Të dyja ditët kaluan të qeta. Vjollca Lufta nuk u duk, vetëm telefononte herë pas here dhe ankohej për shiun e lagësht të Shkodrës, për erën që i hynte në kocka, për presionin që i luhatej. Në shtëpi gjithçka mbeti në vendin e vet. Asgjë nuk lëvizi. Dafina Toplana nisi madje të dyshonte në vetvete. Ndoshta lodhja po i luante mendsh. Ndoshta, në nxitim e sipër, kishte harruar çfarë kishte blerë dhe çfarë jo.
Por të premten, që në mëngjes, ra telefoni.
– Dafina, moj zemër, mirëmëngjes, – zëri i Vjollcës pikonte ëmbëlsi të tepruar. – Sot më bie rruga andej nga ju, po shkoj në farmaci. Thashë të ndalem pak, t’ju ujit lulet. Fikusi juaj qenka kërrusur fare, kështu më tha Erioni. Gjynah bima.
– E kam ujitur dje, zonja Vjollca, – u përpoq Dafina të përgjigjej me qetësi.
– Ah, ti gjithmonë me vrap, hedh pak ujë dhe ikën. Luleve u duhet dorë me përvojë. Mos u shqetëso, do hyj për pak dhe dal. T’ju përgatis ndonjë gjë për drekë? Një supë a diçka të ngrohtë?
– Faleminderit, kemi gatuar, – tha prerë Dafina. Ideja që vjehrra të lëvizte lirshëm në kuzhinën e saj e bezdiste thellë.
– Si të doni, bija ime. Mirë pra, po nxitoj. Ditë të mbarë.
Gjatë gjithë orarit të punës, Dafina nuk gjeti qetësi. I dukej sikur ishte ulur mbi gjemba. Shifrat në ekran i mjegulloheshin para syve. Në mendje i vërtitej e njëjta skenë: Vjollca hap derën me çelësin e saj, futet brenda, heq këpucët… dhe pastaj? Hap dollapët? Kontrollon sirtarët? Apo shkon drejt e te frigoriferi?
Sapo u kthye në shtëpi, çantën e hodhi në korridor dhe u drejtua me hap të shpejtë nga kuzhina. Zemra i rrihte fort, deri në grykë.
Frigoriferi e priti me një boshllëk të ftohtë.
Mishi i pjekur ishte zhdukur. Paketa e gjalpit me shenjën e saj – po ashtu. Nga dhjetë vezë kishin mbetur vetëm dy në karton. Dhe më e dhimbshmja: kavanozi me havjar të kuq, që e kishte blerë me ofertë dhe e kishte fshehur pas turshive për Vitin e Ri, nuk ishte më.
Dafina u ul ngadalë në një stol dhe mbuloi fytyrën me duar. Kjo nuk ishte më rastësi. Ishte grabitje e pastër, pa pikë turpi. Dhe ajo nuk dinte si t’ia thoshte Erionit. Nuk kishte prova. Vjollca mund ta mohonte lehtësisht, të thoshte se Dafina i kishte ngrënë vetë e i kishte harruar, ose se havjar s’kishte pasur kurrë.
Mbrëmja solli një bisedë të rëndë.
– Erion, mungon havjari. Edhe mishi. Edhe gjalpi, – tha ajo, ndërsa ai po hante darkë. U detyrua të ziente makarona, sepse mishi që kishte planifikuar ishte zhdukur.
Erioni uli pirunin. Fytyra iu nxi.
– Përsëri? Dafina, po më tremb. Ndoshta duhet të flasësh me ndonjë mjek… si ka mundësi të avullojë havjari?
– Sot erdhi nëna jote.
– Po? Erdhi të ujiste lulet! Sipas teje, ajo – një grua e shkolluar, ish-mësuese – do të vidhte ushqim nga shtëpia e djalit të saj? Për çfarë arsye? Ka pension. Unë i jap para çdo muaj.
Dafina u shtang.
– I jep para? Sa?
Ai shmangu vështrimin.
– Pesë… ndonjëherë shtatë mijë lekë. Për barna, për faturat. E ka të vështirë vetëm.
– Pesë a shtatë mijë? Erion, ne kemi kredi për të paguar. Prej tre vitesh s’kemi bërë pushime. Dhe ti i jep para fshehurazi?
– Është nëna ime! – shpërtheu ai. – S’kam pse të jap llogari për çdo qindarkë që u jap prindërve! Dhe mos e fajëso kot! Nëse harron ose nuk di të menaxhosh, mos ia hidh fajin të tjerëve!
Atë natë u shtrinë pa i thënë njëri-tjetrit “natën e mirë”. Dafina qëndroi zgjuar në errësirë, me sytë nga tavani, duke dëgjuar frymëmarrjen e rënduar të Erionit. Brenda saj po formohej një vendosmëri e ftohtë. Nuk mjaftonte ta dinte të vërtetën – duhej ta provonte. Pa asnjë hapësirë për justifikime.
Të shtunën shkoi në një dyqan pajisjesh elektronike. U këshillua gjatë me shitësin për modele të ndryshme kamerash. I duhej diçka e vogël, e padukshme, me kartë memorieje dhe sensor lëvizjeje.
– Kjo do t’ju bëjë punë, – i tha djali me bluzë të verdhë, duke i dhënë një kuti të zezë. – Regjistron në cilësi të lartë, kap edhe zërin, bateria mban disa ditë. Mund ta fshehni në raft apo mes librave.
Kur u kthye, Erioni ishte në garazh. Ajo përfitoi nga mungesa e tij. Pas disa provash, gjeti vendin ideal: rafti i sipërm i mobilies së kuzhinës, aty ku rrinin vazo të vjetra dhe një servis që s’përdorej kurrë. Kamerën e vendosi mes sheqerieres dhe një kavanozi me gjethe dafine, me objektivin drejtuar nga frigoriferi dhe banaku. Nga poshtë nuk dallohej, por pamja që kapte ishte e plotë.
Tani i duhej një karrem.
Të dielën, me qëllim që Erioni ta shihte, Dafina e mbushi frigoriferin deri në cep. Bleu sallam të tymosur cilësor, një copë djathë të shtrenjtë, një kilogram mish viçi të freskët, troftë, fruta dhe një kuti të madhe me çokollata.
– Oho, mos presim mysafirë? – u habit ai, duke parë bollëkun.