— Apo do të bëjë ndonjë skenë? — shtoi Iliri me një ton serioz.
Klea heshti për disa çaste. Mendja i shkoi te një zënkë e vjetër, kur pothuajse ishin ndarë për shkak të xhelozisë së pabazë të Gentian Frashërit. Atëherë ai e kishte lutur me dëshpërim të mos largohej, i ishte ulur në gjunjë, i kishte bllokuar derën që të mos nxirrte valixhen dhe e kishte kapur fort nga kyçet e duarve.
— Nuk e di çfarë të pres, — tha ajo më në fund. — Nga njëra anë, duhet ta kuptojë që unë nuk mund të pranoj një sjellje të tillë. Por nga ana tjetër… kanë mbetur vetëm dy javë nga dasma. Ai ka ftuar gjysmën e botës, madje edhe shefin e tij. Nëse anulohet gjithçka, do të jetë goditje për krenarinë dhe emrin e tij.
Ajo kafshoi buzën me ankth. Sa më shumë e mendonte, aq më e zymtë i dukej tabloja. Po sikur Gentiani të mos e linte të ikte? Po sikur ta mbyllte brenda dhe, me fjalë të ëmbla a me presion, ta bindte t’i jepte edhe një mundësi?
— Do të vijmë me ty, — tha Bujar Cani, duke shkëmbyer një vështrim me Ilir Rexhën. — Ndërkohë që ti mbledh sendet, ne do të flasim me të. Dhe do t’ia bëjmë të qartë se vajzat nuk lihen vetëm në mesnatë. Ç’thua?
Klea i pa me dyshim.
— Pse po përfshiheni kaq shumë për mua?
— Kam një motër pothuajse në moshën tënde, — u përgjigj Bujari me zë të errët. — Kur mendoj se mund të përfundonte në një situatë të tillë… Dhe, me punën që bëjmë ne, kemi parë plot raste që nuk përfundojnë mirë.
Rrugën e mbetur e përshkuan në heshtje. Klea kontrollonte telefonin pa pushim, duke shpresuar të shfaqej një mesazh nga Gentiani: “Ku je? U ktheva dhe s’të gjeta.” Por ekrani mbeti i zbrazët.
Kur mbërritën, dritat e apartamentit me qira ishin ndezur. Një ndjesi e hidhur e përshkoi: atij nuk i interesonte aspak ku ishte ajo apo çfarë mund t’i kishte ndodhur.
— Ke bërë zgjedhjen e duhur, — i tha Iliri para se të hynin. — As mos e mendo t’i japësh një shans të dytë. Herën tjetër mund të jetë shumë më keq.
Klea hapi derën me çelësat e saj. Në kuzhinë dëgjoheshin të qeshura të zhurmshme. Gentiani nuk ishte vetëm; dy nga shokët e tij të afërt rrinin ulur me gota përpara.
— Oho, paske ardhur shpejt! — u habit ai sinqerisht. — Unë të prisja nga mëngjesi. E more mësimin, apo jo? Tani do sillesh si vajzë e mirë?
— Mësimin do ta marrësh ti tani, — ndërhyri ashpër Bujari, duke hyrë pa ceremoni. — Që të mos mendosh më se mund të poshtërosh një grua dhe të dalësh pa pasoja. Shko, Klea, mblidh gjërat e tua. Ne do të bisedojmë me të.
Dasma, sigurisht, nuk u bë kurrë. Klea ua tregoi me hollësi nënës dhe shoqes së saj gjithçka kishte kaluar atë natë. Zhaneta Curri u ndez nga zemërimi. Nga mënyra si e ngushtoi shikimin, ishte e qartë se për Gentian Frashërin ditët që vinin nuk do të ishin aspak të lehta.