…në mes të një rruge të zbrazët! Larg qytetit, pa asnjë dritë përreth! Dhe gjithë kjo vetëm pse e pyeta me kë po shkruante mesazhe. Nuk e akuzova për asgjë, nuk bëra skenë, nuk ngrita zërin. Thjesht bëra një pyetje. Ndërsa ai…
Zëri i Kleas u drodh dhe lotët i shpërthyen pa paralajmërim. Vetëm tani, kur ndodhej në një makinë të sigurt, mes njerëzve që s’i donin të keqen, po e kuptonte plotësisht çfarë kishte ndodhur. A kishte dashur ta “edukonte”? Ta ndëshkonte? Pse nuk u kthye pas pesë apo dhjetë minutash? Ajo kishte ecur të paktën gjysmë ore në këmbë, me zemrën që i rrihte fort nga frika. Po sikur në atë rrugë të kishte kaluar ndonjë njeri me qëllime të liga dhe jo këta burra që i dolën në ndihmë?
— Si domethënë? — Bujar Cani u kthye nga sedilja e përparme, i tronditur. — E ndaloi makinën, të zbriti dhe u largua sikur asgjë të mos kishte ndodhur? Kaq thjesht?
— Po, — psherëtiu ajo, duke mbuluar fytyrën me duar. — U ndal, hapi derën dhe më tha se kjo do të më shërbente si mësim. Pastaj iku.
— Çfarë… — Bujari kafshoi gjuhën për të mos sharë. — Shpresoj që ta nxjerrësh përgjithmonë nga jeta jote. Me një njeri të tillë nuk ndërtohet familje.
— Pikërisht këtë do të bëj sapo të mbërrij në shtëpi, — u përgjigj Klea me një vendosmëri të hidhur. — Do të mbledh çdo send timin. Unazën do t’ia lë mbi tavolinë. Numrin do t’ia bllokoj. Madje do t’u tregoj të gjithëve arsyen e vërtetë pse dasma nuk do të bëhet. Dua ta shoh si do t’i shpjegohet nënës së vet, që mezi pret të më ketë nuse!
Kur pa vështrimet e habitura të tre burrave, ajo shtoi me një buzëqeshje të zbehtë:
— Nënat tona janë shoqe të ngushta. Zhaneta Curri më ka për zemër dhe gjithmonë më mbron. Por betohem se s’e kam përdorur kurrë këtë në favorin tim. Asnjëherë nuk jam ankuar tek ajo për Gentian Frashërin, edhe pse do të kisha pasur arsye.
— S’ka gjë, — qeshi Ilir Rexha. — Këtë herë mos kurse të vërtetën. Le ta dëgjojë i biri ndonjë fjalë të fortë nga e ëma! — shtoi ai me humor, duke imagjinuar skenën.
Pastaj e pa Kleën me kureshtje.
— Apo mos vallë u fejuat vetëm sepse nënat janë mike? Njiheni që fëmijë, kopsht, shkollë bashkë?
— Jo tamam, — tundi ajo kokën. — Gentiani ka qenë i martuar më parë, por jo për shumë kohë. Pas divorcit erdhi e më tha se gjatë gjithë atyre viteve paska dashur vetëm mua. Dhe unë… e besova verbërisht.
— Ende e do? — pyeti butë Bujari.
— Po, e dua, — pranoi ajo me një frymëmarrje të rëndë. — Por këtë që bëri sonte nuk mund ta fal. Sa herë mendoj çfarë mund të më kishte ndodhur…
Iliri e vështroi me seriozitet.
— Si mendon, do ta pranojë qetësisht vendimin tënd për t’u ndarë?