– Ku ka përfunduar djathi? Mbrëmë bleva një copë të tërë, rreth katërqind gramë. E mora enkas për sanduiçet e mëngjesit, që të mos rrija duke gatuar para se të niseshim për punë.
Dafina Toplana qëndronte përballë frigoriferit të hapur, ndërsa brenda saj po ziente një bezdi e mbytur. Ftohtësia që vinte nga raftet i prekte fytyrën, por faqet i digjnin nga nervozizmi. Në mes, aty ku një natë më parë kishte vendosur me kujdes bllokun e verdhë të djathit, tani kishin mbetur vetëm gjysmë limoni dhe një kavanoz me pak salcë domatesh në fund.
– Ndoshta e ke ngrënë vetë dhe s’e mban mend? – u dëgjua zëri i Erion Priftit nga dhoma e ndenjjes, ku ai po kërkonte çorapen tjetër para se të dilte. – Ose jam ngritur unë natën… jo, jo, vetëm ujë kam pirë. Dafina, pse po e bën dramë për një copë djathë? U ngrënka, kaq.
Ajo e mbylli frigoriferin me lëvizje të ngadaltë. Zhurma e kapakut që u përplas lehtë u duk tepër e fortë në qetësinë e mëngjesit. Çështja nuk ishte djathi. As sallami që ishte zhdukur tre ditë më parë. As kavanozi i shtrenjtë i kafesë së tretshme që ishte përgjysmuar ndërkohë që ata ishin në punë. Problemi ishte tjetërkund: Dafina po fillonte të vinte në dyshim kujtesën e saj. Ajo e kujtonte qartë si i kishte nxjerrë ushqimet nga qeset, si i kishte sistemuar në rafte dhe si kishte planifikuar menynë e javës. E megjithatë, produktet zhdukeshin. Pa zhurmë. Pak nga pak.
– Erion, është e pamundur të kem ngrënë gjysmë kile djathë gjatë natës, – tha ajo duke hyrë në dhomë dhe duke fshirë duart me peshqir. – As ti nuk mund ta kesh bërë. Do të na kishte rënë të fikët. Diçka nuk shkon.
Erioni, pasi gjeti më në fund çorapen poshtë divanit, po e tërhiqte me mundim në këmbë. Ai ishte bashkëshort i mirë: i qetë, punëtor, që shmangte konfliktet. Dobësia e vetme e tij – të cilën ai e quante virtyt – ishte e ëma, Vjollca Lufta.
– Po fillon prapë? – e pa ai me një shikim të lodhur. – Ku do të dalësh? Që kemi ndonjë frymë në shtëpi? Apo po nënkupton mamin? Dafina, kjo është qesharake. Ajo është pensioniste, merr pension, nuk i mungon gjë. Vjen vetëm të ujisë lulet e të ushqejë macen kur jemi në punë. Na ndihmon! Ndërsa ti…
– Nuk po them asgjë, – ia preu ajo, megjithëse pikërisht këtë po mendonte. – Thjesht më duket e çuditshme. Gjërat zhduken pikërisht ditët kur ajo kalon këtej. Të martën e kaluar – një sallam i tërë. Të enjten – fileto pule që e kisha shkrirë për biftekë. Tani djathi.
– Ndoshta i ka zhvendosur diku tjetër, – tha ai duke rregulluar këmishën. – Ose i ka marrë Ilir Tahiri?
– Macja hapi frigoriferin, nxori djathin e paketuar dhe e fshehu? Erion, të lutem, mendo pak.
– Po vonohem, – u përgjigj ai, duke e puthur shpejt në faqe për t’i shpëtuar debatit. – Do ta blejmë përsëri në mbrëmje. Mos u nervozo kot. Mami është njeri i shenjtë, do të jepte edhe këmishën e fundit po t’i kërkohej, dhe ti po e akuzon për vjedhje. Turp, Dafina.
Pasi dera u mbyll pas tij, ajo u ul në karrigen e korridorit. Një ndjenjë faji e pushtoi. Vjollca Lufta gjithmonë dukej e pafajshme: pallto e vjetër, beretë e thurur, ankesa të pafundme për tensionin dhe çmimet e ilaçeve. Banonte në pallatin ngjitur dhe kishte çelësat e shtëpisë së tyre – “për çdo rast”, siç kishte këmbëngulur Erioni. Në fillim kjo i ishte dukur praktike Dafinës: nëse çahej ndonjë tub apo harronin hekurin ndezur. Por kohët e fundit, vizitat ishin shtuar tepër.
Dafina punonte si llogaritare në një kompani të madhe ndërtimi. Profesioni i saj kërkonte saktësi dhe vëmendje ndaj detajeve; ndoshta pikërisht kjo prirje për të barazuar çdo hyrje me dalje nuk e linte të qetë. Ajo e njihte mirë buxhetin familjar. Bashkë me Erionin po kursenin për një makinë të re, ndaj shpenzimet për ushqime ishin të planifikuara me kujdes. Megjithatë, dy muajt e fundit kjo zë i buxhetit ishte fryrë pa arsye. Paratë zhdukeshin, ndërsa frigoriferi rrinte pothuajse bosh.
Po atë mbrëmje, Dafina ndaloi në supermarket. Çmimet ishin rritur ndjeshëm. Qëndroi gjatë përpara banakut të mishrave, duke zgjedhur me kujdes një copë proshutë të pjekur. Erioni i adhuronte sanduiçet me mish në mëngjes. Me një psherëtimë, ajo mori një copë më të vogël nga sa kishte menduar. Duhej të kursente: në vend të kosit të preferuar, bleu kefir; në vend të troftës, mori një peshk më të lirë.
Kur u kthye në shtëpi, i sistemoi blerjet me kujdes. Këtë herë vendosi të bënte një provë. Nxori një marker dhe vuri shenja të vogla, pothuajse të padukshme, në fundin e kavanozit të patesë së shtrenjtë dhe në paketimin e gjalpit. I dukej si lojë fëmijësh, si spiunazh qesharak, por kishte nevojë për siguri. Duhej ta dinte të vërtetën.
Dy ditët pasuese kaluan pa asnjë incident. Vjollca Lufta nuk u shfaq fare.