Pikërisht atëherë Ornela Toplana vendosi të mos priste më përgjigje nga xhaxhai i saj. Në vend të kësaj, nisi të vepronte vetë. Adresën e Mimoza Kallfës e mori nga Elira Dervishi, në një bisedë të shkurtër, sikur të ishte thjesht kuriozitet.
Banesa ndodhej në katin e dytë të një pallati të ndërtuar në fund të viteve ’80. Oborri përpara ishte mbushur ndër vite me pemë të larta, që tani krijonin një perde të dendur gjelbërimi përballë dritareve.
Ornela, me një vendosmëri gati fëminore, u ngjit në njërën prej tyre. U pozicionua mes degëve, me telefonin në dorë, dhe nisi të vëzhgonte brendësinë përmes xhamave. Nuk ishte ndonjë agjente sekrete, por për disa çaste e ndjeu veten si e tillë.
Materiali që arriti të kapte nuk ishte i bollshëm, por mjaftonte. Në një nga fotot, Mimoza godiste një vajzë me peshqir. Në një tjetër, i hidhte në pjatë një masë të zbehtë, gri në të kaltër, dhe më pas ia shtynte me nervozizëm një djali. Në vazhdimësi, dallohej qartë si ai e gëlltiste ushqimin me etje, pothuajse pa e përtypur.
Këto pamje flisnin vetë.
Sa për shpinën?
Ornela e mësoi përgjigjen në mënyrën më të hidhur të mundshme. Një degë e thatë u këput papritur dhe ajo u rrëzua përdhe. Dhimbja i përshkoi trupin, por për fat telefoni mbeti i paprekur. Fotografitë ishin të sigurta.
— Kemi ngritur një pikë vrojtimi në pallatin përballë, — i shpjegoi Gentian Vrioni më vonë. — Por na duhen prova që nuk lënë asnjë hapësirë dyshimi për abuzim. Fillimisht duhet ta vëmë Mimozën përballë fakteve. Pastaj do ta shtyjmë të tregojë kush e mbron nga lart.
— Pa përfshirë policinë? — u habit Ornela.
Gentiani buzëqeshi me ironi.
— Po sikur “mbrojtja” e saj të jetë pikërisht aty brenda? Jo. Me dosjen e plotë do të shkojmë direkt te prokurori i qytetit. Skema të tilla janë shumë të vogla për të që të përzihet në to. Ai nuk ka arsye t’i mbulojë.
Ornela lëshoi një frymë të thellë.
— Mendova se do ta linit gjithçka të kalonte në heshtje… Nëse plani është ky, atëherë jam me ju.
— E zvarrisim edhe për një arsye tjetër, — shtoi ai. — Mimoza është e rrezikshme. Me disa foto mund të na përqeshë e të na nxjerrë jashtë derës. Duhet ta çojmë në pikën ku s’ka rrugëdalje.
Ornela mendoi për një çast.
— Nëse i tronditet pak psikika, do të thyhet më shpejt.
— Dakord. Ke ndonjë ide konkrete?
— Nëse Petrit Tahiri do të ishte i gatshëm të financonte një… ndërmarrje të vogël teatrale…
Gentiani ngriti vetullat.
— Për këtë pjesë, buxheti është i pakufizuar.
— Shumë mirë. Atëherë duhet të flas me Elirën. Pa të, nuk realizohet.
— Ornela, — u tregua i kujdesshëm ai, — paratë nuk janë problem. Por Elira…
— Arben Kodra e di që do të jem e matur, — ia ktheu ajo me qetësi. — Dhe me Elirën tashmë kemi krijuar besim.
Gentiani qeshi lehtë.
— Shpresoj të jesh më e kujdesshme se herën e fundit në dyqan.
Ajo u skuq sërish.
Banesa e Mimozës ndodhej rreth njëqind metra larg dyqanit ku Elira dikur lypte para dhe ku shitësja e përzinte pa mëshirë.
Ornela vendosi që edhe ajo grua meritonte një mësim të vogël. Pa dëme, por të paharrueshëm.
Bleu disa lodra në formë miu, me bateri, që lëviznin vetë nëpër dysheme. Kur përplaseshin me ndonjë pengesë, kthenin drejtimin dhe vazhdonin derisa u shteronte energjia — afro dyzet minuta.
Çdo pasdite, gjatë rrugës për në shtëpi, hynte në dyqan, lëshonte fshehurazi dy prej tyre dhe largohej. Pak minuta më vonë, britmat e klientëve dhe klithmat e shitëses mbushnin ambientin. Ornela e ndiqte skenën nga jashtë me një qetësi të ftohtë, pastaj vazhdonte rrugën.
