— Më jepni diçka për një copë bukë… ju lutem, mos thërrisni policinë, — pëshpëriti vajza me zë që mezi dëgjohej.
Fjalët e saj e goditën Ornelën Toplana drejt e në zemër; sytë iu mbushën menjëherë me lot.
— Zemër, po prindërit e tu ku janë? — e pyeti ajo, duke u ulur në gjunjë përballë saj që të ishin sy më sy.
— S’kam. Vetëm hallë Mimoza Kallfa… ajo më mori nga shtëpia e fëmijëve.
Shitësja, që deri pak çaste më parë bërtiste, heshti. Edhe ajo ishte nënë.
— Dëgjo, — iu drejtua Ornelës me zë më të ulët, — ndoshta duhet çuar në qendër sociale. Kush e di ç’është ajo hallë…
Vajza nuk foli. Ornela bëri sikur nuk e dëgjoi fare komentin.
— Çfarë po më shikon ashtu, si pa mend? — bërtiti shefi mbi të, duke i dalë pështyma nga goja. — A po më dëgjon?
— Po, me shumë vëmendje, — gënjeu Ornela.
Bujar Prendi, që prej gjashtë muajsh drejtonte sektorin, nuk kishte idenë më të vogël si funksiononte puna aty. Megjithatë, kapte çdo imtësi për të bërë zhurmë, edhe kur s’kishte lidhje fare me procesin e punës.
— Mbaroi! — tha ai pasi mori frymë thellë. — Nesër ti dhe i gjithë ekipi yt jepni dorëheqjen “me dëshirë”.
— Më falni? — nuk e kuptoi ajo.
— Shkurtim stafi!
Buzëqeshja e tij ishte edhe më e shëmtuar se zëri.
— Ose largoheni vetë, ose ju heq me nen. Arsye gjej sa të dua.
— Zoti Bujar Prendi, — zëri i Ornelës u drodh, — këtë ekip e kam ngritur për tre vjet. Jemi departamenti më produktiv në gjithë kompaninë. S’mund të na pushoni të gjithëve!
— Mundem, — tundi kokën ai me vetëkënaqësi, — dhe po e bëj. Më kanë urdhëruar nga lart të ulen shpenzimet. Departamenti juaj është vetëm kosto! Kafe me bidona, letra printeri me kamionë! Më leverdis të marr njerëz online. S’do paguaj zyra, as drita, as pajisje. Ja ku u bë kursimi!
— Po njerëzit kanë familje, fëmijë, prindër të moshuar, kredi…
— S’është problemi im! — ia preu ai ftohtë.
— Të dashur, — tha Ornela kur doli në sallën e përbashkët, — na pushuan të gjithëve. Pa përjashtim. Këto qenkan masat e tyre “anti-krizë”.
U drejtua drejt tavolinës së saj me kokën ulur.
Në fytyrën e saj lexohej boshllëk, zhgënjim dhe padrejtësi. Ish-kolegët e kuptuan menjëherë.
— Unë jam nënë! — bërtiti dikush në histeri. — S’mund të më heqin kështu!
— Kam prindërit në ngarkim!
— Kjo është e paligjshme!
Turma u vërsul drejt zyrës së shefit për të kërkuar drejtësi. Vetëm Ornela e dinte se ishte e kotë. Bujar Prendi dëgjonte vetëm veten dhe vendoste sipas qejfit të tij.
Pesë minuta më vonë, gjërat i kishte mbledhur. Ashensori, kati përdhes, një përshëndetje e thatë për rojën, makina. Duart mbi timon. Frymëmarrje e thellë. Pastaj lotët.
— Si do jetosh tani? Dhe mbi të gjitha, me çfarë? — murmuriti, duke kujtuar pyetjen që i kishte bërë Nora Beqiri dy vjet më parë.
— Kam punë, — ishte përgjigjur atëherë Ornela. — Do shtrëngoj rripin. Madje do dobësohem. Për shtatë, maksimumi dhjetë vjet, i shlyej të gjitha.
