— Këtu nuk përfaqëson asgjë, — tha Nexhmije Gjoka pa e ngritur zërin as edhe një grimë. — Je thjesht një tepricë. Një gabim në llogari.
Ajo ishte ulur në kolltukun prej lëkure të noterit me një siguri që të jepte përshtypjen se ai vend i përkiste prej brezash familjes së saj. Këpucët i shkëlqenin, prerja katrore e flokëve ishte e rregullt deri në detaj, ndërsa në duar mbante një dosje të trashë me kapëse të artë. Zyra e Arben Çelës mbante erë parfumi të shtrenjtë që vinte prej saj, e përzier lehtë me aromën e drurit të vjetër të mobilieve.
Arlind Nushi, bashkëshorti im, rrinte në krah të saj. Vështrimin e kishte ngulur te thonjtë, sikur aty të ishte shkruar fati i tij. Asnjë shikim drejt meje. Asnjë fjalë mbrojtjeje. Gjashtë vite martesë ishin avulluar prej tij si alkooli nga një shishe e lënë hapur. Kish mbetur vetëm një trup bosh që tundte kokën në ritmin e fjalëve të së ëmës.
— Nga ana ligjore, moj bijë, — tha ajo duke ngushtuar sytë, — kjo shtëpi është blerë me paratë e përfituara nga shitja e trashëgimisë së burrit tim të ndjerë. Fakti që je e regjistruar aty dhe që ke paguar ndonjë faturë… llogarite si qira. Arben Çela, përgatitni akt-dhurimin.
Noteri, një burrë i rëndë me sy të lodhur, më pa drejt e në fytyrë. Në shikimin e tij nuk kishte as mëshirë, as armiqësi — vetëm pritje profesionale.
— Iliriana Pano, a keni kundërshtime? — pyeti ai.
Rregullova rripin e çantës sime të vjetër. Brenda saj ndodhej një dosje gri. Pikërisht ajo që kisha përgatitur gjashtë muaj më parë. Nuk e kisha nxjerrë fshehurazi nga arkivi — kisha marrë kopje të noterizuara të dokumenteve që Nexhmije Gjoka kishte zgjedhur t’i harronte.
— Po, kam, — u përgjigja qetësisht.
Një e qeshur e shkurtër, përçmuese, i shpëtoi buzëve të saj. Arlindi më në fund ngriti kokën; në sytë e tij pashë bezdi të rëndë. Ai donte që gjithçka të mbyllej sa më shpejt. Që e ëma të dilte e kënaqur. Që unë të zhdukesha pa zhurmë, me kutitë e mia dhe me Klea Mëhillin gjashtëvjeçare.
— Iliriana, mos e zgjat, — mërmëriti ai. — Mami ta shpjegoi. Shtëpia është e saj. Ne thjesht… kemi jetuar aty.
E pashë gjatë. M’u kujtua marsi, kur Klea u sëmur me bronkit dhe ai refuzoi të na çonte në spital sepse “mami tha që është vetëm ftohje, s’ka pse të digjet nafta”. Atë mbrëmje mora taksi, duke numëruar qindarkat e fundit në portofol.
Në punë, në zyrën e kadastrës, më thërrasin me shaka “krimbi i arkivit”. Njoh çdo raft në sektorin e tretë. E di si kundërmon letra e vitit 1994 — ka një erë të lehtë myku dhe pluhuri. Pikërisht aty, mes akteve të vjetra të privatizimit, kam kaluar pushimet e drekës për gjashtë muaj rresht.
Nexhmije Gjoka më ka konsideruar gjithmonë si një sekretare që lëviz letra nga një grumbull në tjetrin. Ajo nuk e dinte që unë jam specialiste kryesore për rikthimin e të drejtave të pronësisë.
— Arben Çela, — thashë duke vendosur dosjen gri mbi tavolinë, — para se të nënshkruani akt-dhurimin për shtëpinë në Mborje, ju lutem hidhini një sy kësaj.