— O Zot… — i doli nga goja Ornelës me zë të mekur, sapo vajza mbeti pa rroba përpara saj.
Në shpinë, në krahë e deri poshtë në këmbë, lëkura ishte e shënuar nga plagë të vjetra djegieje. Jo shenja të freskëta — por gjurmë të thella, të zbehta, që tregonin dhimbje të hershme dhe të gjata.
“Ç’ferr ka kaluar kjo fëmijë që në fillim të jetës?” — i kaloi si rrufe në mendje.
Në banjë, Elira nuk bëri asnjë tekë. Rrinte e qetë, e bindur, duke bërë çfarë i thoshte Ornela, me një nënshtrim që të trondiste. Ornela s’kishte fëmijë, por e kuptonte instinktivisht se fëmijët nuk sillen kështu. Jo fëmijët që rriten me dashuri.
Pasi e lau me kujdes, e mbështolli me këmishën e saj të butë prej fanellate dhe i dha të hante deri sa faqet morën pak ngjyrë, Ornela u ul pranë saj.
— Më thuaj pak… kush është kjo Mimoza? — e pyeti me zë të qetë.
— Mimoza është një zonjë e mirë… — u përgjigj Elira, duke e parë me sy të mëdhenj. — Ajo më mori nga jetimorja. Më thotë të dal nëpër rrugë e të kërkoj lekë. Kur mbledh mjaftueshëm, më jep për të ngrënë dhe më lë të fle në dhomë, në krevat. Po s’mblodha shumë… fle në korridor me fëmijët e tjerë.
Ornelës iu ngrinë duart.
— Ka shumë fëmijë si ti?
— Pesë nga jetimorja. Pastaj janë edhe dy të sajët. Sokol Malaj dhe Valon Gega. Sokoli është i shëndoshë. Valoni… — vajza uli zërin. — Ai është i keq. Më godet dhe më shan.
— Sonte do të rrish këtu, — tha prerë Ornela. — Nesër do të…
— Teta Ornela, a mund të më çoni prapë në jetimore? — e ndërpreu vajza papritur. — Atje e kisha më mirë.
Fjalët e saj i therën si gjilpërë. Ornela gëlltiti me vështirësi.
— Nesër s’do të të çoj askund. Qëndro këtu me mua për ca ditë. Pastaj do ta shohim bashkë, në rregull? Sa vjeçe je ti?
— Gjashtë. Së shpejti bëj shtatë. Por Mimoza thotë se budallenjtë si unë nuk i pranojnë në shkollë.
— Gjashtë? — pëshpëriti Ornela e habitur. Elira dukej si katër, pesë vjeçe maksimumi. — Është vonë tani. Hajde të flemë.
— Këtu? — pyeti vajza, duke treguar divanin. — Apo në korridor?
— Këtu, sigurisht! — u step Ornela. — Asnjë korridor.
— Mund të rrini me mua derisa të më zërë gjumi?
— Po, zemër.
Elira u shtri, ndërsa Ornela i ledhatonte flokët e hollë, duke i kaluar gishtat me kujdes mes fijesh. Jashtë dukej e qetë. Brenda, i ziente zemërimi.
“Mimoza… si guxon? Fëmijë… të detyrosh fëmijë…”
Ajo tashmë e kishte vendosur. Të nesërmen do të niste gjithçka: polici, shërbime sociale, avokat, gjykatë. Do ta çonte çështjen deri në fund.
“Nuk do të jem unë, nëse nuk e shoh pas hekurave.”
Kur Elira nisi të marrë frymë thellë në gjumë, Ornela hapi laptopin. Kërkoi numra institucionesh, lexoi nene të Kodit Penal, shënoi adresa. Donte të sigurohej që Mimozës t’i binte pesha e plotë e ligjit.
Ishte aq e përqendruar, sa nuk e kuptoi kur vajza u zgjua.
— Teta Ornela… ma lidh pak bishtin, të lutem? Më hyjnë flokët në sy.
— Menjëherë, e mira ime.
Mori krehërin, zgjodhi një llastik rozë dhe nisi t’ia mblidhte flokët. Ishin të rrallë, të brishtë. Pikërisht atëherë i ranë në sy tre nishane pas veshit të djathtë. Të vendosura çuditërisht, si pika që prisnin të bashkoheshin.
