Ajo përpiqej ta justifikonte me mendje sjelljen e tij. Ndoshta kishte telashe në punë, ndoshta edhe në familje gjërat nuk po i ecnin mirë. Duhej ta kishte lënë të qetë, të rrinte e heshtur, të merrej me telefonin e saj dhe të mos i kushtonte vëmendje mënyrës së çuditshme si po voziste. Por tani ishte vonë për “duhej”. Tani gjithçka mund të merrte një kthesë të papritur dhe ajo nuk kishte asnjë ide çfarë e priste.
Megjithatë, një vendim e kishte marrë. Sapo të arrinte në apartament, do ta hiqte unazën nga gishti dhe do ta linte mbi tavolinë. Do të mblidhte rrobat, dokumentet, gjithçka personale, dhe do të kthehej në shtëpinë e prindërve. Nuk mund të qëndronte pranë një burri që, në kulmin e nervave, e braktiste në mes të rrugës si të ishte një e panjohur. Çfarë tregonte kjo për të ardhmen e tyre? Nëse për çdo debat ai do të reagonte kështu, duke e lënë në rrezik, ç’kuptim kishte të flitej për martesë?
E zhytur në këto mendime të zymta, Klea Sinani nuk e vuri re menjëherë makinën që ngadalësoi pranë saj. Vetëm kur dëgjoi zhurmën e xhamit që ulej, ktheu kokën. Brenda ishin dy burra, me pamje të ashpër, që në atë çast iu dukën kërcënues.
“Ja ku mbaroi gjithçka,” i kaloi nëpër mendje. “Më fal, mami… ndoshta nuk do të kthehem sonte.”
— Pse ecën në këmbë në këtë orë? Të është prishur makina? Mos u tremb, — tha shoferi me një buzëqeshje që përpiqej të ishte qetësuese. — Nuk të bëjmë gjë. Thjesht na bëri përshtypje që je vetëm këtu. Duket vajzë e rregullt, por veshja s’është për këtë të ftohtë. Ke nevojë për ndihmë?
— Po… — ia ktheu ajo mes lotësh. Në fund të fundit, çfarë humbiste? — Mund të më çoni deri në qytet?
— Sigurisht. Hip. Unë jam Bujar Cani, ndërsa shoku im mbrapa është Ilir Rexha. Të dy punojmë në polici, ndaj rri e qetë. Do të të çojmë pa asnjë problem.
— Sidoqoftë, nuk kam zgjidhje tjetër, — murmuriti Klea. — Nuk dua të mbetem këtu vetëm.
Ajo u ul në sediljen e përparme, duke shtrënguar çantën pas vetes si mburojë. Në makinë mbretëronte një qetësi e kujdesshme. Asnjëri prej tyre nuk e bombardoi me pyetje. Një muzikë e lehtë dëgjohej në sfond, ngrohja krijonte një rehati të butë dhe aroma e lehtë e sandalit e qetësoi disi.
Pas pak, ajo mori frymë thellë.
— Unë jam Klea, — tha me zë të ulët, duke mos ngritur sytë nga duart. — U zura me të fejuarin… më saktë, ai u soll çuditshëm. Nuk bëra asgjë. Thjesht… Gentian Frashëri papritur ndaloi makinën dhe më la në rrugë, sikur të mos isha askush për të.