– Oho, mos presim mysafirë? – u habit ai, duke parë bollëkun.
– Jo, thjesht vendosa të mos kursej më për gjëra që na bëjnë mirë, – ia ktheu Dafina me një buzëqeshje të lehtë. – Mora një shpërblim të vogël në punë dhe më shkoi mendja të blej ca gjëra të mira.
Ajo ishte e bindur se Erioni do t’ia tregonte menjëherë të ëmës lajmin për “shpërblimin” dhe frigoriferin plot. Ai i ndante me Vjollca Luftën çdo detaj të vogël, pa e kuptuar se kështu po i jepte sinjale të qarta.
Ashtu ndodhi. Mbrëmjen po atë ditë, teksa fliste në telefon me të ëmën, ai tha me entuziazëm:
– Po, moj ma, Dafina mori një bonus. E mbushi frigoriferin plot… Mish shumë i mirë ka blerë, nesër do bëjë gullash. Hajde nga ne po deshe, të hamë bashkë.
Të hënën në mëngjes dolën të dy për në punë. Para se të mbyllte derën, Dafina aktivizoi kamerën. Gjatë gjithë ditës ishte e shpërqendruar; ora i dukej sikur mezi lëvizte. Çdo pak minuta i hidhte sytë celularit, duke pyetur veten: a ka ardhur? Apo ende jo?
Erioni, përkundrazi, ishte në humor të shkëlqyer. E priste me qejf darkën me mish. Madje i dërgoi edhe një meme qesharake në mesazh. Dafinës iu drodh zemra nga keqardhja. E dinte që mbrëmja do ta përplaste fort me realitetin.
Kur u kthyen në shtëpi, i priti një aromë e ëmbël, e rëndë, e njohur – parfumi i Vjollcës, ai i vjetri “Red Moscow”.
– Paska qenë mami! – tha Erioni me gëzim. – Me siguri ka ujitur lulet.
Dafina nuk foli. Shkoi drejt e në kuzhinë, por as që e hapi frigoriferin. Nxori shkallëzën e vogël, u ngjit sipër dhe mori pajisjen.
– Çfarë po bën? – u step ai në prag. – Pse po ngjitesh atje?
– Ulu, Erion, – zëri i saj ishte i qetë, ndonëse duart i dridheshin lehtë. – Duhet të shohim diçka.
– Çfarë të shohim? Mos më thuaj që vendose kamerë! Je në rregull ti? Kjo është çmenduri! Të spiunosh nënën time?
– Nëse nuk ka marrë gjë, s’ka pse të shqetësohesh, – tha ajo prerazi. – Por nëse ka marrë… duhet ta shohësh me sytë e tu.
Ajo futi kartën e memories në laptop. Erioni qëndronte pas saj, i tensionuar, me frymëmarrje të rënduar. Ishte i bindur se gruaja e tij po e tepronte nga koprracia.
Në ekran u shfaq kuzhina e tyre. Ora shënonte 11:30 paradite.
Dera u hap dhe në pamje hyri Vjollca Lufta. Nuk kishte veshur rroba shtëpie, por pallton e jashtme. Në duar mbante dy çanta të mëdha pazari, ato me kuadrate, të forta e të thella.
Fillimisht iu afrua dritares dhe preku dheun e fikusit, sikur po kontrollonte lagështinë. Erioni buzëqeshi me triumf.
– E sheh? Ta thashë!
Por ajo nuk mori ujë për lulen. U kthye me vendosmëri nga frigoriferi dhe e hapi me një lëvizje të sigurt.
Në video dallohej qartë si i ndriçoi fytyra nga kënaqësia. I vendosi çantat në tokë dhe, me lëvizje të qeta e sistematike, nisi të transferonte ushqimet nga raftet brenda tyre.
Së pari futi djathin. Pastaj sallamin e prerë hollë. Nxori qesen me mish viçi, e peshoi në dorë sikur po vlerësonte sasinë, dhe e futi edhe atë në çantë.
– Mami… – i doli zëri i thyer Erionit.
Vjollca vazhdoi pa asnjë hezitim. Morri troftën, gjalpin, pastaj hapi sirtarin e perimeve dhe mori gjysmën e domateve e të trangujve.
E megjithatë, nuk u mjaftua me kaq. Mbylli frigoriferin dhe kaloi te dollapët. Një paketë çaji, një kavanoz kafeje, kutia e çokollatave që Dafina kishte blerë enkas… madje edhe një pako detergjenti për rroba, e hapur, që qëndronte në cep.
– Pse i duhet detergjenti? – pëshpëriti Erioni i tronditur. – I çova pesë kilogramë javën e kaluar…
Në ekran, Vjollca i shtypi me zor gjërat brenda, mbylli zinxhirët me vështirësi. Çantat dukej se peshonin shumë. Me një ofshamë i ngriti. Por para se të dilte, bëri diçka që e goditi përfundimisht të birin: nga xhepi i palltos nxori një mollë të kafshuar, e la mbi tavolinë dhe, në vend të saj, mori pjatën me biskota, duke i derdhur në xhep.
Pastaj fiku dritën dhe u largua.
Pamja u ndërpre. Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë, që gati gumëzhinte. Vetëm frigoriferi dëgjohej, ai frigorifer që tani ishte sërish bosh.
Erioni u largua drejt dritares dhe u ul në parvaz. Mbajti kokën ulur, pa folur. Nofullat i dridheshin; dukej sikur po përtypej me një të vërtetë të hidhur. Figura e nënës së përsosur, që e kishte ruajtur gjithë jetën në mendje, po shembej para syve të tij.
– Ajo po na vjedh… – tha më në fund me zë të ngjirur. – Jo se nuk ka ç’të hajë. Thjesht… e bën. Si karkalec që zhduk çdo gjë përpara.
– Ajo mendon se i takon, – foli qetë Dafina. – Për të, çdo gjë që është e jotja është automatikisht e saja. Ndërsa unë jam thjesht një e huaj në këtë shtëpi.
Në atë çast, nga korridori u dëgjua zhurma e një çelësi që rrotullohej në bravë. Dafina dhe Erioni ngritën sytë njëkohësisht drejt derës.