Mbylla dosjen me kujdes. Kapësa metalike u shtrëngua me një “klik” të thatë, aq të mprehtë sa jehona e tij më tingëlloi si një krismë arme në atë zyrë të heshtur.
— Çelësat e shtëpisë do t’i marr sonte, — thashë me qetësi. — Dokumentet për largimin do t’jua dërgojë avokati im. Keni tre ditë afat për të mbledhur sendet tuaja.
Nexhmije Gjoka hapi gojën sikur do të fliste. Buzët iu drodhën, por asnjë fjalë nuk doli. E mbylli përsëri dhe kështu mbeti.
Dola nga zyra pa u kthyer pas. Korridori ishte i rëndë, ajri i ndenjur më ngjiti në fyt. Në një stol anash rrinte ulur një grua me një djalë të vogël. Fëmija shtynte një makinë lodër mbi gjunjët e tij.
— Mami, edhe sa? — pyeti ai me padurim.
— Edhe pak, zemra ime, — ia ktheu ajo butë.
Zbrita shkallët ngadalë. Jashtë më priti freskia e tetorit tiranas. Era përdridhte gjethet e thara para hyrjes së zyrës noteriale. Nxora telefonin dhe telefonova.
— Mami? — zëri më doli i shtruar. — Po, mbaroi. Merr rrobat e Kleas. Kthehemi në shtëpi.
— Iliriana, po Arlindi? — shqetësimi i zakonshëm i nënës sime u ndie menjëherë.
— Arlindi do të qëndrojë me të ëmën, — u përgjigja. — Tani kanë mjaftueshëm gjëra për të diskutuar bashkë.
U drejtova nga stacioni i tramvajit. Në çantë mbaja dosjen gri — mburojën time, provën time. E dija që përpara do të kishte gjyq. E dija që Nexhmija nuk do të dorëzohej lehtë. Por frika nuk më sundonte më. Kam pasur frikë gjashtë vite me radhë. Tani ndjeja vetëm një ftohtësi të kthjellët.
Në mbrëmje u ndala para portës. Para shtëpisë sime.
Arlind Nushi qëndronte në shkallët e verandës, me një qese ushqimesh në dorë. Palltoja e tij e shtrenjtë dukej qesharake përballë bojës së zhveshur të drurit.
— Iliriana, duhet të flasim, — nisi ai.
— Për çfarë? Për heshtjen tënde sot në zyrë? — e lashë pas duke kaluar pranë tij.
— Mami thjesht… është në moshë. U hutua.
U ktheva nga ai.
— Nuk është hutuar, Arlind. Ajo ia mori këtë shtëpi nënës sime tridhjetë vjet më parë. Dhe sot ti e ndihmove ta merrte përsëri prej meje.
— Po ne ku do të shkojmë? — në zërin e tij u përzie mllef me ankesë. — Jemi familje.
— TI ke nënën tënde, — hapa derën me çelësin tim. — Unë kam vajzën time. Dhe këtë shtëpi.
Brenda më përplasi aroma e njohur: bojërat e Kleas, librat e vjetër dhe një nuancë kanelle. Nexhmija piqte gjithmonë kulaçë kur donte të dukej e ëmbël.
Në kuzhinë, mbi tavolinë, ishte vazoja e saj e preferuar prej qelqi çek. E mora në dorë. Ishte e rëndë. E vështrova gjatë. Pastaj e vendosa sërish në vend. Jo sot.
Telefoni më dridhi në pëllëmbë. Mesazh nga vjehrra: “Do të të zërë fryma në këtë shtëpi. Do të të shkatërroj.”
Nuk iu përgjigja. Thjesht e bllokova numrin. Edhe të sajin, edhe të Arlindit.
Pas një ore mbërriti mamaja me Kleën. Vajza hyri me vrap, hodhi çantën në korridor.
— Mami, pse nuk është babi këtu? — pyeti ajo.
U ula në gjunjë përballë saj.
— Babi ka shkuar te gjyshja, Klea. Tani do të jetojmë këtu vetëm ne. Të pëlqen?
Ajo rrotulloi sytë rreth e rrotull, thithi ajrin me hundëzën e saj të vogël.
— Këtu mban erë pluhuri,