— Je në vete? Dhjetë vjet? — Nora kishte kapur kokën me duar. — Hape çështjen në gjykatë! Kundërshto vendimin! S’i more ti ato kredi!
— Lavdrim Hysa provoi se i kishte shpenzuar për mua. Prandaj m’i lanë mua.
— Çfarë për ty? Të gjithë e dinë ku shkuan: sauna, klube, bilardo… vajza!
— E dinë, po s’ka prova.
— Është padrejtësi!
Ornela kishte buzëqeshur me hidhërim.
— Fat që shtëpia është në emër të mamit. Se ai thoshte që për rinovimin kishte hedhur një mal me para. Do kërkonte gjysmën. Ose do e shisnin për borxhin.
— Po makina? — kishte pyetur Nora.
— Për fat, vlen sa për skrap. Ofertën më të mirë ma dhanë te pika e hekurishteve. Kështu që, për sa kohë që ecën, do e mbaj.
— S’e kuptoj si ia del, — kishte tundur kokën Nora. — Do të ndihmoja, por e di vetë… dy fëmijë kam. Me zor po mbajmë veten.
Tani Ornela s’kishte as punë.
Trafiku përpara filloi të ngadalësohej; radha e makinave po zgjatej. Ajo vendosi të ndalonte pranë një dyqani buzë rrugës.
— Të blej diçka me lekët e fundit të fituara ndershmërisht, — tha me zë të ulët.
— Ik që këtu, moj lypëse! Sa herë të të përzë? — dëgjoi sapo zbriti nga makina. — Gjeti vendin tamam!
Një grua e shëndoshë me përparëse po i bërtiste një vajze të vogël.
— Pse po bërtisni kështu? — ndërhyri Ornela.
— Ja, shikoje! — tregoi shitësja. — Lyp para! E kam përzënë disa herë, prapë kthehet. U mbushën rrugët me lypës!
— Ju lutem, mos bërtisni, — tha qetë Ornela. — Apo edhe fëmijëve tuaj u flisni kështu?
— Fëmijët e mi janë të ushqyer e të rregullt! Kjo duhet çuar në qendër sociale! Po thërras policinë!
— Jo polici… — pëshpëriti vajza. — Më jepni për bukë…
Lotët i rrëshqitën Ornelës pa e kuptuar.
— Ku janë prindërit e tu, shpirt? — e pyeti, duke u ulur pranë saj.
— S’kam. Vetëm hallë Mimoza Kallfa. Ajo më mori nga jetimorja.
Shitësja uli sytë.
— Ndoshta më mirë ta dorëzoni në qendër, — tha ajo më butë. — S’e dimë ç’familje është ajo hallë…
Vajza heshti. Ornela vendosi të mos merrej me këtë.
— Dëgjo, do vish me mua? Jashtë është ftohtë. Të jap diçka për të ngrënë, pastaj do merremi me hallën dhe çdo gjë tjetër. Dakord?
— Do më jepni për të ngrënë? — pyeti me pasiguri.
Shitësja ngriti kokën për të fshehur lotët dhe u fut brenda.
— Patjetër, — tha Ornela. — Ja ku është makina ime.
— Unë jam Elira Dervishi, — tha vajza kur u ul në sediljen e pasme. — Po ju?
— Ornela.
Rrugës nuk u fol më. Sapo u ngroh në makinë, Elira e zuri gjumi.
Sapo mbërritën në shtëpi, Ornela i dha menjëherë një sanduiç. Vetëm pasi vajza hëngri disa kafshata, nisi ta ndihmonte të hiqte rrobat. Ishte e ndotur deri në palcë dhe tepër e dobët.
— Të lahemi njëherë, pastaj të gatuaj diçka të mirë për ty, në rregull? — e pyeti me butësi.
Elira pohoi me kokë, duke lëpirë gishtat që mbanin ende aromën e sallamit.
— O Zot… — i shpëtoi Ornelës, teksa kuptoi se çfarë po shihte përpara saj.