Burri i thinjur, megjithëse ende jo në moshë të thyer, ishte ulur në gjunjë përpara vajzës, me sytë që i shkëlqenin nga lotët.
— Elira… më në fund të gjeta! — pëshpëriti ai me zë që i dridhej.
Ai e ngriti me kujdes në krahë, sikur të kishte frikë se mos zhdukej sërish, dhe u largua drejt korridorit. Pas tyre, në prag mbeti vetëm shefi i sigurisë.
— Ornela Toplana, — foli ai me ton zyrtar, — gjatë kohës që pritej rezultati i analizës së ADN‑së, u detyruam të shqyrtonim edhe situatën tuaj. U hartua një dosje e plotë. Kur konfirmimi doli pozitiv… — ai u ndal për një çast; qetësia prej guri iu shpërbë në fytyrë. — Nuk e di çfarë force ju shtyu të vepronit, por ne bëmë maksimumin. Të gjitha detyrimet tuaja financiare janë shlyer dhe vendimi për pushimin nga puna është rishikuar. Edhe për kolegët tuaj. Veprimet e Bujar Prendit u cilësuan të pajustifikuara.
— Ai është thjesht një maskara! — shpërtheu Ornela.
— Edhe kjo ka peshën e vet, — tha burri me një buzëqeshje të lehtë. — Shumë shpejt ai nuk do të jetë më pjesë e institucionit. Në fakt, dëshirojmë t’ju propozojmë juve për vendin e tij.
Ornela ngriti vetullat.
— A kam një kërkesë të vogël?
— Cila? — u habit ai.
— Të jem unë ajo që do t’i komunikojë largimin. Ta përcjell deri te dera.
Në buzët e tij u shfaq një buzëqeshje e sinqertë.
— Vetëm nëse e bëni me pak… ironi.
— Për këtë mos kini merak, — ia ktheu ajo me vendosmëri.
— E dimë që do t’ia dilni, — shtoi ai. — Po grumbullojmë informacione. Mendoni se rastësisht mësuam për gjendjen e shpinës suaj?
Faqet e Ornelës u ndezën menjëherë.
Nuk kaloi shumë dhe Elira u shfaq në sallën e madhe të punës, duke vrapuar drejt saj.
— Ornela! Ornela! — thërriste ajo me entuziazëm.
Ornela u ul në gjunjë dhe e përqafoi fort.
— Si je, zemër?
— Shumë mirë! — cicëriu vajza, pastaj uli zërin si për sekret. — Kam plot ushqim tani. Edhe kukulla! Edhe një shtëpizë të vogël! Do vish të luash me mua?
— Nëse xhaxhai yt ma jep lejen, patjetër, — u përgjigj Ornela me zë që të dëgjohej edhe nga shefi i sigurisë, Gentian Vrioni, i cili qëndronte disa hapa më tej.
— Mirëdita, zonja Toplana, — e përshëndeti ai. — Ndërsa Petrit Tahiri po rikthehet gradualisht në drejtim aktiv, vendosëm t’ju bëjmë një vizitë.
— Faleminderit, Gentian. Këto dy javë më ka marrë malli për Elirën.
— Sipas disa të dhënave të tjera, s’keni pasur shumë kohë për mall, — tha ai me një nënqeshje. — Ku mund të bisedojmë? Ndoshta në zyrën tuaj të re?
Ajo nuk ia ktheu buzëqeshjen, por sytë i shkëlqyen.
— As mos e mendo të kthehesh këtu! — ulëriti Bujar Prendi sapo Ornela hapi derën e zyrës.
— Nuk kam ardhur të lutem, — tha ajo qetë. — Thjesht po bëj pak rregullime.
— Çfarë rregullimesh?
— Dollapët për t’u hedhur, tavolina për t’u zëvendësuar… dhe kjo karrige duhet pastruar nga plehrat.
Pa pritur leje, ajo hapi dollapët dhe nisi të nxirrte jashtë sendet e tij. Ishin plot: kostume të vjetra, kupa pluhurosura, shishe të dhuruara.