U përpoq të mos i prekte me krehër, por sytë i mbetën aty.
“Tre nishane… pas veshit…”
Diçka e largët po trokiste në kujtesë. U përpoq ta kapte mendimin, por ai i shpëtonte. Derisa, papritur, gjithçka u lidh.
Gjashtë vite më parë, qyteti ishte tronditur nga një tragjedi. Dy vëllezër binjakë, themelues të një holding-u të madh, jetonin me familjet në një vilë jashtë qytetit. Aty shpërtheu një zjarr shkatërrues.
Ornela punonte atëherë në një nga degët e kompanisë. Ishte thjesht punonjëse, por ambicioze, e gatshme të punonte pa orar.
Atë natë fatkeqe, njëri prej vëllezërve — Petrit Tahiri — ndodhej në Tiranë për punë. Të tjerët… humbën jetën.
Të gjithë? Jo. Atij i kishte lindur një mbesë pak muajshe. Trupi i saj nuk u gjet kurrë.
Disa thanë se Petriti u çmend nga dhimbja. Të tjerë përmendnin rrëmbim. Ai shpalli një shpërblim marramendës për këdo që do ta kthente vajzën.
— Po ta gjenim atë fëmijë! — kujtonte Ornela fjalët e Lavdrim Hysës, kolegut të saj. — Paratë mjaftojnë për tri jetë!
Shuma ishte e pabesueshme. Por çfarë shenjash kishte një foshnjë gjashtëmuajshe? Vetëm tre nishane pas veshit të djathtë. Nëse i bashkoje, formonin një trekëndësh izoscel, me majën e drejtuar nga llapa e veshit.
Qyteti u çmend. Njerëzit ndalonin nënat në rrugë për të parë pas veshëve të foshnjave. Gazetat botonin fotografi, televizionet flisnin çdo ditë, madje u vendosën edhe postera.
Ornela i mbante mend mirë ato nishane. Çdo herë që i shihte në gazetë, pa e kuptuar, i lidhte me stilolaps, duke formuar trekëndëshin.
Dy vite zgjati kërkimi. Pastaj Petrit Tahiri u tërhoq nga drejtimi i holding-ut dhe u mbyll në vetvete.
“Është ajo… apo jo?” — pyetja i pushtoi mendjen.
Nuk donte ta frikësonte Elirën duke folur me vete, ndaj i vuri filma vizatimorë dhe u mbyll në kuzhinë.
— Kundër, — murmuriti. — Mos shpik lidhje ku s’ka. Rastësi ndodhin.
Pastaj nisi të rendiste arsyet pro.
— Pro: dikush e nxori nga zjarri dhe e çoi në spital. Me djegie të rënda, ndoshta nuk u identifikua. Mund të ketë qenë në një qytet tjetër. Kur u shërua, përfundoi në jetimore. Ndërkohë kërkimet kishin pushuar. Mimoza mund të mos ketë ditur asgjë.
U mbështet në tavolinë.
— Mund të jetë fantazi… por po sikur? Po sikur të jetë vërtet ajo? Atëherë ka ende familje.
Me dorë të dridhur, preu një fije floku nga koka e Elirës. Vajzën e la për disa orë te fqinja dhe vetë shkoi te rezidenca e Petrit Tahirit.
— Ju lutem, — i shpjegoi shefit të sigurisë, — nuk jam e sigurt. Thjesht përputhen disa shenja.
— Zonja ime, duhet të lexoni më pak romane, — ia ktheu ai ftohtë. — Kjo tingëllon si marrëzi.
— Le të jetë marrëzi! — shpërtheu Ornela. — Edhe nëse ka një përqindje të vogël mundësie, duhet verifikuar!
Ai hezitoi, pastaj mori kontaktet dhe mostrën.
Tri ditë kaluan si tri vite. Ornela rrinte e tensionuar, duke shtyrë sa të mundte telefonatën në polici për Mimozën. Por në fund, dera ra.
— Elira! Ti je mbesa ime! — dëgjoi zërin e një burri që dridhej mes lotëve dhe buzëqeshjes, teksa ai ulej në gjunjë përballë vajzës.