Nexhmije Gjoka lëshoi një psherëtimë të thellë, teatrale, sikur po i prishej qetësia për një gjë krejt të parëndësishme.
— Oh, për hir të Zotit, mos janë prapë faturat e dritave? Iliriana, t’i jap unë lekët, mos u kap pas gjërave të vogla.
— Nuk kanë lidhje me faturat, — thashë qetësisht, ndërsa hapa dosjen. — Është procesverbali i dorëzimit të truallit, i vitit ’96. Bashkë me kontratën e blerjes së objektit të papërfunduar.
Nexhmija ngriu në vend. Dora e saj e kuruar, që po zgjatej drejt stilolapsit, mbeti pezull, vetëm pak milimetra mbi tavolinë.
— Nga i nxore këto? Ato dokumente janë djegur në zjarrin e drejtorisë së vjetër, — u ndal në mes të fjalisë.
— Nuk u dogjën, — ia ktheva. — Thjesht ishin regjistruar gabim. Një shifër e pasaktë në numrin kadastral. M’u deshën gjashtë muaj për t’i gjetur.
E ktheva dokumentin nga noteri, që ta shihte qartë faqen e parë.
— Shikoni firmën e blerësit. Nuk është as vjehrri im. As ju, Nexhmije Gjoka. Blerësi figuron babai im, Ramiz Nikolla.
Në zyrë ra një heshtje e rëndë. Nga jashtë dëgjova kërcitjen metalike të tramvajit që merrte kthesën, një tingull i mprehtë që e theu qetësinë si teh.
— Çfarë marrëzie është kjo? — Arlind Nushi u përkul përpara. — Babai yt? Ai ishte… ishte thjesht inxhinier.
— Ishte inxhinier, po në ’96 investoi çdo kursim që kishte mbledhur në veri për atë truall, — fola ngadalë, duke theksuar çdo fjalë. — Më pas vdiq. Dhe ju, Nexhmije Gjoka, si e afërme e largët dhe punonjëse në administratë në atë kohë, “ndihmuat” nënën time me dokumentet.
Fytyra e saj humbi ngjyrë. Rozëza mbi faqe tani dukej si dy njolla të çuditshme mbi një mur të bardhë.
— Mami ishte në depresion. Ju besoi verbërisht, — vazhdova. — Shtëpinë e kaluat në emrin tuaj, duke e bindur se kështu do të paguanim më pak taksa. Pastaj harruat ta rikthenit. Dhe kur, gjashtë muaj më parë, vendosët të më nxirrnit jashtë, unë vendosa se mjaft ishte mjaft.
Nga dosja nxora një zarf të dytë. I vogël, i bardhë, i vulosur me dyllin e arkivit.
— Brenda është ekspertiza grafologjike për falsifikimin e firmës në prokurën mbi të cilën u mbështet kalimi i pronës në vitin ’98. Dhe kallëzimi im penal. Është regjistruar tashmë. Numri i protokollit është në anën e pasme.
Noteri mori letrat dhe i shqyrtoi me kujdes. Një minutë. Dy.
— Nexhmije Gjoka, — tha Arben Çela më në fund, duke ngritur sytë. — Nuk mund të procedoj me akt-dhurimin. Përkundrazi, jam i detyruar të pezulloj çdo veprim mbi këtë pasuri deri në sqarimin e plotë të situatës.
Arlindi shikonte të ëmën. Ajo më ngulte sytë mua. Nuk kishte më asnjë gjurmë përçmimi në vështrimin e saj. Vetëm frikë — e ftohtë, e lagësht, frika e dikujt që kapet në flagrancë për një vjedhje të vjetër.
— Ti… e dije gjithë këtë kohë? — pëshpëriti Arlindi. — Jetoje me ne, uleshe në të njëjtën tavolinë dhe…
— Dhe dëgjoja si më quante “asgjë” para vajzës sonë, — e përfundova unë. — Po. E dija. Dhe kam pritur pikërisht këtë ditë.
U ngrita në këmbë.