– Po ç’i duhen aq shumë gjëra? Ku i çon gjithë ato? Jeton vetëm!
– Ndoshta ua shpërndan fqinjëve… ndoshta i shet… ose thjesht i grumbullon si ketër për dimër. Sinqerisht, kjo s’ka më rëndësi, Erion. Thelbi është që po na merr gjërat fshehurazi dhe na gënjen pa iu dridhur qerpiku.
Në atë çast, nga korridori u dëgjua qartë rrotullimi i çelësit në bravë.
Dafina dhe Erioni shkëmbyen një vështrim të shpejtë. Me sa dukej, Vjollca Lufta ishte kthyer pas – ose kishte harruar diçka, ose po përgatitej për një “vizitë” të dytë.
– Erion, Dafina, jeni brenda? – u dëgjua zëri i saj i ëmbël dhe i shtirur. – Po kaloja andej pari dhe thashë t’ju hidhja një sy, t’ju shihja si jeni.
Ajo hyri në kuzhinë me buzëqeshje të ngrirë në fytyrë. Por sapo pa shprehjet e tyre, hapi u ndal. Laptopi qëndronte ende mbi tavolinë. Në ekran ishte ndalur pamja: Vjollca përpara frigoriferit të hapur, me çantat e mbushura plot.
Sytë e saj ndoqën drejtimin e shikimeve të tyre. Pa veten. Ngjyra i iku nga fytyra. Nga një gjyshe e përzemërt u shndërrua në një krijesë të zënë në grackë, gati të sulmonte.
– Ç’është kjo?! – bërtiti me një zë të mprehtë. – Po më përgjoni? Turp! Të filmoni nënën tuaj? E dini që kjo dënohet?
– Mami, – u ngrit Erioni. Zëri i tij ishte i prerë, i ftohtë si akulli; Dafina nuk e kishte dëgjuar kurrë kështu. – Lëri çantat mbi tavolinë.
– Çfarë çantash? S’kam marrë asgjë! Është montazh! E keni sajuar që të më nxirrni keq! Nusja jote është gjarpër, më urren!
Erioni iu afrua aq sa mes tyre mbeti vetëm një hap.
– E pashë videon. Me sytë e mi. Pashë si more mishin, peshkun, detergjentin. Pse? Të jap para çdo muaj. Nëse të mungon diçka, ma thuaj. Ta blej. Pse duhet të marrësh fshehurazi nga shtëpia jonë? Nga Dafina?
Vjollca e kuptoi se mohimi nuk pinte më ujë. U drejtua në këmbë dhe në sytë e saj shkëlqeu një inat i errët.
– Vjedhje? Si guxon ta thuash atë fjalë! Të kam rritur! Kam sakrifikuar jetën për ty! Dhe tani më numëron një copë mish? Gjithçka këtu është edhe e imja! Ti je djali im! E ke për detyrë të më mbash siç duhet! Ndërsa kjo… – drejtoi gishtin nga Dafina, – kjo është e huaj. Sot është grua, nesër s’dihet. Nëna mbetet!
– Kjo është familja ime, – tha Erioni qetë, por pa lëkundje. – Unë dhe Dafina. Ky është buxheti ynë. Nuk mund të hysh këtu e të kontrollosh raftet sikur të ishe në depo tënden.
– Ja ku të çoi ajo! Të ka futur nën këmbë! Burrë pa shtyllë kurrizore! Ju zëntë mishi në fyt!
Ajo u kthye vrullshëm dhe doli nga kuzhina. Dera e hyrjes u përplas aq fort sa u drodhën muret.
Erioni u ul ngadalë në karrige dhe mbuloi fytyrën me duar.
– Çfarë turpi… – murmuriti.
Dafina iu afrua dhe i vendosi duart mbi supe. I vinte keq për të, për zhgënjimin që po përjetonte. Por brenda saj ndjeu edhe një lehtësim të thellë. Plaga ishte hapur më në fund. S’do të kishte më djathë të zhdukur, më dyshime, më ndjesinë se po çmendej.
Të nesërmen, pa bërë zhurmë, Erioni ndërroi bravën e derës. Për një javë nuk e telefonoi të ëmën. As Vjollca nuk u duk; me siguri priste që djali të zbuthej e t’i kërkonte falje. Por ai nuk e bëri.
Rreth një muaj më pas, Dafina u ndesh rastësisht me Gëzime Shalën, fqinjën e vjehrrës.
– Oj, Dafina, – cicëroi ajo, – sa bujare qenka bërë Vjollca! Na sjell herë sallam, herë peshk të kuq. Thotë se djali e llaston, ka boll ushqime. E bekuar që ke një vjehrrë kaq zemërgjerë!
Dafina buzëqeshi lehtë.
– Po, Gëzime. Shumë zemërgjerë. Tani vetëm se nga larg.
Marrëdhënia me Vjollcën nuk u kthye më si më parë. Erioni e merrte në telefon vetëm për festa dhe herë pas here i çonte ushqime – të blera prej tij, të futura në qese, pa e lejuar të hynte brenda. Para në dorë nuk i jepte më; faturat e saj i paguante online. Vjollca ankohej ndër të afërm se nusja “magjistare” ia kishte kthyer djalin kundër, por Dafina nuk lodhej me thashetheme.
E rëndësishme ishte që në shtëpinë e tyre mbretëronte qetësia. Frigoriferi mbetej plot, kursimet shtoheshin dhe më në fund prenotuan pushimet në bregdet. Kamerën Dafina nuk e hodhi. E vendosi në një sirtar të thellë. Për çdo rast.
Një gjë e dinte me siguri: kufijtë e saj dhe familjen e saj nuk do t’i linte kurrë të shkelen. Edhe nëse për disa do të mbetej “gjarpër” apo “zemërngushtë”, ajo e pranonte atë etiketë. Me krenari. Mjafton që në shtëpinë e saj të kishte paqe – dhe djathë për mbi bukë.