Përgatitjet zgjatën edhe dy javë të tjera. Askush nuk po vononte me qëllim; përkundrazi, çdo detaj po rafinohej me përpikëri. U përfshinë specialistë, teknikë, madje edhe profesionistë të grimit skenik.
Operacioni me emrin e brendshëm “Mësimi për Mimozën” mori formë hap pas hapi.
Sfida më e madhe ishte bindja e fëmijëve që Mimoza i kishte marrë nga jetimorja. Ata ishin të mbyllur, mosbesues. Por këtu Elira dhe Ornela bënë mrekulli. I takonin që në fillim të “turnit” të tyre të lypjes, i ushqenin, i qetësonin dhe u shpjegonin me durim çfarë do të ndodhte.
— Do të jetë si lojë, — u thoshte Elira me entuziazëm. — Luajmë të gjithë, dhe pastaj do të vini të jetoni me mua!
Petrit Tahiri vetë propozoi që, pas çlirimit, fëmijët të strehoheshin në kushte të shkëlqyera. Në pronën e tij kishte nisur ndërtimin e një shtëpie të dytë, pikërisht për këtë qëllim.
Apartamenti i Mimozës kishte tre dhoma. Salla me ballkon shikonte nga rruga kryesore dhe aty flinte ajo. Nga ana tjetër ishin dy dhoma gjumi dhe kuzhina. Në njërën flinin djemtë e saj, Sokol Malaj dhe Valon Gega; tjetra ishte rezervuar për “punëtorët” e vegjël.
Çdo lëvizje ishte provuar më parë. Koordinimi ishte thelbësor.
Erdhi dita e caktuar. Ora e përcaktuar.
Shfaqja nisi.
Një dritë e kaltër e zbehtë mbushi sallën, duke e zgjuar Mimozën nga gjumi. Dera e ballkonit u hap me një kërcitje të lehtë. Në prag u shfaq një figurë.
— Elira?! Ku je zhdukur gjithë këtë kohë? — bërtiti ajo.
Elira kishte veshur një mantel të gjerë. Fytyra i ndriçonte me një shkëlqim fosforeshent.
— Një copë bukë… — pëshpëriti me zë metalik. — Për një copë bukë…
Zgjati duart përpara. Nga pëllëmbët e saj shpërthenin shkëndija blu.
— Bukë… bukë…
Mimoza u ngrit vrullshëm, por këmbët i humbën forcën dhe u rrëzua mbi divan. Elira nisi të ngrihej ngadalë drejt tavanit.
— Aaa! — ulëriti Mimoza, duke u zvarritur drejt korridorit. — Sokol! Valon!
Askush nuk iu përgjigj. Ajo vrapoi drejt dhomës së djemve. Edhe aty, një dritë e çuditshme hynte nga dritarja.
— Djemtë e mi!
Në dysheme shiheshin trupat e tyre, të palëvizshëm. Rreth e rrotull, fëmijët “punëtorë” rrinin ulur, duke përtypur me zhurmë diçka, me fytyra të lyera me të kuqe.
Mimoza shtypi çelësin. Asgjë. Drita blu u bë më e fortë.
— Sa e shijshme… — murmuritnin fëmijët njëzëri.
Pastaj u kthyen nga ajo. Fytyrat e ndriçuara dhe të përgjakura krijonin një pamje makthi. Në dysheme, djemtë dukeshin të masakruar.
E kapën sapo doli me vrap nga pallati. Brenda tre orësh hetimi intensiv, Mimoza rrëfeu gjithçka: emra, adresa, shuma parash, lidhje. Firmosi deklaratat pa rezistencë.
Vetëm pasi mbaroi, e lejuan të shihte djemtë.
Sigurisht, ata ishin gjallë e mirë. Ishin vënë në gjumë me gaz përmes dritares dhe nxjerrë jashtë me vinç. Në vend të tyre, në dysheme kishin vendosur kukulla të realizuara me mjeshtëri. Grimi i fëmijëve ishte bërë nga artistë profesionistë, të ngritur me platformë deri te dritarja.
— Ornela Toplana, ju jam mirënjohës për ndihmën, — i tha Petrit Tahiri me sinqeritet. — Elira tani ka miq të vërtetë. Kjo është e paçmueshme.
— Pa mbështetjen tuaj, s’do ta kisha çuar dot deri në fund, — u përgjigj ajo.
Ai buzëqeshi.
— Ta zbatojë një plan mund ta bëjë kushdo. Por ta shpikë… jo. Sinqerisht, nuk do të doja të isha kundër jush. Edhe Arben Kodra s’do të më shpëtonte.
Ornela uli sytë, e turpëruar.
— Mos u skuqni, — shtoi ai me humor. — E di gjithçka. Ma tregoi vetë. Ju uroj harmoni dhe dashuri!