e tillë nuk ndodhi. Gentiani u kthye në timon, ndezi motorin dhe u largua me shpejtësi, duke e lënë atë vetëm në errësirën e thellë të rrugës.
Ajri ishte i ftohtë dhe ajo kishte veshur vetëm një bluzë të hollë. Me vete kishte veç çantën, ku ndodheshin telefoni dhe çelësat e apartamentit. S’kishte sinjal. Edhe sikur të kishte, kujt do t’i telefononte? Si do ta shpjegonte vendndodhjen, kur as vetë nuk e dinte saktësisht ku ndodhej?
Pas rreth dhjetë minutash, të ftohtit filloi t’i hynte në palcë. Nuk kishte zgjidhje tjetër veçse të ecte përgjatë asfaltit të zbrazët, me shpresën se do të arrinte në qytet pa i ndodhur asgjë e keqe.
Për çfarë shpërtheu kaq keq Gentiani? Ajo vetëm e kishte pyetur kush po i shkruante. Ai e hiqte vëmendjen nga timoni çdo pak çaste për të parë telefonin, në një rrugë me kthesa të forta dhe makina që kalonin me shpejtësi marramendëse. Klea kishte frikë për jetën e saj, asgjë më tepër. Nuk kishte dashur të bënte skenë xhelozie apo ta poshtëronte.
Pse nuk heshti thjesht? E kishte parë që ai nuk ishte në humor, e megjithatë foli… dhe tani mbeti vetëm në mes të errësirës, duke u penduar për ato pak fjalë që ndryshuan gjithçka.