— Si në zyrën tënde, — shtoi ajo me seriozitet.
Shpërtheva në të qeshura. Zëri im jehoi në korridorin bosh.
— Është aroma e së vërtetës, zemra e mamit. Mësohu me të.
Mbrëmja më gjeti ulur në verandë për një kohë të gjatë. Pas gardhit, familja Rexha po piqte mish në skarë. Ajri u mbush me erë tymi dhe mishi të pjekur. Besnik Rexha, më i madhi i shtëpisë, më pa dhe ngriti dorën në heshtje, si përshëndetje. Ai kishte qenë dëshmitar i gjithçkaje — i gjithë atij teatri me sendet e hedhura në oborr verën e kaluar, kur Nexhmije Gjoka përpiqej të më nxirrte jashtë shtëpisë.
Ia ktheva me kokë.
Të nesërmen më priste puna në arkiv. Mbi tavolinë më prisnin dosje për rishikimin e dokumenteve të pronësisë. Por ajo ishte çështje e ditës tjetër. Atë natë vetëm vështroja dritaret e errëta të shtëpive përreth dhe dëgjoja qetësinë që më mbështillte si batanije.
Pas tre muajsh, gjykata e shpalli të pavlefshme marrëveshjen e vitit ’98. Nexhmije Gjoka tentoi ta çonte çështjen në apel, por avokati i saj — një burrë flokëbardhë me fytyrë të lodhur — pas seancës së parë i sugjeroi të mos e thellonte më turpin.
Arlind Nushi telefonoi vetëm një herë. Kërkoi disa vegla që i kishte lënë në garazh. I nxora dhe i lashë pranë portës. Nuk patëm nevojë për fjalë.
Kaloi një vit.
Sërish ndodhesha në të njëjtën zyrë noteriale. Arben Çela po përgatiste dokumentet për regjistrimin e trashëgimisë në emër të vajzës sime.
— Dosje e rregullt, zonja Iliriana Pano, — tha ai, duke vështruar çantën time gri. — E fortë.
— Cilësi arkivore, — iu përgjigja me një buzëqeshje të lehtë.
Teksa dola nga zyra, përballë pashë Arlindin. Ishte rrënuar. Flokët i ishin zbardhur në tëmtha, xhaketa dukej e konsumuar. Ecënte ngadalë, duke mbajtur për krahu Nexhmije Gjokën. Ajo mbështetej në një bastun, por sytë ende përpiqeshin të shponin këdo që i dilte përpara.
Kaluan pranë meje. Vjehrra më hodhi një vështrim të shpejtë dhe menjëherë e largoi, duke murmuritur diçka në vesh të të birit. Arlindi nuk ngriti as kokën.
Hyra në makinë dhe pashë veten në pasqyrën e brendshme. Nga reflektimi më shikonte një grua që nuk ishte më “askush”.
Pyeta veten në heshtje nëse ajo e kishte hedhur ende planin e truallit me njollën e çajit sipër.
E dija. Që në fillim e kisha ditur se kështu do të përfundonte.