— Mos je çmendur nga papunësia? — e përqeshi ai.
— Po ju? A jeni mirë? — ia ktheu ajo, duke u ulur në cep të tavolinës pasi shtyu mënjanë një mbajtëse lapsash të epokës së kaluar.
— Çfarë po bën, moj kalama? Thërras rojen tani!
— Thirre, — tha ajo me qetësi. — Le të të shoqërojnë jashtë bashkë me atë kollaren e shëmtuar.
Ai humbi kontrollin. Kapi një tavëll bronzi dhe e hodhi drejt saj. Ornela u shmang në çast, por zbriti menjëherë nga tavolina.
— Sulm fizik? — tha me një buzëqeshje therëse. — E keni zakon të godisni vajza? Apo preferoni kamxhikun? Mos jeni kushëri me Karabas‑Barabasin?
Bujar Prendi u hodh drejt saj me vrull, por sapo doli në korridor, u përball me Gentianin dhe dy punonjës të sigurisë. Ata kishin dëgjuar gjithçka. Kamerat kishin regjistruar çdo sekondë.
Kur e kuptoi se tashmë ishte ai pa punë, fytyra iu shndërrua në një maskë dëshpërimi. Lotët i rridhnin pa turp. Por goditja më e madhe ishte fakti që vendin e tij do ta zinte “ajo vajza e vogël”, siç e quante ai.
— Ende nuk jam zhvendosur në zyrën e re, — i tha Ornela Gentianit pak më vonë. — Jam mësuar me sallën e përbashkët.
— Do të urdhëroj rikonstruksion të plotë, — tha ai. — Që të mos mbetet asnjë gjurmë e paraardhësit.
Ajo uli sytë, e turpëruar.
— Gjithsesi, duhet të flasim seriozisht.
— Në sallën e konferencave? — sugjeroi ajo.
Ai u përkul pranë Elirës.
— Zemër, mund të luash pak në kompjuterin e Ornelës? Duhet të bisedojmë.
— Po ku janë lojërat? — pyeti vajza.
Ornela i bëri shenjë Ilir Shpatës, ndihmësit të saj. Ai buzëqeshi, bëri një përshëndetje ushtarake me shaka dhe u ul pranë Elirës për ta ndihmuar.
— Si e ke shpinën? — e pyeti Gentiani sapo u ulën përballë njëri‑tjetrit.
Ajo u shtang.
— Mos mendoni se s’dimë për vizitat tuaja, — vazhdoi ai qetë.
— Kanë kaluar dy javë dhe asgjë nuk ka ndryshuar, — tha ajo me zë të përmbajtur.
— Ka arsye.
— Atje ka fëmijë!
— Ornela… — ai ndaloi.
— Pa mbiemra, të lutem.
— Mirë. Mund të ndërhyjmë menjëherë me autoritetet, por ajo grua është e mbrojtur nga dikush me pushtet. Dhe ndoshta nuk është e vetme. Nëse godasim vetëm njërën, të tjerat do të heshtin përkohësisht dhe do vazhdojnë.
— Po ta kapim, do flasë!
— S’kemi prova. Vetëm fjalët e tua.
— Po Elira?
— Ajo ende zgjohet natën duke bërtitur. Ndonjëherë e gjejmë duke fjetur në korridor, me jastëkun në duar. Nëse e detyrojmë të dëshmojë tani, mund të mbyllet në vetvete.
— Nuk mund të presim pafundësisht!
— Petrit Tahiri e ka çështjen nën mbikëqyrje të drejtpërdrejtë. Por situata në kompani është e ndërlikuar. Gjatë mungesës së tij, bordi ka bërë rrëmujë të madhe.
— Çfarë mbikëqyrjeje? Janë fëmijë!
— Po mbledhim prova. Si mendon se mësuam për gjendjen tënde fizike?
Ornela uli sytë, e kapur në befasi.
Ajo e dinte se koha po rridhte dhe se çdo minutë vonesë kishte peshë, por po ashtu kuptonte se beteja që kishin përpara kërkonte më shumë se guxim — kërkonte durim dhe prova të pakundërshtueshme.