— Eriola, mjaft më, — Lavdrim Bardhi kaloi dorën mbi fytyrë me një lodhje që i rëndonte në çdo gjest. — Je grua e zgjuar. Duhet ta kuptosh që askush nuk është i imunizuar ndaj gabimeve.
Eriola nuk iu përgjigj menjëherë. E përkulur mbi tavolinën e kuzhinës, ajo e fërkonte sipërfaqen me leckë për të disatën herë atë mbrëmje. Çdo cep shkëlqente nga pastërtia. Prej kohësh pastrimi ishte kthyer në mënyrën e saj për të vendosur rregull jashtë, kur brenda saj gjithçka ishte rrëmujë.
— S’kishte peshë ajo që ndodhi, — vazhdoi ai, duke u përpjekur ta mbante zërin të butë. — Ishte një çast dobësie. Asgjë serioze. Ti e di që unë dua vetëm ty.
Lecka ndaloi në ajër. Eriola u drejtua ngadalë. Kur foli, zëri i saj ishte i ulët, por therës.
— Dashuri? Çfarë duhet të di unë për dashurinë tënde, Lavdrim? Që për gjashtë muaj ke shëtitur një vajzë njëzetvjeçare nëpër restorante? Që i ke blerë dhurata? Apo që tani ajo pret një fëmijë prej teje?
— Eriola…
— Jo, prit. Më lër të flas unë. Shtatëmbëdhjetë vjet, Lavdrim. Shtatëmbëdhjetë vjet kam qenë “gruaja e mençur” që bënte sikur nuk shihte vonesat e tua, aromën e parfumeve të huaja, telefonatat e dyshimta. I thosha vetes: do piqet, do kuptojë që familja është më e rëndësishme…
Nga korridori u dëgjua përplasja e derës dhe zëri i Qëndresa Kryeziut, pesëmbëdhjetë vjeçe, që sapo ishte kthyer nga stërvitja.
— Mami, babi, erdha! — thirri ajo. — Ç’kemi për darkë?
— Shko në dhomë, bijë, — u përgjigj Eriola me një zë të shuar. — Po flasim me babin.
Qëndresa hodhi kokën në kuzhinë dhe pa fytyrat e ngrira të prindërve.
— Përsëri po ziheni? Për atë vajzën, apo jo?
Lavdrimi u drodh lehtë.
— Ti… si e di?
— Babi, s’jam as e verbër, as budallaqe. Ju pashë në qendrën tregtare para një muaji. U fshehe pas një kolone, si në film komik…
Një lëmsh i fortë i mbërtheu fytin Eriolës. Vajza e dinte. Gjithë këtë kohë kishte ditur dhe kishte heshtur.
— Qëndresa, zemra e mamit…
— Mami, mos, — ajo ngriti supet me një lodhje që s’i shkonte moshës. — E kuptoj vetë. Madje edhe komshinjtë po flasin për këtë.
Pasi e dërgoi vajzën në dhomë, Eriola u ul rëndë në karrige. Para syve i kaloi jeta e tyre si një film i vjetër.
Ajo, nuse e re, gjen në xhepin e xhaketës së Lavdrimit dy bileta teatri. Dy. Ndërsa me të nuk kishte shkuar askund. Atëherë, dhjetë vjet më parë, ai kërkoi falje në mënyrë madhështore: me buqeta lulesh, në gjunjë, me lot në sy. “Eriolë, s’do të thotë asgjë, ishte thjesht flirt, pak emocion. Unë dua vetëm ty!”
A e besoi? Deshi ta besonte. Dhe e fali.
Pastaj erdhi historia me praktikanten e re në departamentin e tij. Rastësisht, Eriola i pa në një kafene. Lavdrimi po i jepte akullore me lugë, si dikur asaj. Skandal, të qara, premtime të reja.
“Të betohem, kurrë më! Ishte një marramendje momentale. Ti je e mençur, do më kuptosh…”
E kuptoi. Dhe sërish e fali.
Tre vjet më parë, një udhëtim pune në Pogradec. U kthye me njolla të kuqe në qafë. Tha se ishte alergji nga dielli. Qesharake. Por ajo bëri sikur e besoi: “Në rregull, Lavdrim. E rëndësishme që je kthyer në shtëpi.”
Në shtëpi? Trupi i tij po. Shpirti? Shpirti i tij dukej gjithmonë diku tjetër — në kërkim të risive, aventurave, ndjenjave të reja.
— Eriola, pse hesht? — zëri i tij e shkëputi nga kujtimet. — Hajde ta zgjidhim me fjalë.
— Çfarë të zgjidhim? Që çdo herë më betoheshe se ishte e fundit? Apo që unë çdo herë bëja sikur të besoja?
— Por ti më besoje vërtet…
— Jo! — shpërtheu ajo. — Nuk të besoja! Thjesht kisha frikë. Frikë të mbetesha vetëm. Të mos ia dilja dot. Të fliste bota. Që Qëndresa të rritej pa baba…
Lavdrimi afroi karrigen.
— E sheh? Edhe ti e kupton që familja duhet ruajtur. Për vajzën, për—
— Mos guxo! — Eriola goditi tavolinën me pëllëmbë. — Mos u fshih pas vajzës! A mendove për të kur dilje nëpër restorante me atë… kur fshiheshe në qendrën tregtare? Kur e le shtatzënë?
— Nuk do ketë fëmijë, ajo do ta zgjidhë si duhet, — tha ai me nxitim. — Kemi folur.
— Keni folur? — buzëqeshi ajo me hidhërim. — A e di ajo që je i martuar? Që ke një vajzë pothuajse në moshën e saj?
— E di, — uli sytë ai. — Tani e di.
— Do të thotë që për gjashtë muaj nuk e dinte?
Eriola kujtoi si e mësoi për këtë lidhje. Rastësisht dëgjoi kolegët e tij duke përfolur në pushim: shefi i shitjeve kishte nisur një romancë me një kamariere të re nga lokali përballë zyrës. Fillimisht nuk e besoi — sa Lavdrima ka në këtë qytet? Por më pas…
Më pas erdhi poshtërimi. Ajo priste në makinë pranë zyrës së tij pas pune. E pa teksa hipte në taksi me një bionde këmbëgjatë. I ndoqi deri në restorant. Nga dritarja vështronte si qeshnin, si ai i ledhatonte dorën, si i jepte ëmbëlsirë me lugë — njësoj si dikur asaj, si praktikantes…
— Të kujtohet, Lavdrim, — tha Eriola me zë të ulët, — si u njohe me të parën? Si e kishte emrin… Afërdita Tola?
— Ç’lidhje ka kjo tani? — u përgjigj ai, duke ngritur kokën me padurim.